Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Από κάποιον, ευχαριστώ

Και κάποτε, έρχεται εκείνη η μέρα που θες να πάψεις να δίνεις κομμάτια σου.
Πώς είναι άραγε να ξεμένεις από καρδιά, στην τελική; Μάλλον θα πονάει. Οπότε, κάποτε φτάνεις να φοβάσαι να δώσεις.
Και περνάς στην άμυνα.
Μη φανταστείς, δεν πονάει η μετάβαση. Ίσα που το καταλαβαίνεις. Σου κάνει καλό... Ξεκουράζεσαι, βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Πιο ανάλαφρα. Βολική η άμυνα, αλήθεια είναι...
Πρέπει, όμως, κάποτε να ξαναμπείς στο πεδίο της μάχης. Γιατί αλλιώς, θα τεμπελιάσεις, θα βουλιάξεις στο βούρκο που πλέον θα ονομάζεται "αυτολύπηση".

Δεν έχουν σημασία οι λόγοι που μας σπρώχνουν στο φόβο και την υπερπροστασία του εαυτού μας. Σημασία έχει, μέσα απ'αυτή τη διαδικασία, να βρούμε σπίθες που θα μας κρατήσουν ζωντανούς και θα μας πάνε παραπέρα...

5 σχόλια:

  1. Μα πολλές φορές βολευόμαστε σε αυτή την "βολική" κατάσταση.. και χρειαζόμαστε κάτι δυνατό να μας ταρακουνήσει..
    Καληνύχτα!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι... Πάλι καλά που συνήθως έρχεται!

      Διαγραφή
  2. Βολικη η αμυνα...μα η επιθεση μας προκαλει....
    Κι οταν φοβασαι γτ δεν απεμειναν και πολλα (υποθετεις) τοτε ειναι που η επιθεση εμφανιζεται δελεαστικη και μας καλει οσο ποτε...! Και ερχεται εκεινη η ατιμη ελπιδα και μας ξεχυνει σε αναζητησεις...!
    Καλως σε βρηκα...! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ελπίδα... Τι όμορφη που 'ναι! Μας γεμίζει θάρρος, χαμόγελο και αισιοδοξία... Και όρεξη!
      Καλώς ήρθες :)

      Διαγραφή
  3. ρε,αλήθεια είσαι μέσα στο μυαλό μου κάποιες φορές.
    κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να αμυνόμαστε
    και να μπούμε πράγματι στο πεδίο της μάχης κι ότι γίνει.
    απλά φοβάμαι,φοβάσαι,φοβόμαστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...