Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Το βασίλειό μου για ένα φούτερ



Τα δύο σχολεία χωρίζονται από κάγκελα. Οι αυλές τους είναι δίπλα δίπλα και οι μαθητές συχνά πηγαινοέρχονται από το ένα προαύλιο στο άλλο. Επειδή είναι στο ίδιο ύψωμα, μπορείς να διακρίνεις κάποιον από τη μία αυλή στην άλλη, ακόμα και αν είστε πολύ μακριά ο ένας από τον άλλον.
Τακτικά έριχνα ματιές στο άλλο προαύλιο για να βρω το Φούτερ. Άλλοτε μωβ, άλλοτε πράσινο, άλλοτε άσπρο, πάντα ξεχώριζε. Και ανήκε πάντα στον ίδιο νεαρό... Μου άρεσε λοιπόν να τον παρακολουθώ κρυφά τη μέρα και τη νύχτα να μιλάμε στο κινητό. Ήταν όνειρο. Όταν τον έβλεπα με την κοπέλα του, η ψυχολογία μου σερνόταν. Όταν όμως τον έβλεπα με παρέα, ήμουν χαρούμενη...
Για μια μοναδική φορά στα χρονικά, έμεινα να κοιτάω αυτόν που μου άρεσε, άπραγη. Τον έβλεπα να αλλάζει φούτερ, να γελάει, να ερωτεύεται... Και εγώ να μένω στο απέναντι προαύλιο και αν τον χαζεύω...


Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Fuck you, Suturday morning!



Δε θέλω να σηκωθώ! Τσούζουν τα μάτια μου, με δυσκολία ήπια ένα γάλα. Γιατί να σηκωθώ;
Σήμερα αυτός έχει γενέθλια. Και μάλλον με έχει παντελώς ξεχάσει. Απόψε θα χορέψει, θα πιει, θα περάσει καλά με τόσους φίλους στο σπίτι του. Κάνει μια νέα αρχή.
Του έγραψα ένα κατεβατό και του το 'στειλα ως ευχή. Σχεδόν αδιάφορος...
Γαμώτο τι να κάνουμε; Έτσι είναι τα πράγματα. Ας το αποδεχτώ και ας πάω παραπέρα.




Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Fin (Χρονικό)


"Τα 'θελα και τα 'παθα... Είχε κοπέλα και το 'ξερα!" σκεφτόταν αυτή καθώς έκλαιγε.
Και αυτός; Τι σκεφτόταν αυτός...;

Κάτι τόσο σύντομο. Δεν πρόλαβε καλά καλά να ξεκινήσει... Και έτσι τέλειωσε. Γρήγορα και επιπόλαια, όπως ακριβώς και άρχισε.

Λίγο ήταν. Αλλά θα μου λείψεις. 

Η πιο σύντομη ανάμνησή σου, 



Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

Κλειστό φως και ξέστρωτο κρεβάτι (Χρονικό)



Αυτός έκλεισε τα φώτα. Ξάπλωσαν. Το ένα φιλί διαδεχόταν το άλλο. Αυτή ένοιωθε να ζούσε κάποιο όνειρο -ήταν εκεί, στα γυμνά μπράτσα ενός όμορφου παιδιού που από καιρό ήθελε δικό της.
Ήταν γυμνασμένος με γκριζογάλαζα μάτια. Ήταν λεπτούλα με έντονο βλέμμα.
Αυτή όμως ήταν η τελευταία φορά που το κρεβάτι ξεστρώθηκε και το φως έσβησε μόνο για αυτούς...

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Κοντά στην λεωφόρο (χρονικό)



Αυτός με το ένα χέρι κρατούσε το τσιγάρο και με το άλλο κρατούσε το χέρι της μέσα στην τσέπη του μπουφάν του. Αυτή είχε το χέρι της στην δεξιά πίσω τσέπη του παντελονιού του και το άλλο κρυμμένο στο φούτερ της. Ξαφνικά μπήκε μπροστά του και τον φίλησε άγρια. Αυτός χαμογέλασε. Αντάλλαξαν λίγες κουβέντες και αφέθηκαν σε ένα κυνηγητό στους σκοτεινιασμένους δρόμους...

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Το παίζω χαλαρή


Δεν αφήνω τον εγωισμό μου να πέσει. Ξέρω πως είναι μια κοινότοπη καψούρα που καιρό είχα να νοιώσω. Φυσικά και δεν με βλέπεις φιλικά! Όμως νοιώθω περιέργα για τον τρόπο που πραγματικά με βλέπεις! Εννοώ... Κοπέλα έχεις. Εγώ τι παριστάνω; Βλέπω βέβαια πως δεν της είσαι αφοσιωμένος, είσαι ερωτευμένος με άλλη. Και πάλι ρωτώ: Εγώ τι παριστάνω; Μπερδεύομαι. Άσε που με έκανες εξαρτημένη (όχι μόνο από σένα). Αλλά τι να κάνουμε.
Είμαι ανυπόμονη, έχω μεγάλη φαντασία, φουσκωμένες ελπίδες και πάντα όλα αυτά καταλήγουν άσχημα...