Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

ειμαι

Αίμα και σάβανο χορεύουν μέσα σε μια φωτιά.
Οι φλόγες χαμογελάνε και ύστερα, χάνονται. Το φως της φωτιάς δεν φτάνει πολύ μακριά -ίσα που φέγγει.
Δεν ανάψαμε εμείς τη φωτιά... Μόνη της άναψε.
Μύριζες μυστικά. Τέσσερα χρόνια απωθημένων βγήκαν στη φόρα σε ένα καλοκαιριάτικο βράδυ. Και το πρωί, με αποχαιρέτισες με το πιο άγαρμπο φιλί του πλανήτη.
Και μετά... Μετά κενό.
Περνάνε οι γαμημένοι οι μήνες και δεν μου λένε για σένα.
Ίσως όμως...

σου πα μοναχα "μη χανεσαι" και εσυ μου ειπες "ναι μωρε" και εφυγες ξεχνωντας τα τσιγαρα σου


1 σχόλιο:

Ένα τσιγάρο δρόμος...