Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Νεροζούζουνο


Χρόνια πολλά. Να είσαι ευτυχισμένη, πάντα. Και να χαμογελάς.

Σου μίλησα στο τηλέφωνο -πλέον δεν είμαστε αμήχανες μεταξύ μας. Έπειτα από τόσα χρόνια κάνουμε μια συζήτηση με φυσιολογική ροή χωρίς "εε..." και "τι άλλα λοιπόν;" κάθε 50''. Μου λείπεις.
Εκείνη τη νύχτα που με πήγαινες στο αεροδρόμιο... Όταν με άφησες, ένοιωσα τόσο μόνη.
Μόνη στις 3 η ώρα το βράδυ σε ένα αφιλόξενο αεροδρόμιο, προσπαθώντας να διώξω την μοναξιά μου με το να ρωτάω από δω και από κει τους Άγγλους την ώρα. Ίσως με πέρασαν για πρεζάκι, δεν έδειχνα καλά.
Μόνη χωρίς εσένα έπειτα από 15 μέρες.
Μόνη σε μια ξένη χώρα.
Μόνη με μια βαριά βαλίτσα και ένα χούλα χουπ.
Σου έδωσα ένα γράμμα όταν αποχωριζόμασταν. Σε φανταζόμουν να το διαβάζεις μέσα στο magic bus και να κλαις, όπως εγώ.
Σ'αγαπάω. Σε χρειάζομαι.
Χρόνια πολλά αδελφούλα. 

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Νιώσε λίγο μόνος


Μπαίνει το κρύο. Το νιώθεις και εσύ, ε;
Καιρός ήταν...
Ήρθε η ώρα λοιπόν. Πάντα τέτοια εποχή κάτι συμβαίνει.
Ήρθε η ώρα λοιπόν.
Ας απολαύσουμε την παγωνιά. Εξάλλου, τώρα μπορούμε επιτέλους να φιληθούμε κάτω από τη βροχή και να δούμε μέσα στις φλόγες του τζακιού πρόσωπα γνωστά. Μα, πάνω απ' όλα, να σβήσουμε τους πόθους μας πάνω σε μάλλινες κουβέρτες και να πνίξουμε καημούς σε καυτούς καφέδες.


Ποιος καίγεται απόψε και μύρισε η πόλη αγάπη;

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

xxx

Ήταν 1.95 περίπου. Είχε μαύρα μάτια και μούσι... Το σώμα του ήταν πολύ γυμνασμένο. Είχε παράξενο χαμόγελο και πολύ διαπεραστικό βλέμμα.
Και μου άρεσε να μου ψιθυρίζει
Φορούσε μαύρα. Μόνο μαύρα. Ή τουλάχιστον, όταν τον γνώρισα εγώ, μόνο μαύρα φορούσε. Φαρδιά μπουφάν και αρβύλες. Και άκουγε πανκ.
"Οι Kill the Cat" δεν ειναι πανκ. Ροκ είναι... Πανκ είναι σάπιες κιθάρες, σάπιος ήχος, φωνή γάμησέ τα".
Μου 'δωσε το μπουφάν του για να μην κρυώνω. Μόνο ΚΤΕΛ περνούσαν, 314 κανένα. Ίσως καταβάθος να μας βόλευε αυτό. Ένα για Αθήνα σταμάτησε μπροστά μας.
"Να το πάρουμε;"
"Χαχ... Λες; Μμμ... Τελικά δεν σε σταματάει τίποτα, ε;" Όχι, τίποτα δεν σε σταματάει.
Με σένα λάτρεψα και μίσησα το χάος τελικά...
Γέλαγες όταν σου έλεγα να προσέχεις...
Και ναι θα γράψουμε ένα βιβλίο μαζί...

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Το δικό μου Πολυτεχνείο, Έλληνα


Καλησπέρα Έλληνα.
Όχι, μη σηκώνεσαι. Άσε τις χειραψίες. Δεν φοράω την κουκούλα για να με φοβάσαι, κοίτα με στα μάτια. Είμαι το παιδί σου, το ξεχνάς;
Τι κάνεις; Τι; ...σου 'κόψαν το μισθό; ...σε φόβισαν δείχνοντάς σου ψευδείς εικόνες από διαδηλώσεις; Και εσύ τι κάνεις για όλα αυτά, Έλληνα;
Α, έχει αγώνα τώρα, δεν μπορείς να μου μιλήσεις... Άκου με τουλάχιστον Έλληνα.
39 χρόνια από τότε. Είσαι η γενιά του Πολυτεχνείου, το θυμάσαι αυτό Έλληνα, ε; Τότε, γιατί δεν μου επιτρέπεις να ζήσω το δικό μου Πολυτεχνείο; Γιατί αφήνεις να μου ρίχνουν δακρυγόνα; Ναι, καλά άκουσες Έλληνα. Τρώω και εγώ δακρυγόνα, κατεβαίνω και εγώ σε πορείες. Δεν πάνε μόνο ηλίθιοι που θέλουν να τα σπάσουν όλα.
Γιατί με μεγαλώνεις έτσι, Έλληνα; Γιατί με κάνεις να πιστεύω πως πάντα φταίνε οι άλλοι; Γιατί με μαθαίνεις να δείχνω το διαφορετικό με το δάχτυλο; Γιατί με πείθεις πως όλοι οι ξένοι είναι επικίνδυνοι; Γιατί αφήνεις τα παιδιά σου να χαιρετούν στρατιωτικά; Γιατί;
30 χρόνια μετά, Έλληνα. Πολλοί θα πουν, "Πότε πέρασαν τόσα χρόνια;". Άλλοι θα αναλογιστούν πόσα άλλαξαν από τότε. Άλλα όντως κάτι; Σκέψου, Έλληνα, σκέψου!
Σου πουλάνε Δημοκρατία, δεν σε ρωτάνε για τίποτα όμως.
Ζητούν την ψήφο σου, δεν σε νοιάζονται.
Υμνούν το Πολυτεχνείο, δεν θυμούνται τίποτα από όσα εκείνο σήμαινε.
Θέλω τα όνειρά μου πίσω ΤΩΡΑ.
Όμως, τίποτα δεν χαρίζεται. Και αφού δεν με θες δίπλα σου, θα με έχεις απέναντί σου Έλληνα.
Όχι, δεν αγαπώ αυτή την Ελλάδα. Αγαπώ μόνο τον αγώνα της για ελευθερία και ισότητα.
Καληνύχτα λοιπόν Έλληνα. Όνειρα γλυκά.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Όταν ο Στέφανος έχει δίκιο


Πότε; Πότε;
Γιατί και πώς;
Ξενύχτια με αποφάσεις βρε μανάρι μου. Ξενύχτια με αποφάσεις...
Καφέδες και τσίχλες που βοηθάνε στην συγκάλυψη προδοτικών σκέψεων.
Στις στοές των πληγών, στις τζιτζιμπύρες που δεν γαμάνε, στις αναμονές, στην υγειά του παρελθοντικού μας μέλλοντος.

λιγο πανκ. golden ακου το.

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Ένα ποινολόγιο, μια αφιέρωση, μία μέρα.

Fact 1: Σήμερα με έγραψαν στο ποινολόγιο. Πρώτη φορά. Για όσους έχουν ξεχάσει, στο ποινολόγιο γράφονται οι ιδιαίτερα άτακτοι. Και αν δεν συμμορφωθείς, φωνάζουν τη μανούλα.
Με έγραψαν λοιπόν, γιατί γέλαγα εν ώρα διαγωνίσματος στα Καλλιτεχνικά. Άστα φίλε αναγνώστη, γάμησέ τα.
Η δικιά μου αντίδραση; Γέλια φυσικά.

Fact 2: Ο Μιχάλης μου αφιέρωσε το Never met a girl like you before στο ράδιο. Η καρδιά μου χτύπαγε τόσο δυνατά μόλις άκουσα το όνομά μου. Τρελάθηκα. Άρχισα να χοροπηδάω σαν παρτσακλό. Αχουυ.


Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

You can't just come and fuck up my life...


Μετά από δυο μήνες μου μίλησε.
Το τι κάνω ήταν δευτερεύουσα ερώτηση, άλλο ήθελα να μάθει, κάτι άσχετο.
"Τι κάνεις;" Τόσο ειρωνικό!
Δύο γαμημένους μήνες είχαμε να μιλήσουμε. Δύο γαμημένους μήνες εκ των οποίων κάθε ξεχωριστή μέρα τον σκεφτόμουν. Τον έβριζα, τον δικαιολογούσα, έκλαιγα. Και τώρα απλά εμφανίστηκε. με μια υποψία ενδιαφέροντος...

Ξέρεις πως με τσαλαπατάς, όχι;

Μου λείπεις.

ΣΚΑΣΕ


Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Όχι ρε



Προσπάθησα να περιγράψω κάθε στιγμή. Κάθε λέξη. Να αποτυπώσω κάθε ανάσα, άγγιγμα, κουβέντα και χάδι. Ξέρω πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος.
Γιατί θα ξεχάσω. Ήδη ξεχνάω. Οι λεπτομέρειες που ουσιαστικά κρατούν την ουσία εκείνου του βραδιού, φεύγουν μαζί με το χρόνο.
Δε θέλω να γίνει αυτό. Έτσι, τα έγραψα σε ένα κομμάτι χαρτί, με την ελπίδα πάντα να θυμάμαι τι ένοιωσα μια φορά.
Αμύνομαι ενάντια στον χρόνο. Τρομάζω όταν σκέφτομαι πως οι αναμνήσεις μου αυτές μια μέρα θα είναι θολές, γεμάτες ομίχλη.
Βοηθάω τη μνήμη να επιβιώσει.
Δεν γίνεται αλλιώς. Όχι. Δεν ξεχνάω...





ΥΓ.: Απέκτησα και tumblr. Όποιος ενδιαφέρεται, ας ρίξει μια ματιά: www.hiding-in-chimneys.tumblr.com


Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Πάω

Το πρώτο αυθόρμητο ποστ μετά από πολύ καιρό. Ξέρω για τι θέλω να γράψω. Αλλά δεν ξέρω πώς θα το εκφράσω. Είμαι χαμένη. Νοιώθω κενή.
Τέλος. Τέλος ε; Μα ναι εγώ το ζήτησα. Αλλά τέλος; Κάτι δεν μου κολλάει σε αυτή την λέξη. Νοιώθω κενή, ξαναλέω. Δεν θα έπρεπε. Έγινε αυτό που ήθελα. Και; Νοιώθω άδεια. Αυτό έχει σημασία. Απαίσιο συναίσθημα. Σαν να έχασα τα πάντα. Αλλά εγώ το ζήτησα. Μαζοχισμός...
Λένε πως για να ανοίξεις ένα κεφάλαιο πρέπει να κλείσεις αυτό που έφυγε. Πέρασα ένα πανέμορφο καλοκαίρι. Ένοιωσα πράγματα πρωτόγνωρα, έζησα στιγμές γλυκές και πικρές. Έζησα! Το κακό είναι πως ζω ακόμα με το καλοκαίρι όμως. Με συντηρούν οι αναμνήσεις και τα πρόσωπα του καλοκαιριού. Λάθος. Απόψε το κατάλαβα. Τυραννιέμαι για ανθρώπους που πέρασα ευτυχισμένα μαζί τους. Άδικο. Πολύ άδικο. Ξέρω πως και αυτός πονάει. Και αυτό με χαλάει ακόμα πιο πολύ. 
Αισθάνομαι να ασφυκτιώ με τις παρούσες καταστάσεις. Ήρθε λοιπόν η ώρα να προχωρήσω. Όσο και αν δεν θέλω. Να προχωρήσω από την καλοκαιρινή μου ευτυχία και να περάσω στην ρουτίνα. Να περάσω ουσιαστικά. Γιατί ναι μεν έχω μπει στο κλίμα του σχολείου και της καθημερινότητας, όμως το μυαλό μου τρέχει αλλού. Ήρθε η ώρα η φυσική μου παρουσία να συγχρονιστεί με το μυαλό μου. Ξέρω πως θα πονέσει στην αρχή. Έτσι γίνεται πάντα με αυτές τις μεταβάσεις. Όμως κάποια στιγμή κάτι καλό θα εμφανιστεί. Όπως πάντα συμβαίνει...
Και ήρθε η ώρα να σοβαρευτώ επιτέλους. Εννοώ, κανονικά. Κανονικά κανονικά. Έτσι θα κάνω πιο χαρούμενη εμένα, μα θα πάψω να προκαλώ δυστυχία και στους άλλους.
Πάω. 

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Πόσο ακόμα;


Αξίζει να περιμένει κανείς;
Να περιμένει... Έναν, δύο, τρεις μήνες... Όσο χρειαστεί, για να δει έναν άνθρωπο, έστω και για ελάχιστες βδομάδες. Και μετά πάλι αναμονή.
Αξίζει;
Νοιώθω τα συναισθήματα να χάνονται. Να χάνονται και να παραποιούνται στα δευτερόλεπτα κενού που υπάρχουν αφότου το μήνυμα σταλθεί μέχρι να παραληφθεί. Αξίζει;
Πώς μεταλλάχτηκα έτσι; Δεν πίστευα σε τέτοιου είδους σχέσεις. Δεν πίστευε καν στις σχέσεις!
Πάνε ήδη τρεις μήνες. Όμως σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Πώς τα καταφέρνουμε;
Ο καθένας τη ζωή του μα και οι δύο μαζί, την δική μας, κοινή, περίεργη ζωή.