Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Days are forgotten



Στέκομαι στο ίδιο σημείο που στεκόμουν πριν εννέα μήνες.
Η θάλασσα είναι εδώ, τα χόρτα και οι πέτρες το ίδιο. Ακόμα και ο ουρανός παρέμεινε αναλλοίωτος...
Μόνο εμείς αλλάξαμε.
Γδυθήκαμε, και φύγαμε. Χαθήκαμε για πάντα.
Πώς, όμως, τολμάω και μας προσδιορίζω σαν κάτι κοινό, ενιαίο; "Εμείς", χα! Δεν προλάβαμε να διεκδικήσουμε τον τίτλο της ένωσης. Και όμως, συνεχίζω να γράφω σε α' πληθυντικό...
Δεν πειράζει, νομίζω. Τι σημασία έχει, εξάλλου;

Το ξέρεις πως είσαι εδώ, έτσι; Εγώ σε κρατάω. Και δε ζητάω συγγνώμη.


7 σχόλια:

  1. Η αξέχαστη ημέρα

    Ελάχιστα πριν τον ερχομό του καλοκαιριού σε μια ονειρώδη παραλία. Μία κοπέλα περπατά πάνω στην άμμο και τα μάτια της διαβάζουν την απεραντοσύνη του ορίζοντα. Ξαφνικά, ένας περιάκτης άνεμος την αγγίζει στα μαλλιά και η ζωή αναπνέει τώρα καλύτερα. Ο άνεμος την αισθάνεται οικεία και τολμά να ρωτήσει το όνομά της. Η κοπέλα δεν απαντά. Γράφει μόνο στην άμμο μια λέξη: ροκμαντικ. Ο άνεμος μπορεί να μην καταλαβαίνει ακριβώς το νόημα της λέξης αλλά τη μεταφέρει ακόμη και σε μέρη που εκείνη δε φαντάστηκε ακόμη.

    Καλημέρα σας με αισιοδοξία.
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μου μεταφέρετε αισιοδοξία, με ταξιδεύετε.

      Καλό σας μεσημέρι

      Διαγραφή
  2. ΣΙγά που είσαι τόσο λίγο εγωίστρια!Αμ δεεε!:Ρ:Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όμορφο κείμενο.
    Όλοι αλλάζουμε και όλοι αργά ή γρήγορα προχωράμε... χωρίς να ξεχνάμε όμως (η λήθη είναι το πιο χαζό και το πιο άσχημο πράγμα, σαν να αδιαφορείς για τα κομμάτια σου και να τα σκορπάς από δω κι από κει!)

    Μ'αρέσει το τραγούδι που επέλεξες :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ :)
      Πονάει η αλλαγή... Πφ!


      Kasabian -σταθερή αξία!

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...