Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

Ο Μικαέλλο


-Αυτή είναι η άλλη κόρη;
-Ναι, η μεγάλη.
-Γεια σας. Φένια.
-Μικαέλλο. Με τον μπαμπά σου ήμασταν φίλοι, τον αγαπώ πολύ.

Με φίλησε σταυρωτά στα μάγουλα. Τον κοίταξα για δευτερόλεπτα. Οι αγάπες και τα πάθη των 67 του χρόνων, σαν να μου μεταδόθηκαν μέσα από το έντονο βλέμμα του. 

-Από 'κει είναι τα δωμάτια;
-Ναι...
-Έχεις φωτογραφίες, αφίσες και τέτοια;
-Αμέ. Πολλές.
-Μου επιτρέπεις, έτσι...;
-Φυσικά!
-Θα με συνοδεύσεις;
-Ελάτε... Συγνώμη για την ακαταστασία...
-Α... Πολύ όμορφο. Μου αρέσει το μπλε στους τοίχους. Μου θυμίζει τότε στη Γαλλία...


2 σχόλια:

  1. Είναι πάντα μαγικές οι συναντήσεις-συζητήσεις με άτομα πολύ μεγαλύτερα σε ηλικία... Εκπέμπουν κάτι το διαφορετικό κάτι που σε κάνει να νιώθεις ''μικρός'' μπροστά τους, σαν να βγήκες μόλις απο τη μήτρα... και σε κάνουν να σκέφτεσαι συνεχώς πως το κεφάλαιο ''ανακαλύπτωντας τον κόσμο'' δεν έκλεισε ακόμα και σου υπενθυμίζουν συνεχώς πως έχεις ακόμα πολλά να δεις...κονγκρατς και πάλι -φ- απο 'μενα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό που μόλις περιέγραψες, αυτό ακριβώς.
      Ελπίζω να κατάλαβα καλά για το ποιος κρύβεται πίσω από την ανωνυμία. However, ευχαριστώ:)

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...