Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Μεταμεσονύκτιες σκέψεις



Τη στιγμή που θα περάσω Ψυχολογία στη μαγεμένη πόλη της Ελλάδας (μία είναι), θα ξεκινήσω να ζω.

Θα πάω με το μπαμπά να βρούμε διαμέρισμα. Ένα μικρούλι, πολύ μικρούλι... Με μπάνιο που θα 'χει παλιά υδραυλικά κι ένα μικρό παραθυράκι πάνω απ'τη λεκάνη. Και θα μυρίζει πάντα λεβάντα...
Η κουζίνα θα 'ναι απ'τις παλιές. Και θα 'χει ράφια ως την οροφή, που σιγά σιγά θα γεμίζουν τσάγια και μπαχαρικά. Θα 'χω κι ένα μικρό ψυγείο, γεμάτο χυμούς, σοκολάτες και μπύρες.
Σαλόνι δε θα χρειάζομαι. Μόνο ένα δωμάτιο που θα μπει το στρώμα μου με ριχτές κουβέρτες από πάνω. Θα 'χει κι ένα μικρό τραπεζάκι, και μαξιλάρια γύρω του. Αυτό το δωμάτιο θα 'ναι κόκκινο (το θερμό κόκκινο, όχι το τρομαχτικό) και ο τοίχος θα 'ναι καλυμμένος με φωτογραφίες. Και θα μυρίζει καφέ...
Φυσικά, θα 'χω βιβλιοθήκη (το μόνο μεγάλο έπιπλο του σπιτιού), που σιγά σιγά θα γεμίζει βιβλία και σελίδες κειμένων...
Τις πρώτες μέρες θα σεργιανώ τις γειτονιές και θα χάνομαι, ώσπου να σουρουπώσει. Θα μάθω απ' έξω τα χρώματα του βορινού αυτού ηλιοβασιλέματος και θα τ' απαριθμώ κάθε πρωί στο μπαμπά... Και το σεργιάνι δεν θα σταματήσει μέχρι να νιώσω την πόλη δική μου.
Και θα βρω και μια δουλειά, να 'μαι ανεξάρτητη βρε αδερφέ. Οτιδήποτε. Οτιδήποτε θα μπορέσει να στηρίξει τα όνειρά μου.
...Σαν ξεκινήσει η σχολή, θα προσπαθήσω να δω με καλό μάτι το σύστημά τους. Ξέρω πως δεν θα τα καταφέρω τελικά, μα η αισιοδοξία είναι ο μισός αγώνας λένε! Θα χαμογελώ στους πάντες, μεγάλους και μικρούς, μπας και τους φτιάξω τη μέρα...
Και κάπου κάπου, θα μ' επισκέπτεται κι εκείνος, με χιονισμένο παλτό απ' το γερμανικό χιόνι. Θα γελάμε, θα χαιρόμαστε που πραγματοποιήσαμε τ' όνειρό μας. Θα του βάζω Αγγελάκα, κι εκείνος ψευτοεκνευρισμένος θα το αλλάζει σε Ψυχοδράμα. Και θα με παίρνει αγκαλιά και θα με ξαπλώνει στο στρώμα, λέγοντας πάλι κάποιο ανεπιτυχές αστείο, ενώ παράλληλα θα με γδύνει για να 'χει δικαιολογία να με ζεστάνει μετά. Και το πρωί, θα με μπουκώνει με κρουασάν, θ' ανοίγει το παράθυρο και 'γω θα λέω ψιθυριστά πόσο πιο όμορφος είναι απ' τον ήλιο...


γραμμένο ένα θυμωμένο βράδυ του σεπτέμβρη

4 σχόλια:

  1. στο ευχομαι!
    και κατι μαγικες, βροχερες νυχτες σαν αυτη, να φτιαχνεις ενα αχνιστο ευωδιαστο ζεστο, να γεμιζεις κερια το δωματιο, να αρπαζεις την πιο μεγαλη ποιητικη συλλογη απ'τη μεγαλη σου βιβλιοθηκη κ να σε παιρνει ο υπνος αναμεσα στις λεξεις..

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. να χουχουλιαζεις έτσι όμορφα... αυτός είναι ο λόγος που λατρέυω το χειμώνα!
      :)

      Διαγραφή
  2. Σου ευχομαι να το πραγματοποιησεις αυτο που περιγραφεις ως ονειρο,ειναι πολυ ομορφο...
    Και σου επιβεβαιωνω πως εδω στα βορεια ειναι οντως πανεμορφα!!
    Καλη σου μερα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι κοντά... Εύχομαι να γίνει!
      Εκεί στα βόρεια... αχ...

      Διαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...