Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Εν κατακλείδι



"Διάβασα το διήγημα. Είναι εξαιρετικό. Δεν θα του κάνουμε καμία αλλαγή".
Μετά από τρία χρόνια, άκουσα την πολυπόθητη φράση. 
Δεν έχει σημασία αν, τελικά, θα κερδίσω. Η ικανοποίηση που πήρα από τα μάτια και τα λόγια του, ήταν αναντικατάστατη. 
Ήταν ο άνθρωπος που με ώθησε να ξανασχοληθώ με τη συγγραφή, που μου έκανε τις πρώτες επισημάνσεις, που με στήριξε σε νίκες αλλά και κατραπακιές.

Τελειώνει η χρονιά. Κλείνει ο κύκλος.
Όλα δείχνουν να τείνουν να γίνουν αναμνήσεις.
Τέλειωσε η ύλη στ' αρχαία. Το αρχαίο κείμενο φτάνει στην κορύφωσή του. Στα μαθηματικά κάνουμε πλέον μοναχά επαναλήψεις...
Οι καθηγητές χαμογελάνε πιο πολύ, λες και ξέρουν πως θα μας λείψουν.
Ο κάθε τοίχος έχει από χιλιάδες ιστορίες να διηγηθεί. Κάθε θρανίο, κάθε γόπα, κάθε πετραδάκι, είναι απομεινάρι στιγμής.
Μοναχά εμείς φεύγουμε...

2 σχόλια:

  1. Μα πώς να μη σε ωθεί κάποιος να ασχοληθείς με τη συγγραφή, τόσο υπέροχα που γράφεις; :) Και είσαι μόνο μαθήτρια ακόμη...! Χίλια μπράβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...