Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Κουτάβι

Ξεκινήσαμε να μιλάμε εξαιτίας ενός κειμένου μου. Στην αρχή, νόμιζα πως ήταν άλλος ένας επικροτητής μου, άλλο ένα μεγαλύτερο παιδί που ήθελε να με φλερτάρει. Όμως όχι.
Μαθαίνοντάς τον, κατάλαβα πως ήταν διαφορετικός. Όχι σαν αγόρι απαραίτητα, μα σαν προσωπικότητα. Λίγες φορές μου είπε "μπράβο", όταν το έκανε όμως, ήξερα πως είχε αξία.
Μιλούσαμε, διαφωνούσαμε συχνά, όμως ήξερα πως έβλεπε πάνω μου κάτι το λίγο διαφορετικό από τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Πάντα μου θύμιζε πόσο μικρή ήμουν, όσο και αν αυτό δεν ίσχυε, ειδικά αν κανείς αναλογιστεί την μικρή διαφορά ηλικίας που έχουμε... Μου θύμιζε πως ήμουν ανολοκλήρωτη ακόμα ως χαρακτήρας... Νευρίαζα, αλλά ήξερα πως είχε δίκιο, όπως τις περισσότερες φορές εξάλλου.
Ήταν απόλαυση να κάθεται απέναντί μου και να μιλάμε, ή απλά να αναλύει θέματα. Συχνά καθόμασταν κάπου και απλά χαζολογόσαμε μέχρι αργά.
Δεν νομίζω πως ποτέ θα ξεχάσω το Νίκο. Ήταν αυτός που με προσγείωνε σε ώρες που είχα πάρει αέρα. Και ακόμα το κάνει. Μου θυμίζει πως ναι μεν είμαι λίγο διαφορετική, αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα που πρέπει να κατακτήσω. Και ειλικρινά, χαίρομαι που μπορώ να τον αποκαλώ φίλο μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...