Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Τον προτιμητέο



Οι σκέψεις του ρέουν μέσα μου
Το άνοιγμα των χειλιών του
και το πετάρισμα που κάνουν τα μάτια του
που έχω ξεχάσει πώς είναι
επειδή λείπει μια βδομάδα,
είναι συνήθεις απλές
μα και μοιραίες.
Γιατί όποτε τις κάνει, εγώ βουτάω στο χάος
και πεθαίνω.
Δεν πονάει. Συνήθως τουλάχιστον.
Ζωγραφίζει χαμόγελα στο πρόσωπό μου
με πινέλα πρωτόγνωρα
και σοφά
όσο και παιδικά.
Είναι και στιγμές όμως
που με περιλούζει με κάλτσες
βρωμόνερα και πόνο.
Συνήθως χωρίς να το θέλει
συνήθως -λέω.
Γιατί αυτού δεν του πατάνε τις πρώην τρένα
ούτε καράβια.
Αν και αγαπάει τα καράβια
Και τις ναυτίες που προκαλούν
ΤΣΟΥΦ ΤΣΟΥΦ φωνάζουν τα τρένα τότε
ζηλεύοντας που το ύδωρ τους κλεύει τη δόξα.
Μα ξεχνάνε πως,
αυτό
δεν έχει να κάνει με δόξα
ούτε με κυκλωμένα άλφα
και καρμανιόλες.
Με βία έχει να κάνει
Και έρωτα -πολύ έρωτα
Και αγάπη -πολλή αγάπη
Ίσως και με ζώνες.
Δεν ξέρω
Ποιος ξέρει...

4 σχόλια:

  1. Αυτός ο έρωτας που σε κάνει να παραληρείς.. ποσο λατρεύω την φάση του να νιώθεις και να είσαι ερωτευμένος..τα πάντα αποκτούν άλλο νόημα στα μάτια σου, στις αισθήσεις σου..

    Πολύ όμορφη ανάρτηση! Καλημέρα και καλη εβδομάδα

    ** Μου λείπει ναι.. και εδώ βγαίνει ακόμα μια φορά ο αναστεναγμός..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αποκτάς άλλον ένα λόγο να ξυπνάς και να κοιμάσαι...
      Να 'σαι καλά μελικάνελό μου...

      Θα ρθει και ο έρωτας... :)

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...