Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Μα...


Μα είναι δυνατόν;
Πώς γίνεται έτσι εύκολα μια σύμπτωση να ενώνει δύο σημαντικούς σταθμούς της ζωής μου;
Το πνεύμα των περασμένων Χριστουγέννων, με την κοπέλα που λατρεύω πιο πολύ στον κόσμο, ξαφνικά συναντιούνται.
Χωρίς να ξέρουν τους ρόλους που έχουν βαλθεί να παίζουν, στήνουν μια ολιγόλεπτη παράσταση. Γιατί ταράχτηκα;
Τα πνεύματα είναι πνεύματα. Όντα εξαφανισμένα.
Γιατί ταράχτηκα;
Πάνε δύο χρόνια.


α ρε αντρεα.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Welcome back


Πόσο μου είχε λείψει η ρουτίνα του σχολείου.
Αν και έτσι όμορφα το βιώνω κάθε χρόνο το σχολικό ξεκίνημα, κάθε χρονιά είναι όλο και πιο έντονο.
Είμαι πολύ χαρούμενη, με αυτοπεποίθηση, τραγουδάω, παθαίνω τις κρίσεις ενθουσιασμού μου, αγκαλιάζω όποιον βρω, γελάω γελάω γελάω.
Προχθές διάβασα μαθηματικά πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια. Η ιστορία φαίνεται ενδιαφέρουσα, πέρσι με το βυζάντιο έκοψα φλέβες. Τα αρχαία ίσως φέτος αξίζουν πιο πολλή προσπάθεια είναι η αλήθεια, και περίεργος, τα πάω καλά στην βιολογία τη φυσική και τη χημεία.
Πρόλαβα ήδη να γεμίσω το θρανίο μου στίχους και συνθήματα.
Αυτά λοιπόν.
Καλή σχολική χρονιά μάγκες.




Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

ΜΠΑΜ



Σαν κάποιος να πάτησε ένα κουμπί.
Όλα άλλαξαν. Το ένοιωσα. Λες και όποιο ζωντανό συναίσθημα που έτρεφα για αυτόν είχε μετατραπεί σε θυμό.
Θυμό για μένα που πίστευα μέχρι τελευταία στιγμή πως δεν είναι μαλάκας, αλλά ένας άντρας (ναι, άντρας) με καθωσπρέπει σκέψη.
Θυμός για αυτόν που δεν στάθηκε στο ύψος του.
Μα αυτό που πονάει πιο πολύ είναι οι αναμνήσεις μου από αυτόν. Όμορφες, γεμάτες ένταση, γέλιο, γεμάτες ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα. Λίγες μεν. Ελάχιστες. Αλλά δυνατές.
Τέλος λοιπόν.
Τέλος.
ΤΕΛΟΣ.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

This could be heaven or this could be hell


-Θα επιστρέψω.
-Το ελπίζω
-Ξέρεις... Με μια μπουγάτσα στο χέρι.
-Ναι, να το γιορτάσουμε.
-Ναι... Είσαι τέλειος.
-Είσαι μικρή.
-Ε και;
-Σου φαίνομαι τέλειος. Δεν είμαι. Θα καταλάβεις...
-Τι θα καταλάβω;
-Πόσο μαλάκας είμαι τώρα.
-Όχι. Ποτέ. Αρνούμαι.
-...ξημέρωσε. Πρέπει να φύγεις.
-Δεν θέλω!
-Ούτε εγώ. Πρέπει.
-Λίγο ακόμα.
-Δέκα λεπτά. Μόνο.  ... Πέρασαν τα δέκα λεπτά.
-Κιόλας; Φεύγω..
-Κάτσε. Φιλί δεν έχει;
-...


Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Ψάχνοντας το κορίτσι με τον ήλιο στα μάτια


Όλα γκρίζα. Ή μαύρα. Ή άσπρα. Η ζωή μονόχρωμη τέλος πάντων. Μονότονη. Ναι... Μια μονότονη περιπλάνηση ανάμεσα σε όμορφες και άσχημες εικόνες, χωρίς νόημα. Οι άνθρωποι από μικροί έχουν χάσει κάθε σπίθα. Χαμογελάνε χωρίς να το πιστεύουν. Δρουν μηχανικά. 
Όμως είναι εκείνη η κοπέλα. Διαφορετική. Κάθεται πάνω σε ένα κίτρινο σύννεφο, φοράει κόκκινα και ζωγραφίζει. Ακτινοβολεί μαγεία. 
Ο κόσμος παραμένει μονόχρωμος όταν την πιάνω από το χέρι. Σιγά σιγά όμως αποκτά ανταύγειες, σκιές, θορύβους καθώς περπατάμε μαζί...






Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Ένα ανύπαρκτο γράμμα


Μικρούλα μου,
Πάει καιρός από τότε που τα είπαμε. Όμως είσαι στο μυαλό μου. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ. Το μοναδικό μας βράδυ. Δεν σε βγάζω από το μυαλό μου...

I know how you feel inside you... I've been there before...

Όμως είναι δύσκολο και για 'μένα. Μην κλαις. Έχω τύψεις. Πάντα είμαι τόσο ορθός... Σωστός... Και εσύ ξαφνικά τάραξες την ηρεμία μου.

Don't you cry tonight, I still love you babe... Don't you cry tonigh there's a heaven above you babe!

Μη με κατηγορείς. Σε παρακαλώ μην μαυρώνεις τις εικόνες των στιγμών μας. Δεν μου είναι εύκολο να σε κοιτάω ή να σου μιλάω πλέον. Μην κλαις. Κατάλαβέ με.

Don't you take it so hard now... And please don't take it so bad... I still be thinking of you, and the times we had...

Δεν ξέρω πότε θα σε ξαναδώ και το πώς θα είμαστε μεταξύ μας. Σκέψου το. Πόση πιθανή αμηχανία.

You gotta make it your own way. But you'll be alright now, sugar.

Μη με σκέφτεσαι. Είναι δύσκολο, ίσως επίπονο μα προσπάθησέ το. Αξίζεις.

You'll be better tomorrow in the morning light...

Θυμάσαι που θαύμαζες την τελειότητά και την ορθότητά μου και εγώ προσπαθούσα να σου αποδείξω πόσο μέτριος είμαι; Ε λοιπόν, το απέδειξα. Συγνώμη...


*Χρησιμοποίησα στίχους του Don't Cry, των Guns 'n Roses για να ολοκληρώσω το κείμενο. Αυτό το "γράμμα" ποτέ δεν ήρθε σε μένα. Μάλλον δεν έχει καν γραφτεί. Όμως, να ποτέ έφτανε στα χέρια μου, κάπως έτσι θα ήταν...

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Ένας τελευταίος αποχωρισμός


23/8/2012

Κρήτη

Δεν μπορούσα να τον αφήσω με το ψιθυριστό "συγνώμη για ένα χρόνο.
Βρεθήκαμε σε μια alternative καφετέρια. Άργησε δέκα λεπτά. Ήπια κρύα σοκολάτα, ήπιε μόνο ένα ποτήρι νερό.
Είμασταν όπως πριν 10 μέρες. Περιέργως... Πειράγματα, όμορφες κουβέντες... Ώσπου με φίλησε. Και ξαφνικά όλα έγιναν όπως πιο παλιά.
Άρχισα να κλαίω στην αγκαλιά του, ζητώντας του συγνώμη. Έλεγε "δεν πειράζει".
Τον κοίταγα στα μάτια και σκεφτόμουν πως αυτός ήταν ο ομορφότερος άνθρωπος στον κόσμο. Με πήγε σπίτι. Το αντίο που είπαμε δεν είχε κάτι το τελεσίδικο μέσα του. Λες και θα τον ξαναέβλεπα το ίδιο βράδυ, λες και δεν θα άλλαζε κάτι μόλις χανόμασταν ο ένας από τα μάτια του άλλου.
Ανακάλεσα στη μνήμη μου όλες τις όμορφες στιγμές μας. Άπειρες βόλτες κάτω από τα αστέρια, βραδινά μπάνια, γρανίτες και σουβλάκια, γέλια, σπόντες, πασάλιμα από κρέπες, μπύρες, περπάτημα στον παραλιακό, ροκ συναυλίες, reggae πάρτι... Όμως τελικά καταφέραμε να μείνουμε "εμείς".
Μαλώσαμε, περάσαμε όμορφα, ξαναμαλώσαμε.
Αλλά έτσι είναι η ευτυχία, ψέμματα;

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Sweet summer sweat


22/8/2012

Κρήτη

Απόψε αποχαιρέτησα τα παιδιά. Νοιώθω έναν κόμπο στον λαιμό. Πέρασα υπέροχα με όλους. Είχαμε διαφωνίες, τσακωμούς, συγνώμες, πάλι από την αρχή...
Μου λείπουν όλοι. Ήδη.
Ψιθύρισα ένα συγνώμη στον Μιχάλη στη συναυλία. Με κοίταξε περίεργα, δεν ξέρω καν αν το άκουσε.
Ο Διονύσης ήταν τόσο ανοιχτός όταν με πήγαινε σπίτι... Σπάνιο φαινόμενο.
Ο Νίκος, η Τζοάνα, ο Λευτέρης, ο Μάνος μου είπαν καλό ταξίδι κοιτάζοντάς με σοβαρά...
Η Μαριαλένα, ο Κίντι και ο Μάριος προσπαθούσαν να με πείσουν να μείνω όλη τη χρονιά. Και ο Κάρλο μου υποσχέθηκε πως θα μιλάμε ακόμα και όταν πάει Αυστραλία.
Είναι άλλοι τόσοι που δεν πρόλαβα να χαιρετήσω...
Ήταν ένα πανέμορφο καλοκαίρι.

*Αύριο βράδυ επιστρέφω Αθήνα.


And we were trying different things, we were smoking funny things... Making love out by the lake to our favourite song... Shipping whiskey out the bottle, not thinking 'bout tommorow, singing Sweet Home Alabama all summer long...

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Much too younger...


22/8/2012

Κρήτη

Μπορώ να τον ακούω να σιγοτραγουδάει ήδη
You know its wrong to be alone with me, but that common look is in your eyes...

Ξέρω περίπου πώς αισθάνεται για όλο αυτό. Ίσως να με σκέφτεται. Έχει τύψεις. Το νοιώθω.
Get out of here before I have the time to change my mind... 'Cause I'm afraid we'll go too far...

Μου λείπει. Όμως δεν ξέρω αν πρέπει να κινηθώ. Θα τον φέρω σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.

Αλλά μου λείπει. Τον σκέφτομαι, θυμάμαι τις λεπτομέρειες, τις στιγμές που περάσαμε μαζί.
Και ο ένας χρόνος είναι πολύς. Ή μήπως περνάει γρήγορα; Και αν οι καταστάσεις τα φέρουν έτσι που βρεθούμε νωρίτερα; Τότε... Μακάρι. Τα 500 χλμ και πάλι δεν είναι λίγα. Ούτε τα πέντε χρόνια περισσότερης πείρας και γνώσης. Τίποτα δεν είναι ευνοϊκό, φαίνεται.
Μήπως καλύτερα έτσι; Όχι, αρνούμαι να το πιστέψω. Ο ένας χρόνος είναι λίγος. Τα 500 χλμ. ένα τσιγάρο δρόμος, ειδικά όταν έχεις ιδιαίτερο λόγο για να τα διανύσεις. Όσο για τα πέντε χρόνια παραπάνω πείρας και γνώσης... Ίσως είναι και απαραίτητα.