Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Armani or something


Φορούσε μια ανατριχιαστική κολόνια. Ελκυστική. Μιλούσε και ο κόσμος χανόταν, γελούσε και ένοιωθα τόσο μικρή... Ήταν υπέροχος με έναν τρόπο που κανείς δεν κατάλαβε. Και τώρα θυμώνω μαζί του... Νευριάζω, πεισμώνω. Δεν θέλω να του δίνω σημασία, όσο και αν ξέρω πως αυτό δεν θα τον επηρεάσει. Είμαι μία στους πολλούς. Δεν θα κάτσει να ασχοληθεί με μένα... Γιατί άλλωστε; Έχει διαλέξει. Δεν είμαι απαισιόδοξη. Απλά παραδέχομαι γεγονότα αληθινά. Είμαι ξεχωριστή, όλοι το βλέπουν εκτός από αυτόν. Δέχομαι επικροτήσεις και "μπράβο" που πλέον φαίνονται ανούσια. Μόνο από εκείνον δεν έχω ακούσει κάτι έστω ενθαρρυντικό. Αλήθεια, πονάει. Δεν καταλαβαίνω.


Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Η ξεχασμένη Αθήνα των ξεχασμένων ανθρώπων

Κατέβηκα πρόσφατα Σύνταγμα μαζί με έναν φίλο μου, υποτίθεται για κάποια συγκέντρωση, η οποία αποδείχτηκε ανεπιτυχής και έτσι το ρίξαμε στις βόλτες. Η αλήθεια είναι πως τώρα με το καλοκαίρι το κέντρο έχει γεμίσει τζιβάτους που δεν φοράνε παπούτσια, όχι πως είναι κακό αυτό, όμως δεν μου αρέσει η ομοιομορφία στους ανθρώπους μιας πόλης.
Με τα πολλά και τα λίγα, αποφασίσαμε να χωθούμε και εμείς μέσα στα πλήθη τουριστών που διέσχιζαν τα σοκάκια και τα πεζοδρόμια. Πενεπιστημίου και μετά στροφή στην Σταδίου, ένοιωθα ελεύθερη μέσα σε λεωφόρους τόσο κλισέ και συνηθισμένες στο να τις ακούς ή να τις περπατάς. Και παρ' όλη την κακομοιριά και την σαπίλα, η Αθήνα έδειχνε όμορφη, εκείνη την παράξενη ομορφιά των περασμένων μεγαλείων. Πίσω από τις σκισμένες, θρασύτατες προεκλογικές αφίσες, διέκρινα έξυπνα γκράφιτι. Πίσω από αυτοκόλλητα αθλητικών συνδέσμων, η αναρχία και τα νιάτα ξεπρόβαλαν δειλά δειλά.
Έχω ξαναπεί πως μου αρέσει η Αθήνα σαν πόλη. Δεν είναι Άμστερνταμ ούτε Παρίσι, έχει όμως κάτι το γοητευτικό. Την περπατάς και ξέρεις πως πολλά έχουν συμβεί εκεί μέσα, την κοιτάς και καταλαβαίνεις πως κουβαλάει ιστορία. Όλη αυτή η βρωμιά, η αλητεία που την γεμίζει, έχουν κάτι το ρομαντικό. Οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη, οι άνθρωποι σιγοβράζουν στα διαμερίσματά τους και ανά τακτά χρονικά διαστήματα ξεσπάνε.
Όμως, ακόμα και αυτό το ξέσπασμα είναι πλέον μέρος του συστήματος. Έχει συνηθιστεί. Τα αφεντικά, οι κυβερνώντες, όλοι αυτοί με τα μεγάλα κεφάλαια, ξέρουν πολύ καλά πως μπόρες είναι και θα περάσουν, τις θεωρούν μικροεπαναστάσεις της πλάκας και τους ανθρώπους ήσυχα πρόβατα που μόνο όταν ο λύκος πλησιάσει λίγο το μαντρί και φάει ένα από αυτά θυμούνται πως έχουν και μυαλό για να σκεφτούν και πόδια για να τρέξουν.
Η Αθήνα έχει σταθεί μάρτυρας γεγονότων τραγικών, γεγονότων μεγάλων και μικρών, μα κυρίως, έχει σταθεί μάρτυρας ανθρώπινων στιγμών και συναισθημάτων. Έχει στεγάσει έφηβους, έρωτες, ενήλικες. Κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη που έχει περάσει από τον ανθρώπινο νου η Αθήνα την έχει επηρεάσει.
Και όλοι αυτοί εκεί πάνω που κυβερνάνε, νομίζουν πως κυβερνάνε. Κανείς πραγματικά δεν τους ακούει. Με το να υποτασσόμαστε σε νόμους, απλά γνέφουμε σε κάτι που ούτως ή άλλως δεν θα είχαμε επιλογή. Υποτασσόμαστε. Όμως πραγματικά, κανείς δεν ακούει. Άστεγοι, άνεργοι, έφηβοι, γέροντες, μεσήλικες, επαναστάτες, χιπστεράδες, πόρνες, ομοφυλόφιλοι, διάσημοι, μάγειρες, υπάλληλοι. Είμαστε όλοι μέρος ενός συστήματος δικού μας, διαφορετικό από αυτό των μεγάλων κεφαλαίων. Ξέρουμε, μπορούμε, όμως δεν κάνουμε τίποτα. Σιωπηλά υποτασσόμαστε όμως πραγματικά δεν υπακούμε. Είμαστε κάτι δικό μας, μια αλήθεια πιο ρομαντική από αυτή που μας προβάλουν τα ΜΜΕ.
Θα επιζήσουμε ότι και να πάθουμε όμως. Όχι επειδή είμαστε Έλληνες, ούτε επειδή ο Σαμαράς βάζει γαμάτα γκολ, ούτε επειδή μια ίντσα αίματος μας είναι ίδια με μια άλλη ίντσα αίματος του Αγαμέμνονα, του Σωκράτη ή του Αχιλλέα. Θα επιβιώσουμε γιατί είμαστε άνθρωποι. Και όσο κοιμισμένοι και αν μοιάζουμε, κάπου μέσα μας υπάρχει αυτό που όλοι φοβούνται να πράξουν: η επανάσταση. Όχι αυτή η ψεύτικη επανάσταση που κατεβαίνεις στους δρόμους για να τα κάνεις μπάχαλο. Η οργανωμένη επανάσταση. Δεν ξέρω πότε θα γίνει όμως θα γίνει. Η ανθρώπινη σημερινή κοινωνία μεγαλώνει παιδιά διαφορετικά. Και το βλέπω. Μια μειονότητα βέβαια, όμως όταν οι μειονότητες κάθε περιοχής ενωθούν θα φτιάξουν κάτι μεγάλο που θα είναι ικανό για πολλά πράγματα. Ελπίζω.


"Σοσιαλισμός και χούντα τώρα γίναν ασορτί.."

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

-Ξεχνιέται; -Με δυσκολία, ναι ξεχνιέται!

Αύριο λοιπόν θα πάω για επισκεπτήριο στην κατασκήνωση, να δω την αδελφή μου. Και μαζί με την αδελφή μου θα δω την Κάλλι, την Κατερίνα, την Εύα, τη Ναταλία, τον Άγγελο, το Μήτσο... Παιδιά που αγάπησα και αγαπάω και πολλούς από αυτούς δεν τους έχω δει από την 6η Ιουλίου του 2011. Θα είναι λίγο περίεργο, η μισή μας παρέα θα συναντηθεί για λίγη ώρα στο μέρος που περάσαμε τόσο όμορφα και θα είμαστε λίγο ξένοι. Η κατασκήνωση δεν θα μας ανήκει πλέον. Δεν θα έχουμε τις κιθάρες μας ούτε θα ετοιμάζουμε την κοινοτική μας. Τι κρίμα..
Εκτός των παιδιών όμως, θα δω και τον Δημήτρη και τον Γιώργο. Τους οποίους δεν τους έχω δει από τον Ιούλιο του 2008 τον Γιώργο και από τον Ιούνιο του 2009 τον Δημήτρη. Σαν αδέλφια μου είναι, κυρίως ο Γιώργος, αφού με τον Δημήτρη όσο να 'ναι έχουμε και κάποια προηγούμενα (ήμουνερωτευμένημαζίτουήθελανατουτοπωκάτιστράβωσεκαιτελικάτοέμαθεμέσωμηνυματος)

*POST UPDATE* (ξεκινησα να το γραφω χθες και εσβησε το pc οποτε το συνεχιζω σημερα με τα νεα δεδομενα)

Πήγα ΟΣΥΟ και η καρδιά μου βαρούσε σαν ταμπούρλο. Είχα εκείνο το αίσθημα που είχες όταν έδινες τις πρώτες σου εξετάσεις ή όταν πρωτοφιλιέσαι με ένα αιώνιο αίσθημα. Ξέρεις μωρέ... Φόβος χαρά και ενθουσιασμός μαζί. Δάκρυζα και ξεδάκρυζα ήδη από την είσοδο... Χαιρέτησα γνωστούς, συνάντησα την κυρία Ρίτα και τον κύριο Χρήστο, τον κύριο Κώστα... Η τραπεζαρία που μύριζε αιώνια μπριζόλες και το χορτάρι πάντα κάπως υγρό. Σκεφτόμουν πως έχω την πιο όμορφη κατασκήνωση. Περιπλανιόμουν άσκοπα, κοίταζα αυτά που είχαμε γράψει σε τοίχους και παγκάκια πέρσι... Στεναχωριόμουν, σαν να ξέθαβα το βιβλίο της πρώτης δημοτικού ένα πράγμα. Τόσες αναμνήσεις! Ώσπου είδα τον Γιώργο. Φιληθήκαμε, μιλήσαμε... Μου είχε λείψει. Ακόμα και μετά από 4 χρόνια, ήταν τόσο παιδί... Γλυκός και αστείος, σοβάρος, έξυπνος... Πέρασα από την σκηνή του Δημήτρη. Μιλούσαμε πολύ ώρα, αστειευόμασταν και πετούσαμε σπόντες ο ένας στον άλλον για όσα είχαν γίνει μεταξύ μας, καλοπροαίρετα βέβαια. Αλλά γενικά ήμασταν, συμπεριφερόμασταν, σαν δυο καλοί φίλοι.. Ύστερα είδα και τα κορίτσια, πηδούσαμε η μία πάνω στην άλλη.. Σαν να νομίζαμε για λίγο πως επιστρέψαμε στην κατασκήνωση.. Πήγαμε στην σκηνή μας και όμως, δεν νοιώθαμε ξένες. Σαν να μην φύγαμε ποτέ από τις κουκέτες μας. Ώσπου αρχίσαμε πάλι να σκορπάμε, δίνοντας ραντεβού για την επόμενη Κυριακή. Μαγικό...

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

Πώς να τα βγάλει κανείς πέρα με ένα αναρχικό παιδί

Όταν κάθομαι μόνη μου και χαζεύω, όταν είμαι ήρεμη και σκεύτομαι ή όταν απλά τυχαίες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου σε στιγμές καθ'όλα άκυρες, προσπαθώ να αποφασίσω τι θα άλλαζα στη ζωή μου αν μπορούσα. Και πάντα καταλήγω στο ότι δεν θα άλλαζα τίποτα. Νομίζω πως κύριο ρόλο σε αυτή μου την απάντηση παίζει η οικογένειά μου. 
Είμαστε η κλασσική μέση ελληνική οικογένεια, δύο γονείς δύο παιδιά, η μητέρα μου δημόσια υπάλληλος ο πατέρας μου δημοσιογράφος, μέτριο εισόδημα κλπ. Όμως, μεγαλώνοντας διαπίστωσα πως, αν και πολλές οικογένειες έχουν την ίδια "δομή" με τη δική μας, έχουμε κάποιες διαφορές. Κατάλαβα πως δεν είναι παντού όλα τα παιδιά τόσο ελεύθερα να αποφασίζουν για το τι θα κάνουν, δεν έχουν όλοι γονείς στοργικούς που να θέλουν πραγματικά το καλύτερο για αυτούς, δεν κάθονται όλες οι οικογένειες να τρώνε μαζί τα μεσημέρια ή πρωινό κάποια Σαββατοκύριακα, δεν είναι όλες οι οικογένειες τόσο δεμένες μεταξύ τους, δεν έχουν πάρει όλα τα παιδιά βάσεις σωστές και μόνο μια μειονότητα έχει δεχθεί ερεθίσματα κουλτούρας...
Θέλω να ευχαριστήσω τόσο πολύ τους γονείς μου ορισμένες στιγμές και δεν ξέρω πώς. Μέχρι σήμερα ήταν πάντα δίπλα μου, σε θέματα που αμφιβάλλω αν κανείς άλλος γονιός θα στήριζε το παιδί του. Θέματα δύσκολα που χρειάστηκαν προσοχή και δεν ξέρω τι θα έκανα ή πού θα ήμουν αν δεν είχα κάποιον πάνω από το κεφάλι μου να με προσέχει σιωπηλά. Και σίγουρα, το γεγονός πως σκέφτομαι αριστερά, πως έχω μια τάση για δημιουργία και άλλα πολλά, οφείλονται σε αυτούς τους ανθρώπους...

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Arrive


Πάει και αυτή η χρονιά.
Όχι, τα συναισθήματα δεν είναι ανάμεικτα. Μόνο χαρά νοιώθω, πέρασα δύσκολες περιόδους φέτος. Βέβαια, δεν μπορώ να πω πως δεν πέρασα και όμορφες στιγμές, ίσα ίσα. Όμως, πάντα έχω αυτήν την να τάση να βιάζομαι, να θέλω να προχωρήσω μπροστά.
Καταρχήν, πήρα από αρκετούς καθηγητές πολλά. Και το βάζω εδώ στην αρχή, διότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό μα και δύσκολο να βρεις καθηγητές που να μην είναι... ξύλινοι, που να θέλουν να σου μεταδώσουν οπωσδήποτε κάτι, ακόμα και αν δεν έχει σχέση με το μάθημά τους. Που να αγαπάνε αυτό που κάνουν. Καινούριες φιλίες με άτομα πιο κοντά στον χαρακτήρα και τον εσωτερικό μου κόσμο. Το γεγονός πως το κουδούνι πάντα με έβρισκε να τρέχω για να προλάβω το διάλειμμα, το μάθημα, το λεωφορείο, την προσευχή, μια καλή θέση στην ουρά του κυλικείου. Τα πεντανόστιμα κρουασάν που πουλούσε η κ. Μαρία (έτσι δεν την λένε;) και πάντα τέλειωναν τόσο γρήγορα! Η ξαφνική και αξιοπερίεργη αγάπη μου για τα αρχαία. Το διαχρονικό μου μίσος για το Βυζάντιο. Η επιπολαιότητα που με χαρακτήριζε στα πάντα: στις εργασίες μου, στον τρόπο που διάβαζα, στον τρόπο που μιλούσα και συμπεριφερόμουν, στον τρόπο που σκεφτόμουν, στον τρόπο που έγραφα.
Όλα αυτά, τα μικρά, μπορεί ασήμαντα, καθημερινά, μπουχτισμένα στη ρουτίνα μα με μια δόση διαφορετικότητας, συνετέλεσαν στη δημιουργία άλλης μιας πολυδιάστατης, ενδιαφέρουσας, κουραστικής χρονιάς. Και ξέρετε κάτι; Δεν μετανιώνω για τίποτα από όσα είπα, ένοιωσα, έγραψα, ζωγράφισα φέτος. Εξάλλου, πώς αλλιώς θα επιβίωνα αυτούς τους έξι μήνες καθισμένη σε ένα θρανίο; Όχι, όχι εγώ. Εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να επιβιώσω κλεισμένη σε μια τάξη χωρίς να μπορώ να αφαιρεθώ από το μάθημα, να ζωγραφίσω το βιβλίο ή το θρανίο, να γράψω στίχους, να μιλήσω στην Αναστασία, να μην νευριάσω με το πόσα λίγα ξέρει ο άνθρωπος στην έδρα μπροστά μου...

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Ο.Σ.Υ.Ο

Πριν ακριβώς ένα χρόνο, 19 Ιουνίου του '11, ήταν η πρώτη μέρα της τελευταίας μου χρονιάς στην κατασκήνωση. Και ναι, πέρασα τόσο όμορφα.. Ένοιωθα τόσο ελεύθερη και ξέγνοιαστη, το μόνο που με ένοιαζε ήταν τα τζιτζίκια, η θάλασσα, το σφουγγάρισμα της σκηνής, τα κουνούπια, η παρέα και ο έρωτας μου για τον Δημήτρη, η αγωνία μου να του τον εκδηλώσω στο επισκεπτήριο. Ο Δημήτρης ποτέ δεν ήρθε, αλλά αυτό δεν μου χάλασε την διάθεση. Πέρασα 20 ηλιόλουστες, ευτυχισμένες ημέρες.
Νομίζω πως όσο πιο ωραία περνάς, τόσο πιο άσχημα νιώθεις αργότερα. Γιατί δεν εξηγήται αλλιώς. Από το πρωί που έφυγε η αδελφή μου για την κατασκήνωση, έχω πλαντάξει οκτώ φορές στο κλάμα. Μου λείπει. Μου λείπουν όλα όσα ζούσα, η ρουτίνα. Με πήρε πριν λίγο τηλέφωνο, ήταν με τις φίλες της, είχε προλάβει το κρεβάτι που ήθελε, είχε την ομαδάρχισσα που ήθελε και... Ο Δημήτρης ήταν ομαδάρχης! Ναι, έπειτα από 4 χρόνια τον ξαναπροσέλαβαν.. Δεν το πίστευα. Γιατί να μην τον προσλαμβάναν πέρσι; Η φωνή μου ραγίζει όταν αναφέρομαι στο πόσο ωραία περνάει η Ανδριανή. Ζηλεύω. Αλλά θα πάω στο επισκεπτήριο την Κυριακή. Μπορεί να ξύσω πληγές, και να μην μου κάνει καλό. Αλλά θα πάω, πρέπει να πάω. Θέλω τόσο απεγνωσμένα να δω το μέρος με το οποίο δέθηκα για 7 καλοκαίρια. Θέλω να δω και τον Δημήτρη, που έχω να τον δω 4 χρόνια, και τον Γιώργο επίσης.
Αχ...

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

ελεος


Αγαπητή κ.Φωτιά
Με λένε Φένια και είμαι ένα μικρό κορίτσι, μένω σε λόφο καταπράσινο και γεμάτο πεύκα. Σας παρακαλώ να μην με κοψοχολιάζεται εμένα και τους γειτόνους μου, κάποιοι εκ των οποίων είναι στα πρόθυρα καρδιακής προσβολής, διότι έχουμε ήδη τραβήξει αρκετά με την πάρτη σας. Έχω βαρεθεί να το πάιζω σέξυ μίνι ρεπόρτερ για τον πατέρα μου και την εφημερίδα στις φωτιές, όμως αυτό που πραγματικά πραγματικά μα πραγματικά έχω βαρεθεί είναι να φοβάμαι πως αύριο θα ξημερώσει και δεν θα έχω σπίτι, σχολείο, γειτονιά διότι εσείς ήσασταν υπερβολικά πειναλέα στο πέρασμά σας. Σταματήστε σας ικετεύω, να κάνετε κόμμα εναντίων μας με τον κύριο Αέρα, το ξέρουμε πως ταιριάζετε απίστευτα όμως να, ο συνδυασμός σας δεν μας κάνει ιδιαίτερα καλό βλέπετε. Κλείνοντας, σας εκληπαρώ να σεβαστείτε την μόνη χρονική περίοδο που μπορώ να ξεκουράζομαι και να με αφήσετε ήσυχη. Αν θέλετε να ξέρετε, η Γερμανία έχει πιο πολλές πεδιάδες προς κάψιμο. 



 

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

ακυροο

Το βρήκα το παιδί τελικά στο Facebook. Όχι, δεν ήταν αυτός που είχα πρωτοκάνει add αλλά ένας άλλος που βρήκα τυχαία μόλις τώρα. Παρ'όλα αυτά, έχουμε μόλις δύο κοινούς φίλους, δεν νομίζω καν να θυμάται το όνομά μου, με περνάει λίγα χρόνια.. Οπότε θα είναι λίγο περίεργο, και αρκετά ματαιόδοξο, να τον κάνω "φίλο". Οπότε...

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Ψυχεδέλεια


Πριν έναν χρόνο, εδώ, σε αυτό το μέρος, κοιμόμουνα και ξυπνούσα με την εικόνα του Ανδρέα. Κοιτάω τις φωτογραφίες και τα ενθύμια και μου λείπει εκείνο το "εμείς", όχι αυτός.
Πριν οκτώ μήνες, ήμουνα ξετρελαμένη με τον Πάνο. Μπορώ να ξεχάσω το πόσο λίγη ένοιωθα μπροστά του; Το πόσο τον ευγνωμονούσα από μέσα μου που είχε διαλέξει εμένα;
Δύο ξεχωριστές αναμνήσεις.
Δύο ξεχωριστές περίοδοι της ζωής μου.
Δύο ξεχωριστές μου διαστάσεις.
Η Κρήτη τα στεγάζει όλα αυτά. Μέχρι να πεθάνω, θα συνεχίσω να περπατάω αυτά τα δρομάκια, να στρίβω τον δρόμο με τη γωνιακή κρεπερί, να βρέχομαι από τα κύματα χωρίς να το θέλω, να σκαρφαλώνω σε αυτούς τους λόφους, να αγναντεύω τη θάλασσα.
Η Κρήτη θα μου θυμίζει θέλω δεν θέλω, τα γεγονότα που πέρασαν...

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012

Στους FAK PM


Είναι παράξενο να χάνεις ανθρώπους που κάποτε υποσχόσασταν πως ποτέ δεν θα χαθείτε.
Είναι άσχημο να μην είστε πλέον μέρος της ίδιας καθημερινότητας.
Είναι οδυνηρό να σας πνίγει η τυπικότητα, έστω και για λίγα λεπτά, όταν βρίσκεστε.
Ποιος θα πίστευε πως εμείς, οι τώρα σχεδόν... άγνωστοι, κάποτε μοιραζόμασταν ρούχα, λέγαμε τα πάντα μεταξύ μας, κοιμόμασταν μαζί, γελούσαμε και κλαίγαμε παρέα;
*Τότε αράζαμε στα σκαλιά τα βράδια, πράγματα απλά μα ανεξίτηλα σημάδια. Νοσταλγώ όσα έχουμε ζήσει και παρακαλώ τον χρόνο πίσω να γυρίσει. Όμως με 'σένα υπάρχει μία διαφορά. Γιατί με 'σένα ήταν η πρώτη μου φορά που αγάπησα αλλά δεν ερωτεύτηκα, που δεν άκουσα από εσένα λόγια ψεύτικα, που μαγεύτηκα μόνο από μια φιλία, που δεν θα 'θελα να βάλω μια τελεία...*
Μα πόσο, και γιατί μας άλλαξε αυτός ο ένας χρόνος που πέρασε από όλα αυτά;
Η Κάλλι δεν ακούει πια ροκ. Καπνίζει.
Ο Παναγιώτης έχει facebook.
Η Ανθή δεν τραγουδάει Aguilera.
Εγώ δεν κυνηγάω τον Πάνο.
Ο Γιώργος δεν θέλει μια εμένα.
Η Κατερίνα, η Άννα, η Κάλλι, η Ανθή και εγώ δεν είμαστε πια κολλητές.
Η Εύα έχει τρύπα στην μύτη.
Ο Φαίδονας δεν είναι πια με την Ανδριανή (και ελπίζω να κάνει μπάνιο!)
Ο Ανδρέας δεν με πειράζει, ούτε εγώ εκείνον.
Ο Στέφανος δεν μας μιλάει.
Η Κάλλι και εγώ δεν παίζουμε τόσο πολύ κιθάρα πια...

Ίσως λίγο φαινομενικά όλα αυτά... Όμως, δεν παύουν να είναι αλλαγές. Αλλαγές που κάποτε δεν φανταζόμασταν πως θα μας συμβούν. Και πιστέψτε με, είναι δύσκολο να θες να συντηρήσεις μια φιλία και να μην μπορείς. Ιδιαίτερα τη δικιά μας φιλία, την οποία δεν μπορούμε να την ζήσουμε μέσω λέξεων, μέσω τηλεφώνων ή ενός τσατ... Την φιλία μας την ζούσαμε παίζοντας, περνώντας καλά, κάνοντας βλακείες.. Και τώρα, που πέρασε ένας χρόνος... Δεν ξέρω τι να κάνω χωρίς εσάς κάποιες φορές...


Ένα βίντεο από μια συναντησή μας στα Σπάτα:



Ένα βίντεο από την κατασκήνωση με την απρόοπτη τούμπα του Αντρέα και το τρομερο χορευτικο του Μάριου -και οι δυο ομαδαρχες ηταν.(έχει πολύ πλάκα!)


Αυτά!

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

αδραξε τη μερα σου

Καθομουν και διαβαζα Αγγλικα για να δωσω αυριο.. Ε, αφου βαρεσα ενέσεις να διαβαζω για past simle ενώ τα χω κάνει στο φροντιστηριο 10000 φορές είπα να πάω στην διαβουλευτική του δήμου.. Νταξει κλασσικα ο καθενας με τον πονο του, μπλα μπλα μπλα και μπλα μπλα μπλα και κυριολεκτικα εγω να ειμαι σε φαση "ας τους βαλει καποιος καθαρτικο στην πορτοκαλαδα να τους πιασει δυάρια να τελειωνουν με τις ερωτησεις.." ώσπου κάποια στιγμή τέλειωσε η ευλογημένη.. Και ήρθε και μιλησε στην μητερα μου ενα παιδι, βασικα δυο παιδια, 20 χρονων περιπου και ο ενας ηταν τοσο ωραιος ρε φιλεναδα.. Και μετα με ρωτησε ποσο ειμαι και πιασαμε λιγακι την κουβεντα.. Ε ετρεξα εγω σαν τη λυσσαρα σπιτι να τον βρω στο fb αλλα βρηκα μονο εναν με 3 mutuals ακυρους τελειους.. Και τον εκανα. Και του εστειλα ενα μηνυμα, αν εισαι το παιδι απο την ανθουσα κανε με accept και κλασσικες μαλακιες της φενιας. Τελος παντων, αρκετα. Καλο βραδυ!

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

Σεπτέμβρης 2012


Έμαθα πως υπάρχει μόνο μια ελεύθερη θέση στο συγκεκριμένο τμήμα. Να δώσω; Δεν ξέρω. Είμαι μπερδεμένη... Μπορώ να αντιμετωπίσω και άλλη αποτυχία; Και αν περάσω; Τότε θα χάσω όλον μου τον κόσμο, θα πρέπει να ξαναπροσπαθήσω να δημιουργήσω νέες σχέσεις, νέους δεσμούς. Θα έχω την υπομονή να μάθω καινούριους ανθρώπους; Θα με δεχτούν σαν προσωπικότητα ή...; 
Δεν ξέρω. Δύσκολη απόφαση.

Rockmantic (χαλασε το pc μου και είμαι από ένα ηλίθιο notebook οποτε δεν εχει online signature...)