Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Ένα ανύπαρκτο γράμμα


Μικρούλα μου,
Πάει καιρός από τότε που τα είπαμε. Όμως είσαι στο μυαλό μου. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ. Το μοναδικό μας βράδυ. Δεν σε βγάζω από το μυαλό μου...

I know how you feel inside you... I've been there before...

Όμως είναι δύσκολο και για 'μένα. Μην κλαις. Έχω τύψεις. Πάντα είμαι τόσο ορθός... Σωστός... Και εσύ ξαφνικά τάραξες την ηρεμία μου.

Don't you cry tonight, I still love you babe... Don't you cry tonigh there's a heaven above you babe!

Μη με κατηγορείς. Σε παρακαλώ μην μαυρώνεις τις εικόνες των στιγμών μας. Δεν μου είναι εύκολο να σε κοιτάω ή να σου μιλάω πλέον. Μην κλαις. Κατάλαβέ με.

Don't you take it so hard now... And please don't take it so bad... I still be thinking of you, and the times we had...

Δεν ξέρω πότε θα σε ξαναδώ και το πώς θα είμαστε μεταξύ μας. Σκέψου το. Πόση πιθανή αμηχανία.

You gotta make it your own way. But you'll be alright now, sugar.

Μη με σκέφτεσαι. Είναι δύσκολο, ίσως επίπονο μα προσπάθησέ το. Αξίζεις.

You'll be better tomorrow in the morning light...

Θυμάσαι που θαύμαζες την τελειότητά και την ορθότητά μου και εγώ προσπαθούσα να σου αποδείξω πόσο μέτριος είμαι; Ε λοιπόν, το απέδειξα. Συγνώμη...


*Χρησιμοποίησα στίχους του Don't Cry, των Guns 'n Roses για να ολοκληρώσω το κείμενο. Αυτό το "γράμμα" ποτέ δεν ήρθε σε μένα. Μάλλον δεν έχει καν γραφτεί. Όμως, να ποτέ έφτανε στα χέρια μου, κάπως έτσι θα ήταν...

4 σχόλια:

  1. Καλως σε βρηκα...
    Πολυ ζωντανο κειμενο! Με ανατριχιασε και αγγιξε μεσα μου...ποναει....
    Καλο βραδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήρθες!
      Υποθέτω η ζωντάνια πηγάζει από το γεγονός πως το ζούσα πολύ έντονα όταν τα έγραφα αυτά.. Και ναι, πονάει όσο λίγα πράγματα...

      Διαγραφή
  2. Όμορφο πολύ... Μπορώ να το νιώσω! Και φαίνεται πως το ένιωσες εσύ πολύ!
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...