Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Σελίδα από το ημερολόγιό της



10/2/2013 
22:35

Δύο ήταν εξαρχής οι στόχοι που και να επιτυγχάνονταν δεν θα χαλούσαν την αποπόρνευση: ο Νικόλας, και ο Νίκος.

Ο Νικόλας, λοιπόν...

Βγήκαμε απόψε. Πήγαμε Βραχάκια. Όταν τον είδα... Ήταν όπως τότε: όμορφος, με υπέροχα μάτια και χαοτικό χαμόγελο. Κάτσαμε και χαζεύαμε την πόλη, ενώ κάπνιζε. Μετά από λίγο, με φίλησε. Λάτρευα τον τρόπο που ο καπνός του μοιράστηκε στα δύο μέσω των ανασών μας. Κάθε επαφή της σάρκας του με τη δική μου, με αναζωογονούσε. Ξαφνικά, όλα έγιναν πιο ζεστά. Τα πάντα πέρασαν στην ατέρμονη θολούρα του περιθωρίου. Και στο κέντρο αυτός: τα χείλη του, τα μάτια του, το μούσι του, το τσιγάρο του. Η κάθε στιγμή μοναδική. Περπατούσαμε με κατεύθυνση το Μοναστηράκι ενώ τα βήματά μας διακόπτονταν από φιλιά. Πήγαμε Θησείο. Κάποιος πλανόδιος, αρκετά μακριά, έπαιζε γνωστούς σκοπούς. "Είναι Ρόδες, ακούς;" Τρέξαμε να προλάβουμε το μετρό. Το χάσαμε, προφανώς... Λίγα χάδια στο σταθμό, συζήτηση για το εικοσιπεντάχρονο δερμάτινό του... Είχα γείρει το κεφάλι μου στον ώμο του. 
Υποκρινόμουν πως δεν ήξερα πως δεν θα τον ξαναδώ.
Υποκρινόταν πως θα με ξαναέβλεπε. 
Στο βαγόνι καθίσαμε ο ένας αντικριστά του άλλου, αφού δίπλα του καθόταν ένας παππούλης. Πόσο ευχόμουν να κατέβαινε... Πού να 'ξερε πως μου στερούσε πολύτιμα λεπτά μαζί του! Τον έτρωγα με τα μάτια μου, η γυναίκα απέναντι σαν να με συμπονούσε. Μα τόσο πολύ φαινόταν πως τον ήθελα;
Περίμενε μαζί μου να έρθει το μετρό για Αεροδρόμιο. 7 λεπτά αποχαιρετηστήριων φιλιών. Άουτς...
Και τώρα;
Ξέρω πως δεν θα τον ξαναδώ. 
Ίσως πονάω λιγάκι, μα όχι τόσο όσο εκείνη, την πρώτη φορά.

Γεια σου Νικόλα...

4 σχόλια:

  1. Πόσο δύσκολο να θες κάποιον, και να τον έχεις σε αντίστροφη μέτρηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειδικά όταν είναι κοινώς αποδεκτό πως ο χρόνος δεν είναι ποτέ με το μέρος μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...