Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Θύμα του θύματος



Η καρδιά του χτυπούσε σαν λαβωμένου ζώου. Ξυστά, γρήγορα...
Και 'γω τον αγκάλιασα, τον έκρυψα μέσα μου λες και ήμουν μάνα γη.
Τον ξέρω αυτόν τον χτύπο... Πόσες φορές τον έχω νοιώσει. Τον χτύπο της αγωνίας, του φόβου, της ανάγκης γι' ανταπόκριση. Τον χτύπο που ξαφνικά σε μετατρέπει στο πιο μικρό πλάσμα, στην πιο τρομοκρατημένη ύπαρξη...
Κι ακριβώς επειδή ήξερα πώς είναι αυτός ο χτύπος, τον έκρυψα μέσα μου. Τον φύλαξα, κι ας ήμουν εγώ ο δολοφόνος. Ο θύτης προστάτης του θύματος... Αστεία πρόταση!
Τον αγκάλιασα κοιτάζοντας το άδειο λιμάνι. Του χαμογέλασα. Αλλά ήταν χαμόγελο κίβδηλο, συμβατικό. Ίσα να τον καθησυχάσω...

Πόσες φορές η δική μου καρδιά έχει χτυπήσει έτσι, φέρνοντας τον δολοφόνο μου στη θέση τη δική μου;
Πόσες φορές έκανα άλλους να νοιώσουν τρανοί μέσα απ' τη δική μου αδυναμία;

Ηλίθιε έρωτα!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...