Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Le théâtre αλά Rockmantic...


Πάλι σε σκηνή, για μία ακόμη φορά.
Πανέμορφο το συναίσθημα...
Εγώ, η σκηνή και ο προβολέας. Μόνο.
Ήταν σαν να γύριζα στο φυσικό μου περιβάλλον έπειτα από χρόνια απουσίας, σαν ένα λιοντάρι που επέστρεφε στη ζούγκλα ξανά. Το σανίδι δεν είχε αλλάξει. Ίσως μόνο ο τρόπος που τώρα το έβλεπα να ήταν αλλιώτικος.
Πρώτη φορά διέκρινα τούτη τη μαγεία, είναι η αλήθεια. Αν και, πάντοτε λάτρευα την θεατρική σκηνή. Μου φαινόταν πολύ καλό για να είναι αληθινό πως ήμουνα και πάλι απέναντι στη φύση μου.
Μόνον η αίσθηση του να κοιτάω τρομαγμένη τις θέσεις των θεατών, με σάλευε. Ρίχνοντας μια ματιά προς τα επάνω, προς τα σκηνικά, ένοιωσα σαν να έπαιζα στο "Φάντασμα της Όπερας" και πως σε λίγο ο Gerard θα εμφανιζόταν γεμάτος τρυφεράδα. Άνοιξα το στόμα μου και έβγαλα μια δυνατή κραυγή, δείγμα απελευθέρωσης.
Κανείς δεν με άκουγε. Ήμουν μόνη.
Ελευθερία, επιτέλους...


Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Χρονικό στην Κρήτη -the sequel

Μάλλον δεν έπιασαν οι προσευχές σας, ή δεν τις άκουσε ο πάτερ. Ή πολύ πιο απλά υπερίσχυσε το βουντού του golden. Τέλος πάντων, όπως και αν έχει, εγώ μανίτσες μου γύρισα σήμερα το πρωί, πουρνό πουρνό με την αυγή που λένε... Τι μετρό, τι Πειραιάδες, τι προαστιακοί, τι διαβάσεις... Όλα μαζί. Αλλά και στο πλοίο... Μόλις βγήκαμε από το λιμάνι του Ηρακλείου, νόμιζα πως θα καταλήγαμε Τιτανικός.Ήταν η πρώτη φορά που είδα όλο το βίντεο που σου δείχνει πώς να φουσκώσεις το σωσίβιό σου και τι να κάνεις σε περίπτωση ανάγκης. Οκ όμως, that's it, I still alive...
Η αλήθεια είναι πως πέρασα όμορφα τελικά. Πήγα και μια ωραία βόλτα το τελευταίο απόγευμα, η βροχή πάνω μου είχε στάξει όλη. Μου φάνηκε περίεργο που όλα τα σκηνικά μου είχαν αποκτήσει μια μουντάδα, μιας και οι συχνές μου επισκέψεις στην Κρήτη είναι πάντα καλοκαίρι. Τα γκρίζα σύννεφα, οι πλημμυρισμένοι δρόμοι, η μυρωδιά του καπνού από το τζάκι, ο έρημος πεζόδρομος με τα κλειστά τουριστομάγαζα, η γωνία του δρόμου που κανένα αμάξι δεν με άφηνε να περάσω απέναντι τώρα ήταν άδεια, τα κλειστά μπαρ, η μικρή παραλία άδεια από καρέκλες και το χώμα του λοφίσκου υγρό και κρύο, μα γεμάτο πρασινάδα. Ως αποκορύφωμα του ποστ, θα παραθέσω φωτογραφίες μου από εκεί, άλλες καλοκαιρινές, άλλες προχθεσινές... Au revoir!











Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Χρονικό στην Κρήτη

Εκεί που ήμουν ωραία και όμορφα στη μιζέρια μου την Παρασκευή, τσουυυπ με παίρνουν τηλέφωνο από τον διαγωνισμό. Κέρδισα λέει, ακούς μανίτσα μου; Ακούς να λες... Τέλος πάντων, το ανακοινώνουμε και στην οικογένεια η οποία με την σειρά της το ανακοινώνει στο σόι ολόκληρο. Και εκεί είναι που αποφασίζουμε να την κάνουμε για Κρήτη! Ακριβώς την ίδια νύχτα. Και ναι, φεύγουμε, απλά για να παραλάβουμε το βραβείο μα και να δούμε παπούδες κ γιαγιάδες. Και να 'μαιιι κάθομαι στο αλτέρνατιβ καφέ και σας γράφω, μπλογκόπαιδα. Και να οι πρώτες μου σκέψεις από χθες, όπου πάτησα το πόδι μου στην Κρήτη έπειτα από τρεις και κάτι μήνες.
"Και πάλι εδώ ε; Εδώ... Εδώ όπου τόσα μου έχουν συμβεί, μικρά ή μεγάλα... Εδώ όπου ήπια το πρώτο μου σφηνάκι, εδώ όπου πήγα στο πρώτο μου κλαμπ, εδώ όπου κατάλαβα πώς είναι να σου λείπει κάποιος, εδώ που γνώρισα καλύτερα τον άνθρωπο που εμπιστεύομαι πιο πολύ, εδώ όπου το έσκασα πρώτη φορά από το σπίτι, εδώ όπου ξεκίνησα το συγκρότημα, εδώ όπου έγραψα το πρώτο μου άρθρο στο παρών μπλογκ, εδώ όπου πήγα στην πιο ωραία συναυλία που 'χω πάει ως σήμερα... Εδώ!" καθώς και... "Τις τελευταίες δύο φορές που ήμουν εδώ, ήμουν με κάποιον που με άλλαξε πολύ. Και τώρα; Τώρα τίποτα. Ούτε καν μ' αρέσει κάποιος. Περίεργο αυτό για 'μένα, αλήθεια... Που να 'ναι τώρα ο Αντρέας; Στρατό άκουσα πως πήγε... Το ίδιο και ο Πάνος. Καιρό έχω να τους ακούσω..." αυτά περίπου. Γενικά, χθες ως πρώτη μέρα, είχα μια τρομερή μελαγχολία. Ούτε καν στην βράβευση δεν ήθελα να πάω. Όμως πήγα. Και χαμογελούσα, αληθινά. Και ένοιωσα πως η νύχτα ήταν δική μου... Σήμερα, μας ανακοίνωσαν πως το απαγορευτικό στα πλοία πάει σύννεφο. Οπότε δεν με βλέπω να επιστρέφω ούτε αύριο. Φτιάξαμε ένα πολύ γαμάτο φαγητό, κρεατόπιτες. Αλλά δεν μ'άρεσαν έτσι όπως τις κάναμε. Το υπόλοιπο μεσημέρι το πέρασα με το να διαβάζω ένα βιβλίο, να ακούω scorpions και να κυνηγάω την γάτα. Και πριν καμιά ώρα, πριν βγούμε, επειδή η μοναξιά με είχε πνίξει, πήρα τηλέφωνο τον Πάνο. Έκανα μεγάλη χαρά που τον άκουσα, το ίδιο και αυτός... Ήταν διαφορετικός, πιο χαρούμενος. Και τώρα εδώ... Το ξέρω πως σας λείπω μπλογκόπαιδα (πρόλαβα????). Κάντε την προσευχή σας και κάνα τάμα μπας και γυρίσω αύριο μεθαύριο. Φιλιά στα μούτρααα :*

Φ.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

ΕΝΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ ΠΟΣΤ

Ναι ξέρω, είναι η τρίτη ανάρτηση μέσα σε 2 ημέρες, κάτι στο οποίο δεν σας έχω συνηθίσει. Όμως πρέπει σε κάποιον να μιλήσω, ή έστω να γράψω, γιατί αλλιώς θα σκάσω!!!

*οι συνηθισμένοι σε ρομαντικά κλαψοπόστ θα πάθουν την πλάκα τους γιατί τώρα ΘΑ ΜΙΛΗΣΩ ΟΝΤΩΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, και βασικά πάλι θα παραπονεθώ αλλά δεν έχει σημασία*

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω πως είμαι απίστευτα νευριασμένη αλλά και ετοιμόρροπη! Τα πράγματα έχουν ως εξής: Σήμερα είχαμε κανονίσει με ένα παιδί που μου αρέσει, και βασικά του αρέσω, να βγούμε. Θα πηγαίναμε να κάτσουμε κάπου. Ε, είχα να τον δω και πολύ καιρό, μου αρέσει κιόλας... Το περίμενα πώς και πώς το αποψινό απόγευμα. Μια χαρά ετοιμάστηκα, μαλλιά, ρούχα όλα οκ. Και ξεκινάω μες την καλή χαρά και το υπεράνω βλέμμα. Μου κόβει κάποια στιγμή και του στέλνω μήνυμα, να δω αν όντως ισχύει... Και μου 'ρχεται η απάντηση:
"Ohhh fenia mou den eimai pallini, exw vgei me tous dikous mou gia fagito". Και δώσ' του τα νεύρα, και δωσ' του ο θυμός. Γυρνάω σπίτι και... να 'μαι! ΟΚ, δεν μπορούσες, βγήκες με τους γονείς σου, δεκτό. Γιατί ρε γαμώτο, γιατί ρε ευλογημένε μου άνθρωπε δεν έστειλες το ΠΡΩΙ ένα μήνυμα μόνο με άφησες να περιμένω σαν την ηλίθια;;; Και βασικά, άμα δεν του είχα στείλει, θα πήγαινα εκεί και θα περίμενα μέχρι τι 7 μιση... Ωραία Φένια, μπράβο. Συμπέρασμα: ΔΕΝ ΞΑΝΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ με το συγκεκριμένο άτομο, όχι μόνο λόγω του αποψινού, αλλά και διάφορων άλλων γεγονότων. Γκρρρ....

Θέμα 2 (χα! νόμιζες πως θα τέλειωνα έτσι γρήγορα εε;;; Γατάάάκιιι!!!)
Τώρα που γύρισα σπίτι έπειτα από το πανηγυρικό μου άκυρο, με έπιασαν τα υπαρξιακά μου. Τα οποία θα διατυπώσω εδώ όπως καταλάβατε, οπότε θα αναγκαστείτε για άλλη μία φορά να με αναχθείτε...
Συνεχώς θέλω σε κάποιον να μιλήσω τώρα τελευταία, για τον απλούστατο λόγο πως όλα πάνε κατά διαόλου. Ε θα μου πείτε, φίλους δεν έχεις ρε κοπελιά; Ναι έχω, όμως όλο και τους μειώνω σιγά σιγά, έτσι να αραιώνουμε ρε παιδί μου... Και έπειτα, όσοι έμειναν, δεν θέλω να τους μιλάω για 'μένα. Γουστάρω τις τρελές πλάκες που κάνουμε και το ατέλειωτο γέλιο όμως οκ, στοπ. Δεν μπορώ να ανοιχτώ σε κανέναν. Άρα... Σε ποιον μπορώ να μιλήσω εγώ; ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ:) Γκουντ. Φάιν. Έπειτα, κάτι το οποίο με εκνευρίζει αφάνταστα, είναι πως ξεμείναμε από σοκολάτα στο σπίτι. Είχα κάνει το πρόγραμμά μου, θα έβγαινα, θα έπαιρνα μια λάκτα και ένα ρεντ μπουλ και όλα κομπλέ. Τώρα όμως; Πφφφ τέλειωσε και η τούρτα από τα γενέθλια του πατέρα μου... -.- Τέλος πάντων, δεν πρόκειται να σας ζαλίσω άλλο. Ευχαριστώ για τον χρόνο και την ανοχή σας, αγαπημένοι μου. Εύχομαι να μην ξανακάνω ποστ-σεντόνι...

Φ.