Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

"Θα 'ναι αργά, μεσάνυχτα, και θα 'χεις κουραστεί..."



Δεν έχουν περάσει καλά καλά είκοσι τέσσερις ώρες, κι όμως μου λείπει η τουριστική πόλη των αιώνιων διακοπών μου.
Κυρίως μου λείπουν οι άνθρωποι. Νομίζω τουλάχιστον...
Ίσως δεν νοσταλγώ την κλειστομυαλιά των πολλών, μα σίγουρα αναζητώ τα μαγικά δειλινά με τους λίγους.
Αθώες στιγμές, χαλαρές κουβέντες, έντονα συναισθήματα...

Η Μαρία έχει από τα ομορφότερα πρόσωπα που 'χω δει. Αγγελικό, ήρεμο. Περνούσαμε ώρες ολόκληρες στο λιμάνι, χορεύοντας ή βλέποντας το φεγγάρι, ενώ προσπαθούσα να της βγάλω από το μυαλό το διάβασμα. Κορίτσι με ομορφιά ψυχής και σώματος...
Κι ύστερα, ήταν ο Σάκης και ο Θόδωρος. Η παρέα της γέφυρας... Και οι δυο απ'την Πτολεμαΐδα, και οι δύο γητευτές του καινούριου και της περιπέτειας. Μεσήλικας ο ένας, στα πρόθυρα της νιότης του ο άλλος, γύριζαν την Ελλάδα με μόνο εισόδημα τα χρήματα απ' τις ζωγραφιστές πέτρες που δημιουργούσαν. Με συντροφιά τη κιθάρα, την τέχνη τους και το φεγγάρι, περάσαμε μαζί ώρες γεμάτες συζητήσεις και μουσική.
Τα βράδια, πριν πάω σπίτι, περνούσα απ' το εστιατόριο που δούλευαν η Τζοάννα και ο Μάνος, τα δυο αδέρφια, και τους έκανα παρέα μέχρι να σχολάσουν, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα το σύνηθες κέρασμά μου: νερό με κριθαρένιο ψωμί και βούτυρο.
Κι ήταν και το κοριτσάκι μου, η γεμάτη καπνούς Μαρκήλια. Ο άνθρωπος που με έκανε να γελάω, που ξυπνούσε τον κάφρο μέσα μου. Που κατεβάζαμε μπύρες λες και είμασταν τρύπια χωνιά. Που χορεύαμε σε ανύπαρκτους ρυθμούς, περνώντας καλά με το τίποτα. Το κοριτσάκι μου...
Ας μην μιλήσω για τις πολύωρες βουτιές στις αμέτρητες παραλίες της πόλης, με τα παιδιά και την κιθάρα μας. Ήταν ένα αγόρι, ο Πέτρος, που το 'παιζε σκληρός σ'όλες τις κοπέλες. Φάνταζε κρύος και ψυχρός, μα αυτό δεν ήταν τίποτα παραπάνω από αυτοάμυνα...
Περάσαμε το βράδυ των γενεθλίων μου σε μια μικροσκοπική παραλία με κοφτερά βότσαλα. Ανάψαμε κεράκια, παίξαμε πολλή κιθάρα, χαθήκαμε στη νυχτερινή θάλασσα...

Ναι, μέρες όμορφες, μοσχομυριστές.
Γεμάτες εφηβεία. Γεμάτες έρωτα να πλανιέται στον αέρα...
Μέρες ηλιόλουστες, δροσιστικές όσο ένα ποτήρι κρύο νερό στη μέση της νύχτας.

Εν τέλει, παρά τους αρχικούς μου δισταγμούς, ήταν ένα καλοκαίρι ήρεμο και χαλαρωτικό. Μέσα από περίεργες συμπεριφορές, άυπνα βράδια και τεμπέλικα μεσημέρια, βρήκα τον εαυτό μου. Γιατί, τον χειμώνα, αλλάζοντας δέρμα, ξέχασα να ξεκουραστώ, η ανάπαυση είχε σβηστεί απ' το πρόγραμμά μου.

Το φετινό καλοκαίρι, μύριζε γιασεμί...

2 σχόλια:

Ένα τσιγάρο δρόμος...