Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Ανασκόπηση

Η χρονιά μπήκε όμορφα. Η ομορφιά κράτησε λίγο βέβαια.
Ύστερα ξεκίνησε η κατρακύλα... Να προσπαθώ να τραβήξω την προσοχή με ακραίους τρόπους, να έχω ακρωτηριάσει την ψυχή μου για τρεις τέσσερις μήνες.
 Ώσπου μπήκε η άνοιξη. Άρχισα να ανακάμπτω. Οι βροχές πλέον με ξέπλεναν, δεν με μουτζούρωναν. Έκανα την πρώτη μου κοπάνα, παρέα με τον Κοέλιο, και παραλίγο τον Πάρη. Τον απαγορευμένο Πάρη... Το γρασίδι μύριζε όμορφα, φορούσα σαλβάρι. Πήγα σε εκείνο το μεγάλο πάρτυ. Τι μαλακία! Την είδα πρώτη φορά, εκεί. Τον είδα για χιλιοστή φορά, και κάτι ξύπνησε μέσα μου. Από την επομένη κιόλας, άρχισε να μου δίνει ελπίδες. Να μου μιλάει, να μου δίνει όσα εγώ ζητούσα από αυτόν τρία χρόνια... Πήγα Κρήτη το Πάσχα. Βαρετά, τα μηνύματά του με έσωζαν.
Γύρισα. Έβρεχε στην Αθήνα. Το απόγευμα τον είδα όμως. Ένοιωθα ολοκληρωμένη δίπλα του. Χαρούμενη, αισιόδοξη... Μοναδική. Ώσπου, μετά από λίγες μέρες, όλα τέλειωσαν. Σαν μια μπόρα... Δεν βρήκα χρόνο να στεναχωρηθώ. Η παράσταση ήταν κοντά. Ηχογράφησα. Το έργο ανέβηκε με επιτυχία.
 Και μετά, εξετάσεις. Λίγο άγχος, έβλεπα την αρκούδα και γελούσα.
Έφυγε η μικρή για κατασκήνωση. "Είναι ο Δημήτρης εκεί; Μετά από τέσσερα χρόνια;" Κλάματα.
Βόλτα με το ξωτικό. Την λάτρευα και δεν το ήξερα.
Η ΧΑ μπήκε στη βουλή. Τι μισητή μέρα. Μα και όμορφη -γνώρισα τον Νίκο.
Έπειτα η συναυλία που ήμουν εθελόντρια... Γέλια, μπύρες, φωνές, νεαροί τραγουδιστές να φλερτάρουν μαζί μας. Γνώρισα τον Στέφανο. Παράξενο παιδί σκεφτόμουν τότε.
Είδα τον Δημήτρη -η συνάντηση με έναν ανεκπλήρωτο έρωτα... διόλου δεν πόνεσε.
Ένα όμορφο καλοκαίρι είχε ξεκινήσει λοιπόν. Μπάνια, ήλιος, φουλαρισμένα λεωφορεία για Λούτσα...
Κρήτη. Από τα βραχιολάκια στον Μιχάλη. Τα ξαδέρφια, τα γαμάτα ξαδέρφια... Χορός, γέλιο, ήλιος, γέλιο, γέλιο, γέλιο.
Ύστερα Αθήνα. Και Μάντσεστερ. Η Κορίνα, αχ η Κορίνα... 15 μαγικές μέρες. Και ο Τρύφων...
Αθήνα. Μοναστηράκι, Εξάρχεια, βόλτες. Αγαπώ όλο τον κόσμο, είμαι ευτυχισμένη. Είμαι γεμάτη.
Γνωρίζω τον Στέφανο. Τον αγαπάω.
Η χρονιά δυσκολεύει, ακούω λόγια διόλου κολακευτικά.
Μα αγαπώ.
Κόβω τα μαλλιά μου.

--

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Το τρενάκι

"Πριν το τέλος πώς μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη..."
Μηχανικά προσπερνούσα αυτούς τους στίχους. Πάντοτε. Μέχρι τώρα... Άθελά μου, συνειδητοποίησα το νόημά τους. Ακούγονται τόσο βαρύγδουποι και σημαντικοί. Ηχούν περίεργα στ' αυτιά μου...
Γιατί..;


Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

να κατουρήσω

Δεν θα καταλάβει. Γιατί να μπει στον κόπο να καταλάβει;
Και αυτές οι συμπτώσεις;
Πού πήγε η αυτοπεποίθηση μου; Πώς αποτινάζω ανασφάλειες;
Τον θέλω; Όχι.
Γιατί ασχολούμαι;
Γιατί δίνομαι;
Στέφανε!                       έκκληση βοήθειας ήταν αυτό.
Εξάρχεια. Μοναστηράκι.
Έλα γαμώ έλα. Ποιός να ρθει;
Γαμημένοι τόνοι.
Ασυναρτησίες γράφω ε;
Βασικά όχι, βγάζει νόημα. Τουλάχιστον σε μένα.
Septum.
..ίσως και όχι.
Το πρώτο μου ποίημα. Εντάξει.
Βαριέμαι.
Άραξε.
Αποδέξου του.
Θέλω να είμαι και πάλι καλοκαιρινή. Αλλά ταυτόχρονα πρέπει να αποκολληθώ από το καλοκαίρι.
Καινούρια αρχή μα κολλημένη στο παρελθόν. Τι; Πώς;
Cookies με σοκολάτα.
Γαμιέμαι.
Γαμιέσαι.
Γαμιέται.
Μισό λεπτό, έχω μια ιδέα. 

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

A polar bear

Η έκπληξη στα μάτια του για το 20άρι στη Χημεία μου χάρισε την επιβράβευση που από χθες περιμένω.
...Απλά να τον βλέπω να χαμογελάει όταν μαθαίνει πως έστω και χωρίς αυτόν, τα καταφέρνω...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Ουδέν κακόν αμιγές καλού

Μου 'λειψες.
Μου λειψες πολύ. όσο και αν αρνιόμουν να το παραδεχτώ λόγω εγωισμού. Σε αγαπάω, το ξέρεις έτσι; Σε αγαπάω καθαρά και ανιδιοτελή, σε θυμάμαι δίπλα μου από τότε που διαμορφώθηκα ως "Φένια".
Και σήμερα... Ήταν λες και τα παλιά, σκουριασμένα μας δεσμά αποκτούσαν πάλι λάμψη και ζωή. Αναγεννήθηκε η φιλίας μας σήμερα, ρε.
Μου 'λειψες.


Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Hello stranger


Κατεχάκη νομίζω ήταν η στάση.
9 το βράδυ περίπου.
Τα δυο τραίνα σταμάτησαν για να αφήσουν και να πα΄ρουν μαζί τους ψυχές.
Γυρνούσα από Μοναστηράκι. Ήμουν θυμωμένη και στεναχωρημένη. Κοίταγα έξω από το παράθυρο. Ώσπου ένα άλλο παράθυρο βαγονιού σταμάτησε απέναντί μου.
Πίσω από αυτό, ένας νεαρός άντρας χωρίς μαλλιά και φρύδια. Δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω το χρώμα των ματιών του. Κοιταζόμασταν όμως, μέχρι τα τραίνα μας πήραν τις πορείες τους.
Σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα, τα είπαμε με τα μάτια.
Μου άνοιξε την ψυχή του και εγώ την δική μου. Και ναι, μου έφτιαξε τη διάθεση.
Πού ξέρεις. Ίσως αυτός είναι το άλλο μου μισό. Ίσως με δολοφονήσει μια μέρα. Ίσως με θαυμάσει. Ίσως γνωριστούμε και γίνουμε φίλοι. Ίσως τον αγαπήσω. Ίσως δεν ξαναβρεθούμε και ποτέ.
Σε αυτή την περίπτωση... Αντίο ξένε. Αντίο για το υπόλοιπο της ζωής μας.