Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Le théâtre αλά Rockmantic...


Πάλι σε σκηνή, για μία ακόμη φορά.
Πανέμορφο το συναίσθημα...
Εγώ, η σκηνή και ο προβολέας. Μόνο.
Ήταν σαν να γύριζα στο φυσικό μου περιβάλλον έπειτα από χρόνια απουσίας, σαν ένα λιοντάρι που επέστρεφε στη ζούγκλα ξανά. Το σανίδι δεν είχε αλλάξει. Ίσως μόνο ο τρόπος που τώρα το έβλεπα να ήταν αλλιώτικος.
Πρώτη φορά διέκρινα τούτη τη μαγεία, είναι η αλήθεια. Αν και, πάντοτε λάτρευα την θεατρική σκηνή. Μου φαινόταν πολύ καλό για να είναι αληθινό πως ήμουνα και πάλι απέναντι στη φύση μου.
Μόνον η αίσθηση του να κοιτάω τρομαγμένη τις θέσεις των θεατών, με σάλευε. Ρίχνοντας μια ματιά προς τα επάνω, προς τα σκηνικά, ένοιωσα σαν να έπαιζα στο "Φάντασμα της Όπερας" και πως σε λίγο ο Gerard θα εμφανιζόταν γεμάτος τρυφεράδα. Άνοιξα το στόμα μου και έβγαλα μια δυνατή κραυγή, δείγμα απελευθέρωσης.
Κανείς δεν με άκουγε. Ήμουν μόνη.
Ελευθερία, επιτέλους...


4 σχόλια:

  1. Γεια σου ταλεντο!:)
    Αυτη η κραυγη οταν εισαι μονο χωρις να σε ακουει ΚΑΝΕΝΑΣ.. τελειο ετσι?:)

    Καλο σ/κ ροκμαντικουλι!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ξωτικούλα, είναι ΥΠΕΡΤΑΤΟ συναίσθημα :D χεχεχεχε!!!
    Καλό σ/κ !!!! :*

    Ματς-μουτς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. το θεατρο μαγευει...απλα
    μια ερασιτεχνης ηθοποιος...
    καλο βραδυ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...