Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Χρονικό στην Κρήτη

Εκεί που ήμουν ωραία και όμορφα στη μιζέρια μου την Παρασκευή, τσουυυπ με παίρνουν τηλέφωνο από τον διαγωνισμό. Κέρδισα λέει, ακούς μανίτσα μου; Ακούς να λες... Τέλος πάντων, το ανακοινώνουμε και στην οικογένεια η οποία με την σειρά της το ανακοινώνει στο σόι ολόκληρο. Και εκεί είναι που αποφασίζουμε να την κάνουμε για Κρήτη! Ακριβώς την ίδια νύχτα. Και ναι, φεύγουμε, απλά για να παραλάβουμε το βραβείο μα και να δούμε παπούδες κ γιαγιάδες. Και να 'μαιιι κάθομαι στο αλτέρνατιβ καφέ και σας γράφω, μπλογκόπαιδα. Και να οι πρώτες μου σκέψεις από χθες, όπου πάτησα το πόδι μου στην Κρήτη έπειτα από τρεις και κάτι μήνες.
"Και πάλι εδώ ε; Εδώ... Εδώ όπου τόσα μου έχουν συμβεί, μικρά ή μεγάλα... Εδώ όπου ήπια το πρώτο μου σφηνάκι, εδώ όπου πήγα στο πρώτο μου κλαμπ, εδώ όπου κατάλαβα πώς είναι να σου λείπει κάποιος, εδώ που γνώρισα καλύτερα τον άνθρωπο που εμπιστεύομαι πιο πολύ, εδώ όπου το έσκασα πρώτη φορά από το σπίτι, εδώ όπου ξεκίνησα το συγκρότημα, εδώ όπου έγραψα το πρώτο μου άρθρο στο παρών μπλογκ, εδώ όπου πήγα στην πιο ωραία συναυλία που 'χω πάει ως σήμερα... Εδώ!" καθώς και... "Τις τελευταίες δύο φορές που ήμουν εδώ, ήμουν με κάποιον που με άλλαξε πολύ. Και τώρα; Τώρα τίποτα. Ούτε καν μ' αρέσει κάποιος. Περίεργο αυτό για 'μένα, αλήθεια... Που να 'ναι τώρα ο Αντρέας; Στρατό άκουσα πως πήγε... Το ίδιο και ο Πάνος. Καιρό έχω να τους ακούσω..." αυτά περίπου. Γενικά, χθες ως πρώτη μέρα, είχα μια τρομερή μελαγχολία. Ούτε καν στην βράβευση δεν ήθελα να πάω. Όμως πήγα. Και χαμογελούσα, αληθινά. Και ένοιωσα πως η νύχτα ήταν δική μου... Σήμερα, μας ανακοίνωσαν πως το απαγορευτικό στα πλοία πάει σύννεφο. Οπότε δεν με βλέπω να επιστρέφω ούτε αύριο. Φτιάξαμε ένα πολύ γαμάτο φαγητό, κρεατόπιτες. Αλλά δεν μ'άρεσαν έτσι όπως τις κάναμε. Το υπόλοιπο μεσημέρι το πέρασα με το να διαβάζω ένα βιβλίο, να ακούω scorpions και να κυνηγάω την γάτα. Και πριν καμιά ώρα, πριν βγούμε, επειδή η μοναξιά με είχε πνίξει, πήρα τηλέφωνο τον Πάνο. Έκανα μεγάλη χαρά που τον άκουσα, το ίδιο και αυτός... Ήταν διαφορετικός, πιο χαρούμενος. Και τώρα εδώ... Το ξέρω πως σας λείπω μπλογκόπαιδα (πρόλαβα????). Κάντε την προσευχή σας και κάνα τάμα μπας και γυρίσω αύριο μεθαύριο. Φιλιά στα μούτρααα :*

Φ.

4 σχόλια:

  1. Εγώ θα κάνω βουντού να κάτσεις κανά μήνα εκεί , η Κρήτη είναι τέλεια κι εσύ περνάς καλά .
    Θα τα πούμε όταν γυρίσεις με το καλό .
    Rock 'em hard there ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να γυρίσεις αφού τόσο το θες!
    Καλή βδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εχω ανατριχιασει ολοκληρη. Εχω ενα μερος κι εγω που εχω περασει τοσα πολλα εκει. Οπως εχεις κι εσυ την Κρητη!:)
    Καλη διαμονη για τις υπολοιπες μερες rockmanticουλι!:)

    Τα φιλια μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Προσπαθησε να βρεις ομορφα πραγματα να κανεις! Και να επιστρεψεις γεματη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...