Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Ένας ρομαντικός ψυχό



Εγώ πάντα να κλείνω το τηλέφωνο μ' ένα τρυφερό "φιλάκια", κι εκείνος μ'ένα βιαστικό "φιλιά". Όσο διαφορετικές μεταξύ τους κι αν ήταν οι συζητήσεις μας, πάντα το ίδιο τέλος...
Τα θέματα συζήτησής μας κυμαίνονταν απ'τον έρωτα ως τον αντιφασισμό. Αν και πάντα καταλήγαμε σε κάποιο ποίημα της Γώγου, ή δικούς του στίχους.
Όσο κι αν λάτρευα τις αποχρώσεις της φωνής του, τίποτα βεβαίως δεν συγκρινόταν με το χαμόγελό του. Τόσο παιδικό... Με χείλη έτοιμα να ξεστομίσουν λόγια τόσο μεγάλα και σπουδαία... Λόγια παιδικά. Λόγια που έρχονταν σε αντίθεση με την αθωότητα των ματιών του.
Ακόμα πιο όμορφος, όμως, έδειχνε με το καρό φουλάρι του δεμένο πάνω απ' τη μύτη, με το οποίο κάλυπτε το πρόσωπό του όταν έπρεπε. Μ'αυτό το φουλάρι ήταν που ένοιωσα το πρώτο σκίρτημα γι' αυτόν. Γιατί απομόνωνε τα μάτια του και τους προσέδιδε την ενήλικη ωριμότητα που τους έλειπαν. Και γιατί γινόταν αυτός ο άλλος που ποτέ δεν είχα ξανασυναντήσει.

Όταν τον έπαιρνα τηλέφωνο, πάντα σιωπή. Εμένα περίμενε να πω πρώτη το "γεια". Και το έκανα συχνά κρυφογελώντας...

Ζούσε την άναρχη εφηβεία του, και 'γω τον έρωτά μου μαζί του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ένα τσιγάρο δρόμος...