Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Μe he levantado y...



Όλα ήταν ίδια με τότε.
Τα σκαλιά του σπιτιού ολάσπριστα και τα λουλούδια ανθισμένα, μοσχοβολούσαν.
Το ίδιο πρωινό... Λες και δεν είχε περάσει ούτε μέρα...
Ζύγιζα τις αποστάσεις των δωματίων, προσπαθούσα να με θυμηθώ να σηκώνομαι από το τραπεζάκι της αυλής, να ανοίγω την πόρτα, να διασχίζω το διάδρομο, να μπαίνω στο δωμάτιο και στα τυφλά να ξαπλώνω στο κρεβάτι του.
Μα αδυνατούσα, είχαν μείνει μόνο σκιές...
Αλλά, δεν με πείραζε! Τριγυρνούσα στο χώρο δίχως ίχνος νοσταλγίας, η καρδιά μου δεν πετάριζε σαν τον έβλεπα να περνάει το χολ. Και αυτό ήταν έκπληξη. Μια ευχάριστη προδοσία στον εαυτό μου. Ο πόνος είχε φύγει καιρό τώρα, μα εγώ δεν το ήξερα. Και η συνειδητοποίηση πως σαν έστεκα δίπλα του θα μπορούσα να είμαι κυρία του εαυτού μου ξανά, ήταν βαριά, και μου προξενούσε χαμόγελο.

4 σχόλια:

  1. αμα σε παρει η κατηφορα γαμησε τα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δύσκολο, αλλά προτιμότερο από το να βασανίζεσαι...ο χρόνος τα γιατρεύει όλα λένε..

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...