Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Σκεύτομαι τετράγωνα



Να φοράω πυτζάμες νοσοκομείου και εσύ κοστούμι, γραβάτα και σκαρπίνια.
Να μην σε αναγνωρίζω... Να μου δώσεις να βάλω ένα κόκκινο φόρεμα και εγώ να τ' αρνηθώ, σκίζοντας αμέσως το κοστούμι και τα μάτια σου. Μόνο και μόνο για να μην βλέπεις τη χυδαιότητα μου, το σώμα μου βιασμένο με αιτία τον ενθουσιασμό.
Το δωμάτιό σου μυρίζει τσιγάρο και μαυρίλα, ενώ εσύ δεν κάπνισες ποτέ. Τ'ακούς; Εγώ σου χτυπώ την πόρτα

--

Νύχτα, καλοκαίρι. Αρνήσου να πας μαζί του στην συναυλία, σε παρακαλώ...
Αρνήσου το, ειδάλλως θα με γνωρίσεις.
Μη μου δώσεις το κινητό σου. Μη μου μιλήσεις για το bdsm.
Μη μου πεις για το πώς τέλειωσε η σχέση σου, σε παρακαλώ. Να... Τώρα σε συμπονώ!
Σταμάτα! Μην έρθεις να με βρεις στο Μοναστηράκι. Αχ... Κοίτα τι έκανες! Νοιάστηκες...
Μη με δέχεσαι σπίτι σου πριν το φροντιστήριο, σε ικετεύω!
Όχι, ΜΗ με φιλήσεις.
Γιατί μου επέτρεψες να σε φιλήσω και εγώ;
Σταμάτα ΣΤΑΜΑΤΑ.

ΜΗ
ΟΧΙ
ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!

Κρίμα που τα 'κανες όλα αυτα. Και δες πως είμαστε τώρα: ευτυχισμένοι.
Αλλά ξέρω πως θα σε χάσω, πως θα χαθούμε. Οι σχέσεις πάντα τελειώνουν. Και εφόσον μπαίνεις σε τέτοια διαδικασία, αρχίζεις και εσύ να διαγράφεις κύκλο.
Τα λέμε στο τέρμα...



2 σχόλια:

  1. Παιδάκι μου σκέφτεσαι το τέλος γιατί ότι σκέφτεσαι γίνεται!Τουλάχιστον σε μένα συμβαίνει πολλές φορές!χχεχεχε!

    Σε χαιρετώ μικρό αναρχοκομμούνι!!χεχε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το καλό που σου θέλω βρωμογρουσούζη, μην και μου κλείσεις το σπίτι!

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...