Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Παίξαμε και εμείς με το όνειρο


Ήταν όλα περίεργα, ειδυλλιακά. Εσύ, μου μιλούσες. Έπειτα από έναν χρόνο υπομονής. Ονειρευόμουν καταστάσεις και πράγματα για εμάς, συνέθετα μια ευτυχία τόσο περαστική και ασταθή που, ακόμα δεν ξέρω πόσο κράτησε.
Χαμογελούσα, απολάμβανα κάθε μας κουβέντα, ήθελα και άλλο. Είχες ζεστά χέρια, και μια αθωότητα που άγγιζε την πονηριά.
Με έσφιγγες πάνω σου και ο αέρας λυσσομανούσε γύρω μας. Εσύ έλεγες... "Δεν πειράζει"...
Και μετά με φίλαγες έτσι, αργά και ύπουλα, ξέρεις, και μετά με κοίταζες τόσο νηφάλιος...
Έκανες πλάκα, γελούσες με το πόσο μικρή ήμουν. Παιδευόμουν με την πιο μικρή σου λέξη, απλά για να σε καταλάβω περισσότερο. Κάποιες φορές σε μισούσα λίγο, γιατί δεν μιλούσες πολύ και εγώ έπρεπε να μαντεύω αυτά που ένοιωθες...
Μάντευα και τότε έκλαιγα, συχνά χωρίς λόγο. Και όταν τελικά έπρεπε να σταματήσει όλο αυτό που είχαμε, εγώ γελούσα και σου έλεγα... "Δεν πειράζει"...

6 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Ακριβώς αυτό... Γαμώτο. Και κανείς δεν το καταλαβαίνει..

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Αχ βρε Κούλα... Πονούσα τόσο πολύ, αλλά δεν ήθελα να το δείξω. Ήθελα όλοι να βλέπουν πως είμαι καλά...

      Διαγραφή
  3. Όταν πρέπει να σταματήσει κάτι είναι τόσο δύσκολο... πάντα πονάει και όσο κι αν προσπαθείς να γελάσεις, στα μάτια σου πάντα θα υπάρχει μια σκιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...