Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Μεσημεριανή λιακάδα



Το πρώτο που πρόσεξα ήταν τα μάτια της -μεγάλα και κατάμαυρα. Έπειτα, πρόσεξα το πόσο άνετη έδειχνε. Σιγά σιγά, η προσοχή μου έπεφτε πάνω σ' όλα αυτά που συντελούσαν στην εικόνα μιας τυπικής δεκαοκτάχρονης. Πεντικιουρισμένα πόδια, ανεπτυγμένο μπούστο, γυαλιά ηλίου στο κεφάλι...
Γελούσε, έκανε πλάκα, δεν ήταν το ξενέρωτο πλάσμα που φανταζόμουν. Και Εκείνος, έδειχνε να κρέμεται από κάθε της λέξη.
Ήταν ενήλικη. Μια όμορφη κοπέλα υπό το φως του καλοκαιριάτικου ήλιου, με τη φρεσκάδα της αποφοίτησης και τον αέρα της χρόνιας συναναστροφής μαζί του.
Και ήμουν και εγώ. Η έφηβη, το άλλοτε φρέσκο και χαλαρό κορίτσι, που είχε μεταμορφωθεί σε μια μπερδεμένη, κυκλοθυμική παρουσία.
Σταδιακά, κοιτάζοντάς την, μέσα μου άναβε φωτιά. Πορτοκαλί, μεγάλη φωτιά. Κάθε του κοίταγμα σ' αυτήν, κάθε του γέλιο προορισμένο για τ' αστεία της, η αγκαλιά τους (τόσο όμοια με τη δική μας...), φθηνά προσανάματα για την πυρρά.

Τι είμαστε, αγάπη μου;
Γιατί δεν σε πονάω;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...