Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Τα μπλουζ του αποχωρισμού

Τελευταία στιγμή έχω αμφιβολίες. Αλλά το κάνω.

Φεύγω. Σας αφήνω. Ο κύκλος των τριών αυτών πανέμορφων χρόνων στον blogοχώρο, έκλεισε. Άργησα να το καταλάβω, και αλήθεια, πόνεσε η συνειδητοποίηση.

Γράφω εδώ από τον Αύγουστο του 2011. Πέρασα από πολλές φάσεις, συνέβησαν πολλά, διάβασα άλλα τόσα, μέχρι να φτάσω στο στυλ γραφής που έχω σήμερα (και συνεχίζω να αναπτύσσω, προφανώς). Ο παρών χώρος, εκπλήρωνε τις απαιτήσεις της ματαιοδοξίας μου, ξεγελούσε τα όνειρά μου, μα πάνω απ' όλα, με βοηθούσε να ξεσπάω, να παραδίνομαι στην κρυφή πλευρά του εαυτού μου (η οποία πλέον δεν είναι και τόσο κρυφή, η αλήθεια είναι). Έγραψα για διλήμματα, ευτυχίες, λύπες, όμορφες στιγμές, έρωτες, μπερδέματα. Έπαιξα παιχνίδια, πήρα-έδωσα βραβεία, διάβασα υπέροχα κείμενα, διάβασα αστεία κείμενα, γνώρισα ανθρώπους με υπέροχη ψυχή, ανθρώπους της διπλανής πόρτας...
Το ξεκίνημα του μπλογκ, αναμφίβολα το χρωστάω σ' ένα βιβλίο που διάβαζα το καλοκαίρι του '11, όπου μια κοπέλα λειτουργούσε ένα ιστολόγιο καλή ώρα, και έγραφε όσα της συνέβαιναν. Μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα, και έτσι ξεκίνησα. Φυσικά, η αγάπη μου για τη λογοτεχνία και το γράψιμο ήταν έμφυτη από πρώτη δημοτικού κιόλας, μα εκείνη ήταν η στιγμή που αποφάσισα να θέσω την (ηλεκτρονική) πένα μου στην καρμανιόλα. Το παράτησα μέσα σε λίγες μέρες. Ο άνθρωπος όμως που  με ώθησε στο να ξαναξεκινήσω, ήταν ο Avengeil. Πολύτιμος φίλος, υπέροχος άνθρωπος, μαγική γραφή. Είναι κρίμα που πλέον δεν είναι εδώ. Έπειτα, σημαντικό ρόλο έπαιξε η γλυκιά Κερασένια, μέσω της οποία γνώρισα άλλα μπλογκς. Δεν θυμάμαι ποιος ακολούθησε, μα θέλω να ευχαριστήσω (και ας μην με διαβάζει πλέον), το Μικρό Ξωτικό (ή όπως αλλιώς την έλεγαν, η μνήμη μου μπορεί να με απατά), η οποία για πολλούς μήνες μου έδινε να καταλάβω πόσο μοιάζαμε σαν χαρακτήρες, καθώς και τον golden, τον οποίο λάτρεψα μέσω της εκπομπής του και της προσωπικής επαφής που αποκτήσαμε. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω την Coula, και την porcupine οι οποίες με αναγνώριζαν ως το "μικρό" της παρέας, χωρίς όμως να με βάζουν στην άκρη. Τέλος, η πιο πρόσφατη μπλογκοαγάπη μου, την οποία επίσης θέλω να θερμοευχαριστήσω, είναι ο Ρασκόλνικωφ: στάθηκε δίπλα μου σε πολλές αναρτήσεις δίνοντάς μου συμβουλές ή κάνοντας κρύο χιουμοράκι (μα εγώ ακόμα τον αγαπάω!!).
Είδα μπλόγκερς να έρχονται και να φεύγουν από εδώ, μα ποτέ δεν πίστεψα πως θα άνηκε σε αυτούς της δεύτερης κατηγορίας. Η αλήθεια είναι πως ίσως επιστρέψω, γιατί κάποια στιγμή οι ανάγκες που κάποτε εκπλήρωνε το ιστολόγιο, θα γυρίσουν διψασμένες. Εξάλλου, έχω και ένα όνειρο να γίνω συγγραφέας!
Τέλος, ένα άλλο όμορφο κομμάτι αυτής της εμπειρίας ήταν οι καθηγητές και οι συγγενείς που με διάβαζαν. Όχι γιατί αποκτούσα κάποια υπόσταση μπροστά τους (σιγά την υπόσταση δηλαδή, δυο τρεις μαλακίες έγραφα και εγώ), μα γιατί τους έδινα να καταλάβουν πως έχω και άλλη πλευρά...

Φιλί.


Rockmantic

18 σχόλια:

  1. Non Serviam αγαπημένο Rockmanticούλι .
    Κι ό,τι χρειαστείς σφύρα μια καλή και εδώ είμαστε .
    \m/\m/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γλυκούλι μου! Θα τα λέμε :) φιλί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με την ελπίδα μιας στιγμής χρεώνετε το μέλλον σας; Είναι γιατί αγνοείτε το εξωγλωσσικό πλαίσιο της σκέψης των άλλων.
    Σε κάθε περίπτωση πάντως σας οφείλω ένα ωκεάνιο ευχαριστώ, επειδή από εσάς γνώρισα τους Portishead. Τους αγνοούσα μέχρι τη στιγμή που για πρώτη φορά αντίκρισα την ιστοσελίδα σας. Τους αγνοούσα, όπως αγνοούμε την ακεραιότητα του παρελθόντος ή την πληρότητα του παρόντος.
    Τώρα θέλετε να μεταμορφωθείτε σε ένσαρκη έλλειψη. Μα ακόμη κι ως διάκενο σιωπής θα υπάρχετε για πάντα ως σταυροδρόμι της ψυχής μας. Κι εκεί ο κύκλος δεν κλείνει ποτέ.

    Είμαι περήφανος που σας γνώρισα.
    Καλημέρα σας.
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι απόφαση που πήρε μετά από πολλή σκέψη...
      Χαίρομαι μέσα από την καρδιά μου για τα καλά σας λόγια, και μάλλον εγώ σας οφείλω ένα ωκεάνιο ευχαριστώ για τις φορές που με εμψυχώνατε μέσω των σχολίων σας. Επί την ευκαιρία, οι Portishead είναι μοναδικοί και είμαι ευτυχής που κατάφερα να μεταλαμπαδεύσω τη μαγεία τους.

      Καλό σας απόγευμα, να είστε πάντα καλά

      Διαγραφή
  4. Πες μου ότι κάνεις πλάκα ΤΩΡΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν κάνω πλάκα παλιοκοριτσάκι μου! Μα πιθανότατα θα γυρίσω κάποια στιγμή... Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει πως δεν θα σας διαβάζω ε!

      Διαγραφή
  5. ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ,ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ,ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΒΑΛΩ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ!!ΘΑ ΣΕ ΚΑΘΑΡΙΣΩΩ!!ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩΩΩ ΡΕΕΕ!!ΕΙΜΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΤΕΡΟΟΟΣ ΣΟΥ ΡΕΕΕΕ!!

    Τεσπα!Εμείς θα τα πούμε το καλοκαίρι μόλις κατέβω!!Ετοιμάσου για βόλτα!:Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΤΟ ΞΕΡΑ ΠΩΣ ΘΑ ΣΟΥ ΕΛΕΙΠΑ ΜΠΟΥΧΑΧΑΧΑ! Πρώτον, ίσως επιστρέψωωω! Δεύτερον, εννοείται πως θα σας διαβάζω όλους!

    ΠΑΜΕ ΒΟΛΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΣ <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά μην το πάρεις και πάνω σου!!:Ρ:Ρ

      Να επιστρέψεις!Έτσιιι!Που θα σε παρακαλω κιόλας!:Ρ
      Να σχολίαζες κιόλας μια χαρά θα ταν!!Αν δε σχολιάζεις δε γινεται χαβαλές!:Ρ

      Ε ναι θα πάμε!:)

      Διαγραφή
    2. Προφανώς και θα το πάρω πάνω μου!

      Να με παρακαλάς! Καλά θα γίνει κ αυτό..:Ρ

      Διαγραφή
    3. Πρόσεχε μην είναι πολύ βαρύ και σε πλακώσει ετσι που σαι λεπτοκαμωμένη!:Ρ:Ρ

      Σιγά μη σε παρακαλώω!Έχομεν και άλλες δουλειές ξέρεις!!:Ρ
      Αμην και πότε!

      Διαγραφή
    4. Χιουμοράκι άντρα; Καλά θα σου πω εγώ τι θα γίνει μόλις συνειδητοποιήσεις την απουσία μου!

      Διαγραφή
    5. Γυναίκα μιλάς πολύ!!Το μαξιλάρι σου και στο σαλόνι!!Αντε,αντε!

      Πάρτι στ 13ο οροφο!:Ρ:Ρ

      Διαγραφή
    6. Πήγα αλλά... τι να δω; Το σαλόνι ήταν ήδη πιασμένο από.. ΕΣΕΝΑ!

      Δεν χωράς πουθενά, σιγά μην κάνεις και πάρτι :Ρ

      Διαγραφή
    7. Εντάξει ρε γυναικα κλείνω την τηλεοραση και πάω στη κρεββατοκάμαρα!!Ωχουυυυ,πως κάνεις έτσιι πια;;;Τσ τσ τσ!:Ρ

      Αμνησια,έχεις μου φαίνεται!!Παντού χωρώ εγώ!:Ρ

      Διαγραφή
  7. Αχ κρίμα που κι εγώ σε γνώρισα στα τελευταία σου εδώ μέσα... κρίμα! :( Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έγραφες και πραγματικά, αν έχεις όνειρο να γίνεις συγγραφέας, να το κυνηγήσεις γιατί το'χεις. Είσαι πολύ πολύ καλή :) Φιλιά πολλά κι ελπίζω να ξανάρθεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κρίμα πράγματι! Να είσαι καλά, μου δίνεις χαρά και δύναμη:)

      Διαγραφή
  8. ΈΛα τα μπλουζ τέλειωσαν,άρχισε ξανά μη σε ξυλοφορτώσω!:Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...