Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Χωρίς άλλη ευχή



Η αλήθεια είναι πως δεν άντεχα να τους βλέπω μαζί. Ήταν λες και μπορούσα να δω τα χείλη τους να ενώνονται και τις γλώσσες τους να πάλλονται, ακόμα και αν καθόμουν μέτρα μακριά. Και το χειρότερο ήταν, πως ήξερα την αίσθηση του φιλιού που τώρα ήμουν απλή παρατηρήτρια.
Ήταν από τις πιο αμήχανες στιγμές, σίγουρα.
Μα έδειχνα χαλαρή! Κεφάτη... (αμφιβάλλω αν κανείς το έχαψε).
Σε λίγα λεπτά είχα φύγει απ'τη σκηνή του εγκλήματος. Η καρδιά μου πονούσε ακόμα και όταν ήμουν αρκετά μακριά.
Όμως, δεν έπρεπε να μιλήσω. Για άλλη μια φορά, έπρεπε σιωπηλά να υποστώ τις συνέπειες των αρχαίων λάθεών μου.
Περπατώντας, σκευτόμουν πόσο πολύ μου άξιζε όλο αυτό.
Ένα μέρος του μυαλό μου όμως, παράλληλα φαντασιωνόταν το δικό του μαρτύριο: εξίσου επίπονο.



ναι για σενα

4 σχόλια:

  1. Φαντασιωνόταν ή ήλπιζε ότι θα βίωνε και εκείνος κάποιου είδους μαρτύριο;
    Η απόσταση είναι μεγάλη γιατρειά, όσο περισσότερα τα μέτρα, τόσο το καλύτερο. Όσα λιγότερα βλέπεις και ξέρεις, τόσο το καλύτερο. Βοηθάει στην επούλωση...
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ ήλπιζα να βιώσει αυτός μαρτύριο!
      Βοηθάει λες; Δεν ξέρω...
      Καλό βράδυ :)

      Διαγραφή
  2. Καλά που μπόρεσες να δεις κι αυτά για να ξέρεις τι σου γίνεται λέω γω.σε αυτές τις περιπτώσεις απλά το παίρνεις απόφαση να προχωρήσεις.καλά εντάξει το πώς είναι μεγαααάλο θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...