Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Kαρό με πράσινες και μπλε γραμμούλες



21/8/2012

Κρήτη


6 μέρες... 5,4,3,2... 1 ημέρα.
Πόσο δύσκολο είναι να ζήσεις όταν περιμένεις κάτι τόσο πολύ...
Πέρασαν μέρες από εκείνο το βράδυ. Μέχρι αύριο που θα τον ξαναδώ μεσολαβεί ένα μικρό διάστημα σε σχέση με αυτό που έχει ήδη φύγει. Αυτές τις μέρες χωρίς αυτόν, προσπαθούσα να περνάω καλά μόνο και μόνο για να φεύγουν γρήγορα οι ώρες
Ήταν συνέχεια στο μυαλό μου. Πολύ κλισέ φράση, μα τώρα την καταλαβαίνω.
Όταν θα αναρτηθούν αυτές οι γραμμές θα έχει ήδη περάσει καιρός από τώρα. Είναι 21 Αυγούστου, δύο παρά είκοσι πέντε το μεσημέρι. Είμαι Κρήτη ακόμα, όπως οι προηγούμενες αναρτήσεις δείχνουν.
Όταν θα αντιγράφω αυτό το κείμενο στο πεδίο εγγραφής του Blogger, πολλά θα έχουν αλλάξει. Μάλλον δεν θα μπορώ να ανακαλέσω, έστω σαν θύμηση το πόσο μου λείπει εκείνος τώρα. Τι περίεργο!
Αναμένω το αύριο σαν λυσσασμένη. Ίσως απογοητευτώ. Όμως η κατάσταση πρέπει να σταματήσει να είναι ρευστή. Έστω και αν αυτό σημαίνει πως η κατάληξη δεν θα μου αρέσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...