Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Ψάχνοντας το κορίτσι με τον ήλιο στα μάτια


Όλα γκρίζα. Ή μαύρα. Ή άσπρα. Η ζωή μονόχρωμη τέλος πάντων. Μονότονη. Ναι... Μια μονότονη περιπλάνηση ανάμεσα σε όμορφες και άσχημες εικόνες, χωρίς νόημα. Οι άνθρωποι από μικροί έχουν χάσει κάθε σπίθα. Χαμογελάνε χωρίς να το πιστεύουν. Δρουν μηχανικά. 
Όμως είναι εκείνη η κοπέλα. Διαφορετική. Κάθεται πάνω σε ένα κίτρινο σύννεφο, φοράει κόκκινα και ζωγραφίζει. Ακτινοβολεί μαγεία. 
Ο κόσμος παραμένει μονόχρωμος όταν την πιάνω από το χέρι. Σιγά σιγά όμως αποκτά ανταύγειες, σκιές, θορύβους καθώς περπατάμε μαζί...






15 σχόλια:

  1. Και ποιος ήταν ο προορισμός;:)

    Επιστρέφω σιγά σιγά μετά το αναγκαστικο διάλλειμμα!!Είχα κάτι επενδύσεις στο τρίτο κόσμο να κάνω για να πάρω την υπεραξια σαν καλή καπιτάλα που μαι!!:Ρ:Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν υπάρχει προορισμός... Μια απλή πορεία ακολουθούμε. Το ταξίδι είναι που δίνει νόημα εξάλλου.

      Διαγραφή
  2. Όμορφο=) Μου θύμισε και το τραγούδι...ασπρόμαυρη ζωή=)

    Καλό μεσημέρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν το έγραφα αυτό άκουγα... :)

      Καλό βράδυ

      Διαγραφή
  3. όλοι χρειαζόμαστε λίγο χρώμα. έστω και μικρές ανταυγιες^
    πανέμορφη ανάρτηση!
    καλό σου απόγευμα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ, και είναι χάρμα όταν τις βρίσκουμε!
      Καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  4. ''Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χτες,
    δανείσου κι εσύ μια φορά και βρες μονοπάτι ξανά
    κι αν χάνεις αυτό που σε ζει δεν έφταιξες μόνον εσύ,
    αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά..''

    αδερφούλα, ας μην μεγαλώσουμε ποτέ. Σε παρακαλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. που πηγε αυτο το κοριτσι, αντικρυζεις ακομη αυτο τον ηλιο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...