Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Πανκ, αστέρια, αρβύλες, ζωή



Ένοιωθα το πόδι μου ν' αχρηστεύεται σιγά σιγά. Και οι αρβύλες δεν βοηθούσαν στο να γιατρευτεί η πληγή... Μα δεν μπορούσα να κάνω κάτι, ήμουν ήδη στην αποβάθρα και περίμενα το μετρό. Κι ήταν και αυτές οι κυρίες που με κοιτούσαν με περίεργο μάτι...

Στο τρένο χάλασε το ένα μου ακουστικό. "Τέλεια...". Κόσμος μπαινόβγαινε.
Πανόρμου, Κατεχάκη...
Σηκώθηκα για να κάτσει ένας παππούς. Το βλέμμα μου διασταυρώθηκε με δυο γαλανά μάτια. Μέγαρο Μουσικής, Ευαγγελισμός... 
Συνεχίσαμε να κοιταζόμαστε.
Σύνταγμα.
Αυτό ήταν, κατεβήκαμε κι οι δύο. Μπερδεύτηκα και πήγα προς Ελληνικό. Τον έχασα.

Πλατεία Συντάγματος, δειλινό. Σκεϊτάδες, μετανάστες, Αθήνα.
Ξεκίνησα να κατεβαίνω την Ελευθερίου Βενιζέλου. Σκοτείνιαζε. Περίεργα βλέμματα, πιωμένοι παππούδες, ξινές γυναίκες με ψώνια στα χέρια, ξυπόλυτοι μετανάστες... Αθήνα. Είχα αρχίσει να φοβάμαι (φόβοι - κατάλοιπα των μικροαστικών προκαταλήψεων). Τάχυνα το βήμα μου. Κι άλλα βλέμματα πάνω μου... Σχεδόν έτρεχα, λαχανιασμένη πλέον. Και το πόδι μου να με πεθαίνει...
Έστριψα στη Θεμιστοκλέους. Σκοτάδι. Οι αισθήσεις μου σε επιφυλακή. Ξάφνου, μπροστά μου είδα μια αντρική κοτσίδα. "Αδύνατον..." ψέλλισα. Τον πλησίασα. Μόλις αντίκρισα τα μάτια του, μόνο που δεν τον φίλησα. Γέλασε. "Ήθελα να σου μιλήσω στο μετρό..." μου είπε. Του είπα πως πήγαινα πλατεία Εξαρχείων. Περπατήσαμε μαζί ως εκεί.

"Από πού βγαίνει το Φένια;"
"Απ'το Φωτεινή"
"Φωτεινή, απόψε φώτισες τον κόσμο μου"

Ο σχεδόν άγνωστος αυτός Μιχάλης, μου 'χε φτιάξει το κέφι και είχε διώξει μακριά κάθε ανησυχία. Φτάσαμε πλατεία. Αποχαιρετηθήκαμε ανταλλάζοντας κινητά.

Στην πλατεία με περίμενε ένας φίλος. Μέσα από σκοτεινά σοκάκια, φτάσαμε σπίτι του. Άφησα τα πράγματά μου, προσπάθησα να φτιάξω την πληγή στο πόδι μου -η οποία στο εντωμεταξύ είχε χειροτερέψει- και φύγαμε για τη συναυλία.
"7 sins" το μαγαζί. Οι επτά αμαρτίες...

Πανκ και μπουνιές: ο πιο αρμονικός χορός. Βγαίνοντας, δεν ένιωθα το πόδι μου. Μα γελούσα...
Αράξαμε έξω. Καπνός, κίτρινος φωτισμός, συζητήσεις ερχόμενες απ' την παρέα μου.
Πήγαμε για φαγητό. Πεινούσαμε απίστευτα. Μετά από αρκετό περπάτημα, φτάσαμε στον παράδεισο των μπέργκερ. Ύστερα από τσιγάρα και ιδρώτα, η πείνα ήταν επόμενη. Κάτσαμε στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Αθήνα...
Ένα παιδί μας μίλησε για μια εφαρμογή στο κινητό, σαν κρυμμένο θησαυρό ένα πράμα. "Υπάρχουν κρυμμένα κουτιά σ' όλο τον κόσμο, με διάφορα αντικείμενα μέσα. Η εφαρμογή σου λέει πιο κουτί είναι πιο κοντά σε σένα, και σου δίνει στοιχεία και γρίφους και να το βρεις".
Η ώρα τρεις. Η Ερμού άδεια. Το κουτάκι μας ήταν στο Μοναστηράκι. Η πλατεία έρημη... Τι ομορφιά!
Δεν το βρήκαμε ποτέ.

Κατά τις τέσσερις γυρίσαμε Εξάρχεια. Μπήκαμε σπίτι αθόρυβα, αλλάξαμε και κάτσαμε στον υπολογιστή. Πολλά και τίποτα συνέβησαν ως την αυγή.
Το μεσημέρι ξύπνησα στον καναπέ του υπνοδωματίου μόνη, με τους φακούς επαφής στα μάτια και το κινητό στην παλάμη.
Δεν ήθελα να σηκωθώ -θα έπρεπε να αφήσω πίσω μια όμορφη μέρα και μια απίστευτη νύχτα, για να αντιμετωπίσω τις επιπτώσεις του παρόντος.
Μα κάτω με περίμενε ζεστός καφές, και το τρένο στη Βικτώρια...



10 σχόλια:

  1. Εξαιρετικη περιγραφη μιας καθημερινης φοιτητικης εξοδου..
    Ταυτιση!
    Σε φιλω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ήταν φοιτητική η έξοδος, θα μπορούσε όμως :)

      Διαγραφή
  2. Υπέροχο. Η ζωή ξυπνάει τα βράδια. Αυτό.-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αυτές οι στιγμές είναι που μας μένουν.
    φοιτητικά χρόνια και νύχτες μαγείας.
    συναισθήματα!
    σε φιλώ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οι λέξεις που επιστρέφουν στο βλέμμα σας, φαντάζουν μακροπρόθεσμα φεγγάρια που έκλαψαν κάποτε ηττημένα από τις λέξεις σας.

    Καλή σας Εβδομάδα.
    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μιλάτε εσείς για λέξεις - φεγγάρια;
      Καλό σας βράδυ, καλή εβδομάδα

      Διαγραφή
  5. Πόρωση
    Το κείμενο σου ,οι βόλτες σου ,οι άξαφνες και μη συναντήσεις σου ,η μουσική σου ,τα συναισθήματα ..
    Όλα !Καλό βράδυ ^_^

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...