Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Μα...


Μα είναι δυνατόν;
Πώς γίνεται έτσι εύκολα μια σύμπτωση να ενώνει δύο σημαντικούς σταθμούς της ζωής μου;
Το πνεύμα των περασμένων Χριστουγέννων, με την κοπέλα που λατρεύω πιο πολύ στον κόσμο, ξαφνικά συναντιούνται.
Χωρίς να ξέρουν τους ρόλους που έχουν βαλθεί να παίζουν, στήνουν μια ολιγόλεπτη παράσταση. Γιατί ταράχτηκα;
Τα πνεύματα είναι πνεύματα. Όντα εξαφανισμένα.
Γιατί ταράχτηκα;
Πάνε δύο χρόνια.


α ρε αντρεα.

8 σχόλια:

  1. Η μοίρα παίζει άσχημα παιχνίδια!

    Γαμάτο τραγουδάκι!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γαμώ ναι!
      Καλό είναι μωρέ. Απλά μου θυμίζει αυτόν..

      Διαγραφή
  2. αν ηταν εξαφανισμενα δεν θα μας ταραζαν κι ουτε θα βρισκαν τροπους για να μας θυμισουν.
    αγαπαμε πασχαλιδη....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα <3

    παιχνιδια της μοίρας..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποτέ δεν είχα προσέξει αυτόν τον στίχο είναι η αλήθεια! Μα... Με έκανες να καταλάβω πόσο μου πάει!

      Τι να πει κανείς.

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...