Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Η ξεχασμένη Αθήνα των ξεχασμένων ανθρώπων

Κατέβηκα πρόσφατα Σύνταγμα μαζί με έναν φίλο μου, υποτίθεται για κάποια συγκέντρωση, η οποία αποδείχτηκε ανεπιτυχής και έτσι το ρίξαμε στις βόλτες. Η αλήθεια είναι πως τώρα με το καλοκαίρι το κέντρο έχει γεμίσει τζιβάτους που δεν φοράνε παπούτσια, όχι πως είναι κακό αυτό, όμως δεν μου αρέσει η ομοιομορφία στους ανθρώπους μιας πόλης.
Με τα πολλά και τα λίγα, αποφασίσαμε να χωθούμε και εμείς μέσα στα πλήθη τουριστών που διέσχιζαν τα σοκάκια και τα πεζοδρόμια. Πενεπιστημίου και μετά στροφή στην Σταδίου, ένοιωθα ελεύθερη μέσα σε λεωφόρους τόσο κλισέ και συνηθισμένες στο να τις ακούς ή να τις περπατάς. Και παρ' όλη την κακομοιριά και την σαπίλα, η Αθήνα έδειχνε όμορφη, εκείνη την παράξενη ομορφιά των περασμένων μεγαλείων. Πίσω από τις σκισμένες, θρασύτατες προεκλογικές αφίσες, διέκρινα έξυπνα γκράφιτι. Πίσω από αυτοκόλλητα αθλητικών συνδέσμων, η αναρχία και τα νιάτα ξεπρόβαλαν δειλά δειλά.
Έχω ξαναπεί πως μου αρέσει η Αθήνα σαν πόλη. Δεν είναι Άμστερνταμ ούτε Παρίσι, έχει όμως κάτι το γοητευτικό. Την περπατάς και ξέρεις πως πολλά έχουν συμβεί εκεί μέσα, την κοιτάς και καταλαβαίνεις πως κουβαλάει ιστορία. Όλη αυτή η βρωμιά, η αλητεία που την γεμίζει, έχουν κάτι το ρομαντικό. Οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη, οι άνθρωποι σιγοβράζουν στα διαμερίσματά τους και ανά τακτά χρονικά διαστήματα ξεσπάνε.
Όμως, ακόμα και αυτό το ξέσπασμα είναι πλέον μέρος του συστήματος. Έχει συνηθιστεί. Τα αφεντικά, οι κυβερνώντες, όλοι αυτοί με τα μεγάλα κεφάλαια, ξέρουν πολύ καλά πως μπόρες είναι και θα περάσουν, τις θεωρούν μικροεπαναστάσεις της πλάκας και τους ανθρώπους ήσυχα πρόβατα που μόνο όταν ο λύκος πλησιάσει λίγο το μαντρί και φάει ένα από αυτά θυμούνται πως έχουν και μυαλό για να σκεφτούν και πόδια για να τρέξουν.
Η Αθήνα έχει σταθεί μάρτυρας γεγονότων τραγικών, γεγονότων μεγάλων και μικρών, μα κυρίως, έχει σταθεί μάρτυρας ανθρώπινων στιγμών και συναισθημάτων. Έχει στεγάσει έφηβους, έρωτες, ενήλικες. Κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη που έχει περάσει από τον ανθρώπινο νου η Αθήνα την έχει επηρεάσει.
Και όλοι αυτοί εκεί πάνω που κυβερνάνε, νομίζουν πως κυβερνάνε. Κανείς πραγματικά δεν τους ακούει. Με το να υποτασσόμαστε σε νόμους, απλά γνέφουμε σε κάτι που ούτως ή άλλως δεν θα είχαμε επιλογή. Υποτασσόμαστε. Όμως πραγματικά, κανείς δεν ακούει. Άστεγοι, άνεργοι, έφηβοι, γέροντες, μεσήλικες, επαναστάτες, χιπστεράδες, πόρνες, ομοφυλόφιλοι, διάσημοι, μάγειρες, υπάλληλοι. Είμαστε όλοι μέρος ενός συστήματος δικού μας, διαφορετικό από αυτό των μεγάλων κεφαλαίων. Ξέρουμε, μπορούμε, όμως δεν κάνουμε τίποτα. Σιωπηλά υποτασσόμαστε όμως πραγματικά δεν υπακούμε. Είμαστε κάτι δικό μας, μια αλήθεια πιο ρομαντική από αυτή που μας προβάλουν τα ΜΜΕ.
Θα επιζήσουμε ότι και να πάθουμε όμως. Όχι επειδή είμαστε Έλληνες, ούτε επειδή ο Σαμαράς βάζει γαμάτα γκολ, ούτε επειδή μια ίντσα αίματος μας είναι ίδια με μια άλλη ίντσα αίματος του Αγαμέμνονα, του Σωκράτη ή του Αχιλλέα. Θα επιβιώσουμε γιατί είμαστε άνθρωποι. Και όσο κοιμισμένοι και αν μοιάζουμε, κάπου μέσα μας υπάρχει αυτό που όλοι φοβούνται να πράξουν: η επανάσταση. Όχι αυτή η ψεύτικη επανάσταση που κατεβαίνεις στους δρόμους για να τα κάνεις μπάχαλο. Η οργανωμένη επανάσταση. Δεν ξέρω πότε θα γίνει όμως θα γίνει. Η ανθρώπινη σημερινή κοινωνία μεγαλώνει παιδιά διαφορετικά. Και το βλέπω. Μια μειονότητα βέβαια, όμως όταν οι μειονότητες κάθε περιοχής ενωθούν θα φτιάξουν κάτι μεγάλο που θα είναι ικανό για πολλά πράγματα. Ελπίζω.


"Σοσιαλισμός και χούντα τώρα γίναν ασορτί.."

5 σχόλια:

  1. Διαφωνώ και συμφωνώ μαζί σου!!!Πώς το κατάφερες αυτό δε ξέρω!!:Ρ:Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Από το στόμα σου και στου Θεού τ'αυτί!!!
    Πιστεύω πώς εμείς με την καινούργια γενιά, στο μέλλον έχουμε την πιθανότητα και την θέληση να αλλάξουμε πράγματα! Αυτή την στιγμή όμως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, γιατί υπάρχουμε εμείς και μια προηγούμενη γενιά με κολλημένα μυαλά που κουβαλάει πάνω της πολλές ενοχές για το πού φτάσαμε σήμερα, χωρίς να το παραδέχεται όμως!!!
    Με τις τελευταίες εκλογές, έχασα κάθε ελπίδα ότι επιτέλους σ'αυτό τον τόπο μπορεί να γίνει κάποια αλλαγή!!! Πρόβατα, μαριονέτες, βολεμένοι, ανασφαλείς, και κολλημένα μυαλά όλοι μαζί ένας αχταρμάς! Και αύριο όλοι αυτοί θα διαμαρτύρονται!!! Περιμένω την νέα γενιά λοιπόν...αυτούς που θα έχουν οράματα, που δεν θα ξέρουν από βολέματα, που θα σκέφτονται όχι μόνο τον εαυτό τους αλλά και τους επόμενους, γιατί δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν υπάρχει προς το παρόν!
    Πολύ όμορφη ανάρτηση!
    Καλησπέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα ίδια έλεγαν και οι προηγούμενοι μας και μάλλον τα κατάφεραν (Πολυτεχνείο πχ) όμως εκείνοι οι οποίοι διαμαρτύρονταν τότε πίσω από τα κάγκελα είναι σήμερα η εξουσία προσωποποιημένη. Άρα, εμείς έχουμε διπλό στόχο να επιτύχουμε: Και να καταφέρουμε να επαναστατήσουμε με όποια συνέπεια και αν επιφέρει αυτό, αλλά και να μην χάσουμε τα ιδανικά τα οποία μας οδήγησαν στην τελευταία.
      Οι εκλογές έγιναν υπό την επίρρεια φόβου και προπαγάνδας, δηλαδή κανείς δεν ψήφισε ότι θα ψήφιζε υπό άλλες συνθήκες, άρα αποφάσισε ανελεύθερα. Μπορούμε, Ειρήνη, μπορούμε... Αρκεί να το καταλάβουμε.

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...