Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Τωρινό κάποτε



Μου είπε να του τηλεφωνήσω. Έκπληξη.
Κάπως έτσι ξεκίνησε πραγματικά η βραδιά μου...
Η επιβεβαίωση της ευτυχίας του και η ανάγκη μου να είναι καλά, μας οδήγησαν σε συζητήσεις ωρών. Ξάφνου, σαν όλο μου το καλοκαίρι να απέκτησε νόημα. Λες και κάθε του τότε κίνηση, μέσω της οποίας νόμιζα πως ήθελε να με πληγώσει, υπονόμευε πως τελικά ακόμα μ' αγαπάει. Άρχισα να του λέω πως μου λείπει. Πως θέλω να κοιμηθούμε μαζί. Πως ζήλευα. Κι όλα έβγαιναν τόσο αβίαστα από μέσα μου. Λες και, αυτή η κουβέντα ήταν προβαρισμένη άπειρες φορές...

Έκλεισα με το πιο καθαρό σ'αγαπώ που θα μπορούσα ποτέ να έχω πει.


Τσούζουν τα μάτια μου. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...