Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Μάιος του τοτε

...Θυμάσαι;



Ήμουν μόλις 12. Θα πήγαινα επιτέλους Γυμνάσιο. Μου καρφώθηκε αυτή η τρελή ιδέα στο μυαλό, να δώσω για το Μουσικό. Καλή φωνή είχα, λίγη εξάσκηση ήθελα μόνο και διάβασμα. Έκανα προετοιμασία στην ύλη στην οποία θα εξεταζόμουν. Παραδόξως, είχα αυτοπεποίθηση. Δεν διάβαζα.
Γνώρισα τον διευθυντή. Ενθουσιάστηκα. Το είχα δεδομένο πως θα έμπαινα. Τι μου έλειπε εξάλλου;
Και όντως, έδωσα.
Μέχρι και την τελευταία στιγμή πριν μπω στην αίθουσα, δεν είχα άγχος. Μόλις έπιασα το μολύβι στα χέρια μου, μετατράπηκα σε φοβισμένο κουτάβι.
Πέρασαν δυο μήνες. Ώσπου οι γονείς μου, μου ανακοίνωσαν το αποτέλεσμα. Αποτυχία -άλλες πέντε μονάδες ήθελα για να περάσω... Δεν τους πίστεψα. Νόμιζα πως έκαναν πλάκα. Πίστευα πως ο αυστηρός τόνος τους θα μετατρεπόταν από στιγμή σε αγκαλιές και φιλιά. Μα όχι!
Τον επόμενο χρόνο, παράτησα την κιθάρα. Αργότερα κατάλαβα πως δεν ήθελα να έχω την παραμικρή σχέση με τη μουσική. Μετά από καιρό, πέτυχα κάπου τον διευθυντή. Τα γαλάζια του μάτια δεν με αναγνώρισαν -γιατί να το κάνουν, άλλωστε;
Μεγαλώνοντας, παρευρισκόμουν σε πολλές συναυλίες που διοργάνωνε το σχολείο. Χωρίς να το καταλάβω, είχα κιόλας πιάσει φιλίες με αρκετά παιδιά από εκεί.
Με πονάει ακόμα. Χα.
Η πρώτη μου μεγάλη αποτυχία, μου δίδαξε πως πρέπει να προσπαθώ, να μην παίρνω τίποτα για δεδομένο και πάντα να κοιτάω ψηλά, στην κορυφή του βουνού.
Με τους καθηγητές της μουσικής μου δεν κράτησα επαφή. Ντρεπόμουν, πονούσα.
Όμως, τι να κάνουμε. Όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν, όπως αργότερα συνειδητοποίησα.



10 σχόλια:

  1. Ναι, για κάποιο λόγο γίνονται όλα! Μου θυμίζεις τα δικά μου νεανικά χρόνια, τότε που τραγουδούσα σε κάποια γνωστή μπουατ της Πλάκας.. Και μόνο που διάλεξες το "χάρτινο φεγγαράκι" του Μάνου, μου λέει πολλά.. Καλό απόγευμα γλυκιά Rockmantic..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΈΛα δε θελω αηδιεεεεες από σενα!!Σιγά μη κάτσεις να σκάσεις και ειδικά να μισήσεις τη μουσική επειδή δε μπήκες!ΣΙγά μη κάτσεις να σκάσεις!!Ελααα!!

    Χεχε!

    Σε χαιρετώ μικρόοο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πέρασα το στάδιο του μίσους. Τώρα απλά νοσταλγία. :)
      Φιλάκια γλυκούλι!

      Διαγραφή
  3. όλοι αποτύχαμε και φυσικά νιώσαμε το συναίσθημα!Η απόρριψη και η ντροπή...να έχουν γίνει πλέον ένα πάνω μας!

    Και ναι..όλα για κάποιο λόγο γίνονται!

    Καλό βράδυ! :/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. νομίζω πως αυτό που λένε
    "το πάθημα γίνεται μάθημα"
    είναι απολύτως σωστό!
    πραγματικά,όμως, δεν πειράζει καθόλου
    που δεν σου δόθηκε η ευκαιρία να φοιτήσεις
    στο συγκεκριμένο το σχολείο.
    πιστεύω πως όλα σε αυτή τη ζωή
    γίνονται για κάποιο συγκεκριμένο λόγο!



    φιλάκι:*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Άντε τώρα που μεγάλωσες μπορείς να ξαναπιάσεις την κιθάρα γιατί κρίμα που την άφησες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...