Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Γαλάζιο βλέμμα, μπλε νερά



Και ξάφνου...
"Όταν κάποιο βράδυ σε ξυπνήσει η απότομη κραυγή σου...". Στεκόταν πάνω στη γέφυρα, με τη λίμνη από κάτω του και το φεγγάρι να τον λούζει, αδιαφορώντας για τους πάντες. Τον προσπέρασα, όπως κάθε φορά.
Μα μόλις συνειδητοποίησα πως ακουγόταν σαν τον Πρίγκηπα, έκανα αναστροφή και προχώρησα προς το μέρος του. Είχε μακριά καστανά μαλλιά και γαλάζια μάτια.
"Παίζεις Σιδηρόπουλο...". Ήμουν χαμένη. Μου έριξε ένα βλέμμα στο οποίο δεν μπόρεσα να δώσω ερμηνεία. "Καιρό έχω ν' ακούσω κάποιον να παίζε Σιδηρόπουλο..." του είπα και έφυγα, καθώς επέστρεφε στην κιθάρα του.

Ελάχιστα δεύτερα μετά, είχα βάλει τα κλάματα.


3 σχόλια:

  1. Ω Θεέ μου,λατρεύω τον Σιδηρόπουλο.
    Επίσης περιγράφεις υπέροχα αυτή την απρόσμενη συνάντηση.

    Φιλιά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Σιδηρόπουλος... αχ...
      Απρόσμενη και πανέμορφη!

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...