Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Schoolwave 2013



Πρώτα πήραμε τρόλλεϊ με λάθος κατεύθυνση. Κατεβήκαμε το συντομότερο δυνατό, γελώντας πάντα. Σκέφτηκα να περάσουμε απ'την Ερμού, για να δούμε το Ντίμη.
Όταν τον αντίκρισα με το σχεδόν κενό του βλέμμα, έτρεξα και τον αγκάλιασα. Κάτσαμε οι τρεις μας στο πλησιέστερο παγκάκι, λέγοντας τα νέα μας. Όσο μιλούσε, σκεφτόμουν πόσο διαφορετικές είναι και θα είναι οι ζωές μας. Η όμορφη ασχήμια του δρόμου καθρεπτιζόταν στο πρόσωπό του. Τον φίλησα και φύγαμε.
Περιμέναμε το σωστό, αυτή τη φορά, τρόλλεϊ στη Σταδίου. Γύρω γύρω πιτσιρίκια στην ηλικίας μας και πιο μεγάλα.
Διόλου άσχημη η διαδρομή -η αδρεναλίνη ετοιμαζόταν να χυθεί στο πάτωμα.
Φτάνοντας, πριν πάρουμε εισιτήρια, ένας τύπος μου 'δωσε φυλλάδιο προς ενημέρωση της υπόθεσης του Σακκά και σχολίασε τη μπλούζα μου λέγοντας "Ας ξανακάνουμε το πανκ απειλή". Χαμογέλασα και προχωρήσαμε.
Η νύχτα κύλησε όμορφα. Είδαμε γνωστούς, μπήκαμε σε πιτ γεμάτα μαστουρωμένα δεκαεπτάχρονα, γνωρίσαμε κόσμο, ζητήσαμε από διάφορους να κατεβάσουν το παντελόνι τους, δώσαμε την πιο περίεργη συνέντευξη, βγάλαμε φωτογραφίες σε θάλαμο, γεμίσαμε χαρτούρα τις τσάντες μας...
Επιστρέφοντας στο Σύνταγμα, βρήκαμε δυο όμορφους, νεαρούς Γερμανούς να παίζουν κιθάρα, και χορέψαμε στο σκοπό τους.
Στην ίδια παρέα βρήκαμε έναν Ιρακινό και έναν Ισπανό, οι οποίοι χόρεψαν μαζί μας.

Και έτσι απλά και χαρούμενα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής, μεθυσμένες από ευτυχία...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...