Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Κομματιασμένο πρωινό




Τι να εγγυμονούν τα σύννεφα που τώρα βλέπω ύστερα από μήνες ήλιου, ζέστης και ιδρώτα; Τι είδους υγρασία θα μας γεμίσουν;
Ξεπλένει η βροχή... Σε κάνει ν' αποζητάς το καινούριο, το καθάριο. Το νέο...
Και τα σύννεφα... Ω! Τι τρομεροί οιωνοί μυστηρίου! Λες και σ' εκπλιπαρούν να χαρείς τις γυάλινες στάλες που κουβαλούν, μαζί τους...
Μέσα σε κάθε σταγόνα, βλέπεις τον εαυτό σου. Τα πάθη σου. Τις αμαρτίες. Το ανεκπλήρωτο που σε στοιχειώνει. Ίσως βλέπεις και ψήγματα ευτυχίας... Ίσως λέω, ίσως...

Βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις...
Μα τελικά, τίποτα δε βλέπεις.
Η βροχή είναι ο αγγελιαφόρος με τα πιο θολά, μπερδεμένα λόγια...


7 σχόλια:

  1. Kαθε που βρεχει σκεφτομαι.."μεσα μου βρεχει?"
    Καλο σου βραδυ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμένα η βροχή μου αρέσει γιατί κρύβει τη μελαγχολία μου...
    Καλημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γλυκιά μελαγχολία!
    *Όμορφες βροχερές σκέψεις:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η βροχή είναι μια επιδέξια στιγμή και δοκιμασία . !
    Θολά στην αρχή
    Ξεκάθαρα μετά ,καθώς απομακρύνονται τα σύννεφα για την ξαστεριά `!
    Φιλιά κορίτσι ,Καλά Χριστούγεννα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ένα τσιγάρο δρόμος...