Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Πόσο ακόμα;


Αξίζει να περιμένει κανείς;
Να περιμένει... Έναν, δύο, τρεις μήνες... Όσο χρειαστεί, για να δει έναν άνθρωπο, έστω και για ελάχιστες βδομάδες. Και μετά πάλι αναμονή.
Αξίζει;
Νοιώθω τα συναισθήματα να χάνονται. Να χάνονται και να παραποιούνται στα δευτερόλεπτα κενού που υπάρχουν αφότου το μήνυμα σταλθεί μέχρι να παραληφθεί. Αξίζει;
Πώς μεταλλάχτηκα έτσι; Δεν πίστευα σε τέτοιου είδους σχέσεις. Δεν πίστευε καν στις σχέσεις!
Πάνε ήδη τρεις μήνες. Όμως σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Πώς τα καταφέρνουμε;
Ο καθένας τη ζωή του μα και οι δύο μαζί, την δική μας, κοινή, περίεργη ζωή.




6 σχόλια:

  1. Πολυ δυσκολες και κυριως επωδυνες οι σχεσεις εξ αποστασεως.. Το 95% τις χαλαει μα υπαρχει και ενα 5% που τις κραταει μια ζωη! Ο χρονος δειχνει.. Σε εμενα δεν κρατησε μα ευχομαι σε σενα να εισαι στο πεντε..

    Μαρουλοφιλακια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω αν το εύχομαι και εγώ πλέον στον εαυτό μου!
      Μαρουφιλί!

      Διαγραφή
  2. Οι σχέσεις εξ αποστάσεως είναι πάρα πολύ δύσκολες!Θέλουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις!
    Αν κρατήσεις πάντως να ξέρεις ότι θα κρατήσει μια ζωή!:)

    Σε χαιρετώ!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι έχεις πολύ δίκιο. Αλλά.. Πφ... Γαμώ τις προϋποθέσεις μου δηλάδη!

      Διαγραφή
  3. συμφωνω... πολύ δύσκολες οι σχέσεις απο αποστάση.
    κι όταν αρχίζει να σε κουράζει αυτό, τότε αρχίζουν τα προβλήματα.
    φαίνεται όπως πως αξίζει για εσένα. οπότε μη το αφήσεις να χαθεί^

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...