Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Τα μίλησαμε;



Ίσως φταίει που έφυγε αυτή. Ίσως φταίει που δεν είναι Εκείνος εδώ. Ίσως φταίει που δεν είμαι εγώ εκεί. Τι φταίει; 
Τι με νοιάζει τι φταίει; Μια μελαγχολία τυλίγει τις ηλιόλουστες μέρες μου εδώ. Τι φταίει; Πολλά γίνονται, χωρίς καν να κουνιέται φύλλο. Σιωπή στη φασαρία. Αντιστίξεις που δεν ξέρω αν πλέον προκαλούν δέος... Μα, η μαγεία είναι ακόμα εδώ. Αναπνέω μολυσμένο αέρα, μα δεν στεναχωριέμαι. Όπου υπάρχει ευτυχία, υπάρχει και λύπη αντίστοιχα -για ποικιλία βρε αδερφέ.
Και οι αναμνήσεις; Κούφιος αέρας, ξεσκισμένα πρόσωπα, δάκρυα και χαμόγελα δίχως ουσία. Αυτό είναι οι αναμνήσεις!
Δεν ξέρω για τι γράφω, ούτε αν με διαβάζει κάποιος. Τι ειρωνεία όμως ε... Αυτοί που πρέπει να με διαβάζουν, αγνοούν την ύπαρξη του παρόντος ιστολογίου.
Θα δούμε.




8 σχόλια:

  1. Μα αν δε το αγνοούσαν δε θα έγραφες οπότε και πάλι δε θα ήξεραν αυτά που τους γράφεις!Δέστο και έτσι μικλό!!:Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στέκει! Έχεις χαθεί εσύ :Ρ

      Διαγραφή
    2. Εσύ είσαι χαμένο μικλό!!Μη μιλάς μικλο!:Ρ

      Διαγραφή
  2. Καλυτερα που δεν ξερουν την υπαρξη του ιστολογιου ;)
    Αν ηξερες οτι τα διαβαζαν θα εγραφες διαφορετικα...


    Τα παντα ρει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον έτσι είναι τελικά...

      Ποιος τολμά να αμφισβητήσει τον Ηράκλειτο.. :)

      Διαγραφή
  3. Κι εγώ θα συμφωνήσω. Καλύτερα να μην το μάθουν... δεν ξέρεις τι θα θέλεις να μοιραστείς στην πορεία και δεν θα μπορείς για αυτόν ακριβώς το λόγο. Και θα είναι κρίμα να "φιμώνεις" τα χέρια σου και την ψυχή σου που θα θέλει να εκφραστεί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δίκιο έχεις... όποιος το μάθει, το 'μαθε!

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...