Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

σύντομο χρονικό

-Είσαι καλά;

-Γιατί δε μιλάς; Γιατί δε λες αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που θες να πεις; Γιατί δε μ'αφήνεις ήσυχη; Χωρίσαμε δε χωρίσαμε; Άσε με ήσυχη λοιπόν! Εξαφανίσου... Γιατί δεν εξαφανίζεσαι; ...Τι με κοιτάς έτσι; Με νομίζεις νευρωτική, ε; Υστερικιά... Εσύ υπάρχεις γιατί βαριέσαι να πεθάνεις! Μου 'χεις φορτώσει τον τρόπο που μιλάς, τον τρόπο που σκέφτεσαι, τις ανασφάλειές σου, τα βιώματά σου, τη μυθολογία σου... Είσαι βαρύς, το καταλαβαίνεις; Βαρύς! ...Τι με κοιτάς έτσι; Το ξέρω καλά αυτό το ύφος! Όπως... όπως τότε που σου είχα πει πως πήγα με άλλον! Ποτέ δεν το ξεπέρασες! Θεωρίες, θεωρίες... Ξέρεις τι είσαι; Ένας καταπιεσμένος μικροαστός είσαι, αυτό είσαι...

-..Είναι φορές που σκέφτομαι πως αυτή η ιστορία δεν μπορούσε να είναι καλύτερη...

-Αυτό ήταν όλο που είχες να πεις; Μετά από από όλα αυτά που σου 'πα, αυτό βρήκες να πεις; Δεν αντέχω άλλο. Σε παρακαλώ, κάν' το... Για μένα κάν' το! Εξαφανίσου, να μην σε βλέπω, να μην σε ακούω, να μη...  Σε παρακαλώ, για μένα!

-...

-Άφησέ με! Ούτε να με ξαναπάρεις τηλέφωνο ούτε να σε ξαναδώ θέλω! Να πεθάνεις θέλω, ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...