Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

-Ξεχνιέται; -Με δυσκολία, ναι ξεχνιέται!

Αύριο λοιπόν θα πάω για επισκεπτήριο στην κατασκήνωση, να δω την αδελφή μου. Και μαζί με την αδελφή μου θα δω την Κάλλι, την Κατερίνα, την Εύα, τη Ναταλία, τον Άγγελο, το Μήτσο... Παιδιά που αγάπησα και αγαπάω και πολλούς από αυτούς δεν τους έχω δει από την 6η Ιουλίου του 2011. Θα είναι λίγο περίεργο, η μισή μας παρέα θα συναντηθεί για λίγη ώρα στο μέρος που περάσαμε τόσο όμορφα και θα είμαστε λίγο ξένοι. Η κατασκήνωση δεν θα μας ανήκει πλέον. Δεν θα έχουμε τις κιθάρες μας ούτε θα ετοιμάζουμε την κοινοτική μας. Τι κρίμα..
Εκτός των παιδιών όμως, θα δω και τον Δημήτρη και τον Γιώργο. Τους οποίους δεν τους έχω δει από τον Ιούλιο του 2008 τον Γιώργο και από τον Ιούνιο του 2009 τον Δημήτρη. Σαν αδέλφια μου είναι, κυρίως ο Γιώργος, αφού με τον Δημήτρη όσο να 'ναι έχουμε και κάποια προηγούμενα (ήμουνερωτευμένημαζίτουήθελανατουτοπωκάτιστράβωσεκαιτελικάτοέμαθεμέσωμηνυματος)

*POST UPDATE* (ξεκινησα να το γραφω χθες και εσβησε το pc οποτε το συνεχιζω σημερα με τα νεα δεδομενα)

Πήγα ΟΣΥΟ και η καρδιά μου βαρούσε σαν ταμπούρλο. Είχα εκείνο το αίσθημα που είχες όταν έδινες τις πρώτες σου εξετάσεις ή όταν πρωτοφιλιέσαι με ένα αιώνιο αίσθημα. Ξέρεις μωρέ... Φόβος χαρά και ενθουσιασμός μαζί. Δάκρυζα και ξεδάκρυζα ήδη από την είσοδο... Χαιρέτησα γνωστούς, συνάντησα την κυρία Ρίτα και τον κύριο Χρήστο, τον κύριο Κώστα... Η τραπεζαρία που μύριζε αιώνια μπριζόλες και το χορτάρι πάντα κάπως υγρό. Σκεφτόμουν πως έχω την πιο όμορφη κατασκήνωση. Περιπλανιόμουν άσκοπα, κοίταζα αυτά που είχαμε γράψει σε τοίχους και παγκάκια πέρσι... Στεναχωριόμουν, σαν να ξέθαβα το βιβλίο της πρώτης δημοτικού ένα πράγμα. Τόσες αναμνήσεις! Ώσπου είδα τον Γιώργο. Φιληθήκαμε, μιλήσαμε... Μου είχε λείψει. Ακόμα και μετά από 4 χρόνια, ήταν τόσο παιδί... Γλυκός και αστείος, σοβάρος, έξυπνος... Πέρασα από την σκηνή του Δημήτρη. Μιλούσαμε πολύ ώρα, αστειευόμασταν και πετούσαμε σπόντες ο ένας στον άλλον για όσα είχαν γίνει μεταξύ μας, καλοπροαίρετα βέβαια. Αλλά γενικά ήμασταν, συμπεριφερόμασταν, σαν δυο καλοί φίλοι.. Ύστερα είδα και τα κορίτσια, πηδούσαμε η μία πάνω στην άλλη.. Σαν να νομίζαμε για λίγο πως επιστρέψαμε στην κατασκήνωση.. Πήγαμε στην σκηνή μας και όμως, δεν νοιώθαμε ξένες. Σαν να μην φύγαμε ποτέ από τις κουκέτες μας. Ώσπου αρχίσαμε πάλι να σκορπάμε, δίνοντας ραντεβού για την επόμενη Κυριακή. Μαγικό...

5 σχόλια:

  1. πόσο σε νιώθω..όταν λες πως είναι σαν αδέρφια σου και ξέρω πως εκείνη η κατασκήνωση είναι σαν το σπίτι που θα είναι πάντα ανοιχτό για σένα!


    μα είδες τελικά;
    θα συναντηθείτε την επόμενη Κυριακή
    θα ζήσετε λίγη από τη μαγεία της παρέας ξανά.

    σου εύχομαι να απολαύσεις την επόμενη Κυριακή!
    μέχρι τότε,ζήσε!
    [είναι δύσκολο πράγμα αυτό,να ξέρεις]



    τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό θέλω και εγώ να πιστεύω!
      Μακάρι γαμώτο μακάρι! Είναι τόσα αυτά που μου έχουν λείψει, και λίγες στιγμές-μινιατούρες ακόμα δεν κάνουν κακό...
      Ευχαριστώ πολύ, και το ξέρω πως είναι δύσκολο να ζήσω ως τότε.. Αλλά θα το κάνω, έχω αντέξει χειρότερα!
      Φιλι!

      Διαγραφή
  2. Σαν μικλό κολίτσι κάνεις!!:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ

    Άντε σου εύχομαι να ξαναπας αύριο!!:Ρ

    Χαιρετώ!!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και πολύ καλά κάνω κύριε Ρασκόλνικωφ! Χα!
      Αύριο; :Ρ Την Κυριακή θα πάω, αν διάβασες καλά το ποστ παλιοφοιτητή της συμφοράς! Τουρίστα!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Χαχαχαχαχαχαχαχα!!!!Να μην ξεχνιόμαστε ο άντρας σου είμαι!!:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ

      Εεεεμ που ήταν η συγκεκριμένη αναφορά;;;;;;;Εεεε οχιιιι και παλιοφοιτητηηηηηηηης!!!!Φοιτητάκος ναιιιιιιιιι!!!:(:(:(:(
      Με πληγώνεις τώρα!!!:(:(:(:(

      Είμαι τουρίστα!!:Ρ:Ρ

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...