Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Θ' ανατέλλωωω




Με περίμενε στην αποβάθρα του μετρό. Έδειχνε πανέμορφη... Μαύρο φόρεμα, μαύρα all star και κόκκινα χείλη.
Περάσαμε την ώρα μας μιλώντας με έναν διόλου αστείο τύπο, ο οποίος κατέβηκε μόλις μια στάση πριν από εμάς. Φτάνοντας στο Fuzz, τον είδαμε. Πήραμε τα εισιτήρια μας (εκείνη είχε πρόσκληση), και μπήκαμε μέσα. Πολλοί είχαν αρχίσει να πιάνουν θέσεις μπροστά από τη σκηνή ήδη...  Προτιμήσαμε το πάνω μέρος του μαγαζιού, όμως σύντομα φύγαμε για να πάρουμε μπύρες.

Γυρνώντας, την είδα. Τα κόκκινα μαλλιά της πιασμένα πάνω, φορούσε πορτοκαλί παντελόνι και άσπρο αμάνικο. Χαζογελούσε με έναν άγνωστο τύπο με μοϊκάνα. Ένοιωσα πόνο. Με χαιρέτησε αδιάφορα, το ίδιο και εγώ. Το βλέμμα της έδειχνε αδιαφορία. Ή μήπως θυμό; Δύσκολο να ξεχωρίσω...
Ένα κρουασάν και μία μπύρα αργότερα, μπήκαμε μέσα. Κάτσαμε στη γωνία, λιγάκι απομακρυσμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, περιμένοντας υπομονετικά να ξεκινήσει η συναυλία. Σκοτάδι...
Παίξαμε δυο τρία αστεία παιχνίδια, τα οποία έσπασαν τον πάγο. Ήμουν καλά.

Κατά τις δέκα, ξεκίνησε. Είχαμε σηκωθεί όρθιοι, αυτή και εγώ χορεύαμε, τραγουδούσαμε. Εκείνος, ήρεμος, λουφαγμένος στη γωνία του.

Είχα τρελαθεί. Κοπανιόμουν σαν τρελή, σε στίχους τόσο οικείους, μα και τόσο άγνωστους, σε μουσικές παραλλαγμένες...
Εκείνος έφυγε. Τον κοίταξα στα μάτια, όσο το σκοτάδι και ο καπνός μου επέτρεπαν, και τον φίλησα στο μάγουλο. Η άκρη του χειλιού μου ξέφυγε, πήγε πιο κοντά στο στόμα του -όχι επίτηδες. Μα, έφυγε.

Μετά από λίγο, πήγαμε κάτω. Γίναμε ένα με τον υπόλοιπο κόσμο. Σώμα ενιαίο, που βρωντοφώναζε στίχους, χόρευε, ποδοπατιόταν. Ούρλιαζε. Ωρυόταν.
"Χωρίς κανόνα", "Μια όμορφη μελαχρινή", "Ακούω την αγάπη", "Σιγά μην κλάψω" και άλλα πολλά. Χοροπηδούσα. Η εναλλαγή φωτός - σκοταδιού ήταν υπέροχη. Όλοι δίπλα μου φάνταζαν τρελοί και όμορφοι. Μια κοπέλα πίσω μου τραγουδούσε το "Ω δεσποινίς Ουτοπία" μεθυσμένη.

Και τέλειωσε. Όπως άρχισε... Γρήγορα, χωρίς πολλά πολλά. Αμέσως. Πριν καταλάβω πως έπρεπε να φύγω, ήμουν ήδη έξω.
Το μετρό ήταν γεμάτο τακούνια και ψεύτικα χαμόγελα. Αλήθεια, είναι πιο όμορφο το βράδυ... Το ίδιο και οι τοίχοι του.

Φτάνοντας σπίτι της, τον πήρα τηλέφωνο. Μου είπε πως ακουγόμουν λίγο παραπάνω από μεθυσμένη.
Και ύστερα, πέρασα το πιο ήρεμο βράδυ του κόσμου.


4 σχόλια:

  1. Οοο...
    Τι ωραια περιγραφη, μα πιο ωραια τα συναισθηματα!

    "Και ύστερα, πέρασα το πιο ήρεμο βράδυ του κόσμου."

    Ενταξει, τοσο απλα λογια, μα τι δεος προκαλουν...!!

    Την καλημερα μου Rockmantic!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα υπέροχο βράδυ φέρνει όμορφα κείμενα... :)
      Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή
  2. ωραιο το blog σου!!!
    Καλως σε βρηκα..!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πρεπει να ηταν φοβερη εμπειρια! Μπερδευτηκα λιγο με τα προσωπα, ποιον σκεφτοσουν, ποιον δεν σκεφτοσουν αλλα φανταζομαι πως επιτηδες υπαρχει αυτη η ασαφεια. Οπως και να χει ειναι χαοτικο. (Ο,τι πιο θετικο μπορουσα να εκφρασω! ) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...