Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Μη σβήνεις τα φώτα



Η γνωριμία μου με τον Αντρέα ξεκίνησε με έναν αρκετά απρόσμενο τρόπο. Ήμουν σε ένα open party, το πρώτο μου. Άτομα όλων των ηλικιών χόρευαν, κάπνιζαν, έπιναν. Ένοιωθα περίεργα, κάτι μου ξένιζε. Αλλά από την άλλη, θυμάμαι, μου άρεσε. Απ' έπνεε κάτι παράνομο η όλη κατάσταση, αν και δεν ήταν. Ήμουν με δυο φίλες μου, τις μόνες που μπόρεσα να βρω μέσα στον χαμό του πάρτι. Χορεύαμε λιγάκι, πιο πολύ γελούσαμε και παρατηρούσαμε τον κόσμο. Κάποια στιγμή, είδαμε δυο αγόρια, έναν ψηλό με σγουρά μαλλιά και έναν λίγο πιο κοντό, μάλλον ξανθό. Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από το παιδί με τα σγουρά μαλλιά. Τον έβλεπα να προσπαθεί να ανάψει τσιγάρο, τον έκοβα γύρω στα 17, μες το νερό. Οι φίλες μου, μου έλεγαν γελώντας να πάω να του μιλήσω, με το επιχείρημα πως ούτως ή άλλως, δεν θα τον ξαναέβλεπα. Ντρεπόμουν αρκετά, δεν είχα αυτοπεποίθηση και απλά γελούσα με τις "βλακείες τους". Ήμουν δεκατρία. Τελικά με έπεισαν και πήγα. Τον πλησίασα,δήθεν καταλάθος και χορεψαμε. Συστηθήκαμε, ήταν 18, τον έλεγαν Αντρέα. Είχε πολύ όμορφα μάτια, γαλάζια προς μπλε, έντονα. Χορεύαμε και κάναμε πλάκα. Κάποια στιγμή έσκυψε και με φίλησε. Είχα μείνει άναυδη. Κάτσαμε σε ένα παγκάκι και ανταλλάξαμε κινητά. Χωρίς να με ρωτήσει, είπε πως θα περνούσε από το σχολείο μου την Δευτέρα. Δεν τον πίστεψα, γέλασα. Και όμως, το έκανε. Όπως συνέχισε να κάνει κάθε μέρα. Ένοιωθα υπέροχα, κάποιος με πρόσεχε, σχεδόν με προστάτευε. Μου έφερνε καφέδες, σοκολάτες ή ότι άλλο του ζητούσα, με πηγαινοέφερνε στο φροντιστήριο. Ηταν περίεργο, σαν ταινία ένα πράγμα. Για καιρό πίστευα πως τον είχα ερωτευτεί. Του είχα γράψει και ένα cd με ροκ ερωτικά τραγούδια, ναι πιο κλισέ δεν θα μπορούσα να γίνω... Το Πάσχα, που πήγα στην Κρήτη, είχα πάρει μαζί μου ότι είχα από αυτον -ένα αρκουδάκι, μια φωτογραφία μας... Δεν ήθελα να τον νοιώθω μακριά μου. Μιλούσαμε μέρα-νύχτα. Κάποια στιγμή όμως, άρχισα να "ασφυκτιώ". Ένοιωθα να πνίγομαι, αισθανόμουν φυλακισμένη, σαν όλη αυτή η αγάπη του (ή ότι άλλο ήταν αυτό που ένοιωθε για μένα) να ήταν υπερβολική. Προσπαθούσα να με κάνω να πιστέψω πως ακόμα τον ήθελα, για λίγο καιρό το κατάφερα. Όταν γύρισα όμως στην Αθήνα, μετά από λίγες μέρες τον χώρισα. Και εκείνη τη στιγμή ένοιωσα... καθαρή, ελεύθερη, όπως θες πες το. Τώρα θα μου πεις "τι μαλακιες λες ρε φενια, 13 ησουν και μιλας;". Μπορεί να ναι και έτσι, όμως απλά περιγράφω πώς ένοιωθα τότε.
Για μήνες λοιπόν, δεν μιλούσαμε, το λογικό θα μου πεις αυτό ήταν. Υπήρχε κάτι σαν έχθρα ή και κόντρα μεταξύ μας όταν τυχαία βρισκόμασταν. Σαν ο ένας να προσπαθούσε να κάνει τον άλλο να πονέσει. Ακόμα και τώρα μου λείπει, αν και μιλάμε πλέον. Είναι μια γλυκιά ανάμνηση. Όμως ξέρεις τι λένε; Πως οι αναμνήσεις είναι αναμνήσεις, οι άνθρωποι όμως αλλάζουν...






11 σχόλια:

  1. είχα έναν αντίστοιχο "φίλο" και εγώ.. βέβαια εμείς δε μιλιόμαστε καν πια.
    αχ ξύπνησες πολλές αναμνήσεις...
    καλό βράδυ και μεγάλο φιλί:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν αποσκοπούσα να θυμίσω πονεμένες καταστάσεις, να είσαι σίγουρη πάντως! Καλό απόγευμα, φιλιά!:)

      Διαγραφή
  2. Οι άνθρωποι αλλάζουν... Και γι'αυτό ευθύνονται οι αναμνήσεις!
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, μπορεί και να έχεις δίκιο! Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή
  3. OK και μένα κάτι μου θύμισες και όχι καλό!!Συμπέρασμα:Εσείς οι γυναίκες σε οποιαδήποτε ηλικία είστε παλαβές και ισχύει το ρητό "άβυσσος η ψυχή μιας γυναίκας"!!

    Σε καληνυχτώ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νίκο... Ίσως έχουμε τους λόγους μας...

      Πχ στη συγκεκριμένη νομίζω Φένια ένιωθες πως δεν ήταν η ηλικία σου για να τα νιώσεις όλα αυτά... Σου έπεσε "βαρύ" τέλος πάντων... Και μένα μου θύμισες κάτι... Βασικά... Μου θύμισες εμένα... Και ας μετανιώνω που έκανα κάτι αντίστοιχο...
      Φιλί!

      Διαγραφή
    2. Τι στο καλό, σε όλους θύμισα κάτι; :Ρ Έχεις δίκιο! Πολύ δίκιο, έχουμε αβυσσαλέα ψυχή...
      Chrysalis... Μάλλον έχεις δίκιο, δεν ήμουν έτοιμη για τέτοιο φόρτο συναισθημάτων.. Ναι τα ξέρω και τα δικά σου...:) Δεν θα 'πρεπε να μετανιώνεις, ότι και να σου λένε!

      Διαγραφή
    3. Εφόσον όλες είστε θεοπάλαβες όλοι έχουμε υποφέρει από εσάς!!ΧΑΑΧΧΑΑΧΧΑΑΧΑ!!

      ΥΓ:Ίσως αλλά βάλτε και μια λογική στους λόγους σας!!!:Ρ

      Διαγραφή
    4. Ουφ, δεν ξέρω και δε με ενδιαφέρει και πολύ πλέον! :)

      Ράσκο, εγώ δεν έχω λογική και το χαίρομαι! :P

      Διαγραφή
  4. όμορφηηη ανάρτησηη!
    ήταν ο πρώτος σου έρωτας;
    και γω σε ένα πάρτυ τον γνώρισα:')

    είσαι από κρήτη; me too!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έρωτας ή όχι, δεν ξέρω:) Αλλά και να ήταν, σίγουρα δεν ήταν ο πρώτος μου, χεχε.
      κατα το ήμισυ είμαι από την όμορφη κρήτη, ναι:)

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...