Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Αντικατοπτρισμοί του κοντινού μέλλοντος


Μου φαίνεται απίστευτο πως θα ξαναδώ τα μάτια του.
Δεν το πίστευα... Ήδη από εκείνη την τελευταία νύχτα μαζί του, η ελπίδα ποτέ δεν μετατράπηκε σε πραγματική πίστη.
Άραγε, θα φανούν τα δάκρυα, που τόσο καιρό ξόδεψα για χάρη του, στο πρόσωπό μου; Αδύνατο, έχει πια κλείσει χρόνος!
Και γω;
Θα πρέπει να χαμογελώ; Να παραστήσω τον θλιμμένο παλιάτσο; Ή να δείξω το πρόσωπό μου, τσακισμένο από νοσταλγία, πάθος και θυμό;

Πολλά έγραψα.


6 σχόλια:

  1. Θα πρεπει να εισαι αληθινη.. Και οτι εχει αναγκη το προσωπο σου να το δειξεις μην το πνιξεις.
    Αλλιως θα το πληγωσεις και η ιδια το σπαραγμο σου...
    Καλο και γλυκο βραδυ:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο επίπονο να παίζεις θέατρο και από μέσα σου να σφαδάζεις...
      Καληνύχτα :)

      Διαγραφή
  2. Δεν ξέρω τι λένε σε αυτές τις περιπτώσεις (θα έπρεπε να υπάρχουν κλισέ φράσεις πέρα από τους γάμους, τα βαφτίσια, και τις κηδείες) αλλά θα σου ευχηθώ να περάσεις όμορφα και να το απολαύσεις, αφού δεν θέλεις να το αποφύγεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να μπορούσα να το απολαύσω. Μάλλον πόνο έζησα!

      Διαγραφή
  3. Γιατί πάντα επιλέγουμε να κάνουμε τον κλόουν για να αποφύγουμε τον πόνο, ενώ ξέρουμε ότι συτό θα μας πονέσει σίγουρα;;;
    Εύχομαι το Σ/Κ να ξοδευτεί όμορφα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η άμυνα είναι απ'τις βασικότερες λειτουργίες του ανθρώπου... και μάλλον τελικά και η πρώτη μας επιλογή!
      Επίσης!

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...