Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Kαρό με πράσινες και μπλε γραμμούλες



21/8/2012

Κρήτη


6 μέρες... 5,4,3,2... 1 ημέρα.
Πόσο δύσκολο είναι να ζήσεις όταν περιμένεις κάτι τόσο πολύ...
Πέρασαν μέρες από εκείνο το βράδυ. Μέχρι αύριο που θα τον ξαναδώ μεσολαβεί ένα μικρό διάστημα σε σχέση με αυτό που έχει ήδη φύγει. Αυτές τις μέρες χωρίς αυτόν, προσπαθούσα να περνάω καλά μόνο και μόνο για να φεύγουν γρήγορα οι ώρες
Ήταν συνέχεια στο μυαλό μου. Πολύ κλισέ φράση, μα τώρα την καταλαβαίνω.
Όταν θα αναρτηθούν αυτές οι γραμμές θα έχει ήδη περάσει καιρός από τώρα. Είναι 21 Αυγούστου, δύο παρά είκοσι πέντε το μεσημέρι. Είμαι Κρήτη ακόμα, όπως οι προηγούμενες αναρτήσεις δείχνουν.
Όταν θα αντιγράφω αυτό το κείμενο στο πεδίο εγγραφής του Blogger, πολλά θα έχουν αλλάξει. Μάλλον δεν θα μπορώ να ανακαλέσω, έστω σαν θύμηση το πόσο μου λείπει εκείνος τώρα. Τι περίεργο!
Αναμένω το αύριο σαν λυσσασμένη. Ίσως απογοητευτώ. Όμως η κατάσταση πρέπει να σταματήσει να είναι ρευστή. Έστω και αν αυτό σημαίνει πως η κατάληξη δεν θα μου αρέσει.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Τόξο


20/8/2012

Κρήτη

 663075434_large

Και τότε είναι που δεν έχουν σημασία ούτε τα πρέπει ούτε τα μη. Τα συναισθήματα και τα θέλω έρχονται στο προσκήνιο. Κάθε συναίσθηση λάθος και σωστού εγκαταλείπει το πεδίο.
Όλα αυτά δεν έχουν σημασία εκείνη τη στιγμή.
Και πώς να έχουν, όταν κάτι που περίμενες χρόνια, πραγματοποιήται;
Τι γίνεται όμως όταν κάτι που θεωρητικά ενώνει, βρίσκεται εκεί για να χωρίζει;
Και όταν τελικά αυτό το κάτι το ξεπερνάς... και πράττεις σύμφωνα με αυτά που θες... Είναι κακό να μην έχεις τύψεις;


Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Οι ζημιές των ζημιών οι ζημιές ω ζημιές



20/8/2012

Κρήτη

Με πόσο θράσος κοιτάζουμε αυτούς που πληγώνουμε... Με πόση βιαιότητα εκτοξεύουμε λόγια κυνικά εναντίων ανθρώπων που μας έχουν χαρίσει όμορφες αναμνήσεις...
Παράδοξο.
Και ξέρουμε πως έχουμε άδικο. Όμως συνεχίζουμε.
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε που λέει και το τραγούδι. Και όταν καταλαβαίνεις τα λάθη σου, αλλά ξέρεις πως θες να τα ξανακάνεις, μήπως είσαι απλά άξιος της μοίρας σου;


Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Reggae Vibes

15/8/2012

Κρήτη


Να χορεύουμε ανελέητα με την παρέα μου, χαζεύοντας τους ξένους, υπό τον ήχο live reggae μουσικής. Και να πίνουμε. Λίγο μεν, αρκετά όμως για να μας φτιάξει τη διάθεση. Να κολυμπάμε μακριά από το πάρτι και μετά να αγκαλιαζόμαστε και να ανοίγουμε τις καρδιές μας κάτω από το φεγγάρι για να ζεσταθούμε.
Ζω την ομορφιά μιας μεγάλης παρέας, τη γλύκα ενός ειδυλλίου, την απόλαυση της ελευθερίας.
Περνάω τέλεια, το εννοώ. Είναι από τα καλύτερά μου καλοκαίρια.

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Ζωή σαν τριαντάφυλλο


6/8/2012

Κρήτη


Είναι παράξενο το πώς οι στιγμές αλλάζουν. Το πώς η διάθεση μεταβάλλεται. Πόσο εύκολα η μιζέρια τριών ωρών δίνει τη θέση της στην χαρά ενός τετάρτου.
Παράξενο. Περίεργο.
Μα τόσο ενδιαφέρον.
Η αύρα που φέρουν ορισμένα πρόσωπα καθώς και οι φράσεις που ξεστομίζουν κάποια στόματα, έχουν τη δυνατότητα να διώξουν νεύρα και θυμούς ή να φέρουν δυστυχία και μιζέρια.
Α, η ευτυχία είναι μοναδική. Και όταν έχει να κάνει με το Μιχάλη, είναι και πολύπλευρη.


Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Rockmantitus

5/8/2012

Κρήτη


Χρόνια μου πολλά λοιπόν. Πόσο διαφορετικά είναι όλα από πέρσι τέτοια εποχή... Σήμερα όλα είναι πιο... χαρούμενα, αληθινά. Πιο όμορφα, νοιώθω πιο πλήρης σίγουρα.
Χρόνια μου πολλά!
Λείπουν οι γονείς μου, έχω όμως καλή παρέα.
Δεν έχω ίντερνετ, δεν μου λείπει όμως.
Το αγόρι μου είναι μαζί μου κάθε μέρα.
Έχω ωριμάσει. Έχω αλλάξει.
Περιέργως όλα είναι υπέροχα. Δεν θέλω να σεκύτομαι τι θα αντισταθμίσει αυτή την ευτυχία.
Ίσως τίποτα.
Μα δεν με νοιάζει.
Δώδεκα και τρία. Ξεκίνησαν τα "χρόνια πολλά". Χορεύω στο μπαλκόνι με την αδερφή μου υπό τον ήχο κάποιου άγνωστου deck.
Παραδόξως όλα μοιάζουν όμορφα. Όλα τέλεια. Γαμώτο, το μέλλον είναι τόσο φωτεινό, η ζωή ενδιαφέρουσα.
Πάμε να την αδράξουμε.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Για πάντα

31/7/2012

Κρήτη



Όταν μου συμβαίνει κάτι μεγάλο, κάτι που η ευτυχία ή η δυστυχία που επιφέρει δεν είναι ανεκτή, το γράφω. Και έτσι λυτρώνομαι, κατά κάποιον τρόπο. Αυτό που συνέβη χθες όμως, δεν μπορώ να το περιγράψω. Δεν μπορώ να το θέσω στο χαρτί, έτσι απλά με λόγια. Έζησα στιγμές τόσο μονότονα τέλειες που νοιώθω πως, αν έστω, προσπαθήσω να τις περιγράφω, θα τις αδικήσω, θα τις κάνω να ακουστούν υπερβολικά καθημερινές.
Πώς ξέρεις πως όταν βρίσκεις το "πολύ καλό" είσαι διατεθειμένος να το αφήσεις γιατί έτσι πρέπει κάποια στιγμή;
Αλλά μήπως πρέπει να είναι έτσι, για να θεωρούμε την τελειότητα κάτι παροδικό, καθόλου σταθερό και δεδομένο;
Μήπως καλύτερα έτσι;

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Ένα μπίντι μπίντι για την γιαγιά μου

Κρήτη

27/7/2012


Γιατί να υπάρχουν ταμπού;
Γιατί το "μη επιτρεπτό" να ζει και να βασιλεύει; Ζούμε σε μια κοινωνία επιφανειακά απελευθερωμένη. Κάθε μέρα ακούμε ανθρώπους να μας προωθούν να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας και να είμαστε ο εαυτός μας. Βλακείες.
Όταν τελικά κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε και μας αρέσει... "τυχαίνει" πάντα να έχουμε κάποιον κατακριτή απέναντί μας.
Ειρωνεία έτσι;
Με πόση ευλάβεια χτίζουμε μια δήθεν φιλελεύθερη και διαφορετική κοινωνία και πόσο γρήγορα αφήνουμε να φανεί ο συντιριτισμός της...
40 χρόνια μετά τα 70s και τους ανθρώπους που ψάχνονταν γενικώς, στο περίτρανο 2012 λοιπόν, είμαστε πιο οπισθοδρομικοί και κλειστόμυαλοι και από τους ανθρώπους της δεκαετίας του 30'.
Άγραφοι κανόνες μας κυβερνούν ακόμα. Το σεξ ακολουθούν "πρέπει" και "μη".
Πού είναι τελικά το κακό στο να περνάς καλά;
Ποιος ορίζει την ηθική, τους κανόνες, τα ιδανικά μιας κοινωνίας;
Απλά λίγοι προβληματισμοί που δεν έχω ιδέα αν έχουν απάντηση.
Όχι, το ανθρώπινο μυαλό δύσκολα αλλάζει ρότα.



Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Να τι μένει

Κρήτη
26/7/2012


Η μυρωδιά του άφτερ σέιβ του, η γεύση της γρανίτας στα χείλη του, τα μπλουζάκια, ο ήχος του σκέιτμπορντ, οι καταπληκτικοί διάλογοι, τα χαμόγελα, τα βραχιόλια που φτιάχνουμε με τη Μυρτώ, το ξέστρωτο κρεβάτι, οι τόνοι καταναλωμένης μερέντας, τα 10' μέχρι την παραλία, το wi-fi στου Πολύδωρα, τα μαύρα ψάρια, η ηλίθια γάτα της γιαγιάς μου, η παρέα στη λίμνη, το βλαμένο σκουλαρίκι στη μύτη, τα geek γυαλιά που φοράει η κάθε χαζογκόμενα, η μουσική στο mp3 μου, το yanni's bar, τα τηλέφωνα της μικρής αδελφής μου κάθε 5' αφότου με χάσει από τα μάτια της και τα νεύρα του Μιχάλη μόλις ακούσει την φωνή της.
Ναι, μέχρι τώρα περνάω, αν μη τι άλλο, φανταστικά. 

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

μεταβαση

Μεθαύριο επιστρέφω Αθήνα. Κάνω την ανάρτηση διότι:

  • Βαριέμαι αφάνταστα και είναι 5 το πρωί εδώ. Βαριέμαι να πάω για ύπνο.
  • Δεν μ'αρέσει να βλέπω το μπλογκ αδρανές αλλά τις κανονικές αναρτήσεις θα τις ξεκινήσω από Πέμπτη πάλι.
  • Ο Ρασκόλνικωφ με προσκάλεσε.
Το παιχνίδι έχει ως εξής: Πρέπει να σας γράψω 4 πράγματα που θα άλλαζα στο παρελθόν και 4 που θα θελα να χω στο μέλλον! Έχουμε και λέμε λοιπόν...


Τι θα άλλαζα στο παρελθόν

  1. Την παρέα μου στο δημοτικό. Πριν βιαστείτε να μιλήσετε, σας διαβεβαίω πως τα κοριτσάκια με τα οποία έκανα παρέα δεν έχουν ουδεμία σχέση με τα γλυκούλικα, αθώα σχολιαρόπαιδα που έχετε στο νου σας. ΚΑΜΙΑ ΟΜΩΣ. 
  2. Δεν θα θεοποιούσα ανθρώπους (σταρς κλπ) ούτε θα ούρλιαζα σαν υστερική χαζογκόμενα όταν έβλεπα κάποιον από αυτούς. Ναι στα δέκα μου το έκανα και αυτό. 
  3. Δεν θα ήμουν τόσο απίστευτα γκρινιάρα. 
  4. Τα γυαλιά που πήρα στην τετάρτη δημοτικού. ίου.


Τι θέλω να έχω στο μέλλον

  1. Θέλω να περάσω στη σχολή που θα αποφασίσω, κατά προτίμηση στη Θεσσαλονίκη, και να ζήσω μια απόλυτα γαμάτη φοιτητική ζωή.
  2. Θέλω να φύγω στο εξωτερικό αφού τελειώσω τις σπουδές μου, ίσως Αγγλιά και να μείνω εκεί δουλεύοντας ως δημοσιογράφος σε κάποια εφημερίδα ή ραδιόφωνο. 
  3. Να περάσει ο Μιχάλης στη Νομική στο Μόναχο για να πηγαίνω να τον βλέπω και να χουχουλιάζουμε μαζί κάτω από τα σεντόνια ενώ έξω θα χιονίζει.
  4. Τις αδελφές μου δίπλα μου. Και τις δύο.
Αυτά λοιπόν. 
Καλό βράδυ Άγγλοι που δεν με διαβάζετε γιατί προφανώς δεν καταλαβένετε γρι.
Καλη μέρα Έλληνς που προφανώς και με διαβάζετε. Χα.


Βαριέμαι να προσκαλέσω τον οποιονδήποτε. 


Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Manchester, 2012


Είχα μια καλή πτήση. Αδυνατούσα να κοιμηθώ για κάποιο λόγο βέβαια, αλλά σε γενικές γραμμές ήταν καλά. Γνώρισα και μια οικογένεια Άγγλων, η οποία και μου έκανε παρέα σε όλο το ταξίδι. Καθώς προσγειωνόμασταν πρόσεξα τις απέραντες πεδιάδες κοντά στο αεροδρόμιο -πραγματικά τεράστιες και καταπράσινες!
Στο αεροδρόμιο με περίμενε η αδελφή μου. Πήγαμε σπίτι με το λεωφορείο και κατά τη διάρκεια της διαδρομής μέτρησα μόλις δύο πολυκατοικίες. Στο σπίτι γνώρισα τους συγκάτοικους και φίλους της, δύο Έλληνες, ένας Άγγλος και ένας Ιρλανδός.
Αυτές οι τρεις μέρες μου εδώ είναι ως τώρα πολύ ευχάριστες και όμορφες. Βοηθάμε τα παιδιά να μετακομίσουν, τελειώσαμε σχεδόν, όμως τελικά κάθε βράδυ καταλήγουμε να πίνουμε και να τρώμε αραγμένοι σε κάποιο σαλόνι. Από αύριο θα ξεκινήσει η επίσημη ξενάγησή μου στην πόλη, μουσεία, γκαλλερί κλπ.
Btw, σήμερα πήγα σε 4-5 second hand μαγαζιά. Απείρως γαμάτα! Πολύ καλές τιμές (προφανώς) στα πάντα. Αγόρασα δύο μεγάλα κουβάρια μαλλιά και έπλεξα κάποια κασκόλ όσο τα παιδιά μετακόμιζαν.
Επίσης, έχουν μάθει στους Άγγλους να λένε κάποιες χρήσιμες ελληνικές λέξεις: μαλάκας, μπαλκονάρες, ωχ, καλά. Και τις χρησιμοποιούν μάλιστα -έχει πολύ πλάκα. Ένα βράδυ, γυρνώντας από ένα τζαζ μπαρ κατά τις 2 το βράδυ, καθόμασταν όλοι στην κουζίνα έτοιμοι να πάμε για ύπνο ώσπου ο Λίαμ πήρε ένα πιάτο το πέταξε κάτω και φώναξε ΩΠΑ! Έτσι, τελείως ξεκάρφωτα και άκυρα. Ναι, ζούμε ιστορικές στιγμές.
Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση είναι η τρομερή οργάνωση της πόλης (από τις τράπεζες μέχρι τα σούπερ μάρκετ) αλλά και η ευγένεια των πάντων. Έχω πάθει πολιτισμικό σοκ!
Κάθε απόγευμα περνάει παγωτατζίδικο και έχει μια σπαστική μουσικούλα που αναγγέλει την άφιξή του. Επίσης, είναι πολύ γλυκούλι το γεγονός πως τα σπίτια στις γειτονιές είναι ολόιδια, σαν τις ταινίες. Και όλα με κεραμίδι ρε φίλε! Α και τα πάρκα τους είναι τρομερά. Τεράστια και καταπράσινα, γεμάτα μονοπατάκια και λιμνούλες.
Τα λεωφορεία περνάνε με συχνότητα 3' και είναι πεντακάθαρα. Άσε που όταν αποβιβάζεται κάποιος λέει thank you στον οδηγό. Ναι, γαμάτα πράγματα...
Κάνει απίστευτο κρύο εντομεταξύ, βροχή και κακό! Ίσως λίγο το πρωί φτιάχνει το πράμα αλλά και πάλι...
Τα παιδιά στην παρέα της αδελφής μου επίσης είναι πολύ καλά. Μια Ελβετίδα, τρεις Έλληνες, τρεις Άγγλοι, ένας Ιρλανδός, μια Πολωνέζα, όλοι ευχάριστα παιδιά.
Τέλος είναι απίστευτο πόσο gay friendly είναι αυτή η πόλη.

Καλό βράδυ -ή μάλλον καλημέρα, έχει πάει 5...