Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Το βασίλειό μου για ένα φούτερ



Τα δύο σχολεία χωρίζονται από κάγκελα. Οι αυλές τους είναι δίπλα δίπλα και οι μαθητές συχνά πηγαινοέρχονται από το ένα προαύλιο στο άλλο. Επειδή είναι στο ίδιο ύψωμα, μπορείς να διακρίνεις κάποιον από τη μία αυλή στην άλλη, ακόμα και αν είστε πολύ μακριά ο ένας από τον άλλον.
Τακτικά έριχνα ματιές στο άλλο προαύλιο για να βρω το Φούτερ. Άλλοτε μωβ, άλλοτε πράσινο, άλλοτε άσπρο, πάντα ξεχώριζε. Και ανήκε πάντα στον ίδιο νεαρό... Μου άρεσε λοιπόν να τον παρακολουθώ κρυφά τη μέρα και τη νύχτα να μιλάμε στο κινητό. Ήταν όνειρο. Όταν τον έβλεπα με την κοπέλα του, η ψυχολογία μου σερνόταν. Όταν όμως τον έβλεπα με παρέα, ήμουν χαρούμενη...
Για μια μοναδική φορά στα χρονικά, έμεινα να κοιτάω αυτόν που μου άρεσε, άπραγη. Τον έβλεπα να αλλάζει φούτερ, να γελάει, να ερωτεύεται... Και εγώ να μένω στο απέναντι προαύλιο και αν τον χαζεύω...


4 σχόλια:

  1. Πέρνα τα κάγκελα,δεν έχεις τίποτα να χάσεις!!

    Carpe diem!!

    Σε χαιρετώ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ....αν και μπορεί να έχανες κάτι άλλο όσο κοιτούσες αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι μου θύμησες τώρα...
    Κάνε κάτι. Δεν έχεις τίποτα να χάσεις, αντιθέτως ίσως κερδίσεις!
    Καληνύχτα :*

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...