Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Θέμα: Αναμνήσεις


Το μέρος έσφυζε από την ενέργειά του. Τον μύριζα, τον ένοιωθα.
Ήταν δίπλα μου, και ας ήταν στην άλλη άκρη της χώρας.
5 μήνες. 30 μέρες ο κάθε μήνας. 5 επί 30 ίσον 150. 150 ημέρες.
Συν τις ώρες που τον σκεφτόμουν, πλην τα χαμόγελα που έχανα παροδικά, επί μια-δυο κουβέντες του, ε γύρω στο 217.
216 λοιπόν. Αριθμός πλέον αξιοπρόσεχτος και ευλαβικά σημειωτέος.
Αριθμός φανερά δικός μου, κρυφά δικός μας.
216. 2 1 6.
2, όπως 20 (εσύ).
1, όπως μία (εμείς).
6, όπως τα χρόνια.
216.
216 δάκρυα σε κρασοπότηρα, 216 και άλλοι 184 μυς για χαμόγελα που ποτέ δεν βγήκαν έξω.
216...
216.

"μια μέρα θα σκέφτεσαι πόσο μαλάκας είμαι"

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Αναβλύζει ήλιος, άμμος και γέλιο



Το άφτερ σέιβ του μύριζε καλοκαίρι.
Ο ήχος του σκέιτ έφτανε στα αυτιά μου ως καλοκαίρι.
Οι χαραμάδες των πατζουριών έσβηναν με καλοκαίρι.
Τα στενά ψιθύριζαν καλοκαίρι.
Καλοκαίρι.
Αυτό που ποθώ, θέλω, αποφεύγω. Να μόλις έγραψα αποφεύγω -αυτό είναι το πρόβλημα. 
Πρέπει να σταματήσω να "αποφεύγω" και να μάθω να "αντιμετωπίζω". Γιατί έτσι μόνο θα σωθώ, αλλά θα σώσω και τις σχέσεις μου με τους άλλους. 

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

"καληνυχτα καλο μου ξεκώλι"

Πώς ήταν να είσαι μαζί του; ...Ήταν μια τελείως δισυπόστατη κατάσταση. Από τη μία ένιωθα μοναδική που κάναμε παρέα. Από την άλλη, αισθανόμουν λίγη μπροστά του. Τόσο λίγη...
Τον άκουγα, και ήξερα πως αυτός ο άνθρωπος θα γινόταν κάτι μεγάλο μια μέρα -σπουδαίος συνθέτης, καλός μαέστρος ή εκπληκτικός μουσικός. Κάτι μεγάλο... 
Τον κοιτούσα και έβλεπα μαύρα μάτια γεμάτα ανασφάλειες, έφτιαχνε τα μαλλιά του με τρόπο που πρόδιδε τον ναρκισσισμό του -και έδειχνε τόσο όμορφος μέσα στο κουστούμι που σπάνια φορούσε μπροστά μου...
Ήξερε τόσα πολλά, μα ο ορθολογισμός του τον φυλάκιζε. Και δεν ένοιωθε.
Όχι, δεν ένοιωθε. Ποτέ μου δεν το ζήλεψα αυτό -ίσως παραξενεύτηκα, ίσως το θαύμασα. Μα όχι, αυτό ποτέ δεν το ζήλεψα. Σαν να είχε δημιουργήσει ένα μεγάλο, πέτρινο τείχος μέσα του, και δεν άφηνε κανένα συναίσθημα να μπει ή να βγει. Εκφραζόταν φυσικά, έκανε πλάκα, γελούσε, θύμωνε... Μα όλα επιφανειακά. Τίποτα δεν τον διαπερνούσε. Φοβόταν; Ίσως. 
Θα έπρεπε να έχεις μεγάλο εγωισμό για να πιστέψεις πως θα ασχοληθεί μαζί σου. Μισογύνης μέχρι το κόκαλο, παρέμενε όμως ο λατρευτός τον γυναικών. Μισάνθρωπος ως αηδίας, λίγες οι παρέες του -μα όλοι ήθελα να τον προσεγγίσουν. 
Έκρινε τα πάντα. Σχολίαζε το παραμικρό, οξυμένη παρατηρητικότητα... Μα αυτό θα κρατούσε για δέκα λεπτά το πολύ. Δεν θα σου έδινε άλλη σημασία...

Μα αυτός ήταν. Αν περίμενες μια ισότιμη σχέση, θα έπεφτες στο πάτωμα ύστερα από λίγο, πονώντας από την υπεροψία του. Απλά έπαιρνες ότι είχε να σου δώσει (και ήταν πολλά), το ίδιο έκανε και αυτός. Και συνεχίζατε ήρεμα και οι δύο τις πορείες σας. 

-Νίκο, ξέρεις πως έχεις ανεπτυγμένο ελιτισμό...
-Χαχ... Είμαι η προσωποποίηση του ελιτισμού. Εσείς οι υπόλοιποι τον έχετε "ανεπτυγμένο" ή όχι...



Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

tsoup

Σαν κάτι να ράγισε μέσα μου. Ένα κλικ αρκούσε τελικά.
Έσπασα σχεδόν...
Ξεκινάω την αποτοξίνωση.
Για το καλό μου είναι, μα ξέρω πως θα δειλιάσω. Θα γυρνάω συνέχεια και θα τον κοιτάω στα μάτια, παρ' όλο που ξέρω πως δεν θα φταίει.
Αντίο ε.

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

σύντομο χρονικό

-Είσαι καλά;

-Γιατί δε μιλάς; Γιατί δε λες αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που θες να πεις; Γιατί δε μ'αφήνεις ήσυχη; Χωρίσαμε δε χωρίσαμε; Άσε με ήσυχη λοιπόν! Εξαφανίσου... Γιατί δεν εξαφανίζεσαι; ...Τι με κοιτάς έτσι; Με νομίζεις νευρωτική, ε; Υστερικιά... Εσύ υπάρχεις γιατί βαριέσαι να πεθάνεις! Μου 'χεις φορτώσει τον τρόπο που μιλάς, τον τρόπο που σκέφτεσαι, τις ανασφάλειές σου, τα βιώματά σου, τη μυθολογία σου... Είσαι βαρύς, το καταλαβαίνεις; Βαρύς! ...Τι με κοιτάς έτσι; Το ξέρω καλά αυτό το ύφος! Όπως... όπως τότε που σου είχα πει πως πήγα με άλλον! Ποτέ δεν το ξεπέρασες! Θεωρίες, θεωρίες... Ξέρεις τι είσαι; Ένας καταπιεσμένος μικροαστός είσαι, αυτό είσαι...

-..Είναι φορές που σκέφτομαι πως αυτή η ιστορία δεν μπορούσε να είναι καλύτερη...

-Αυτό ήταν όλο που είχες να πεις; Μετά από από όλα αυτά που σου 'πα, αυτό βρήκες να πεις; Δεν αντέχω άλλο. Σε παρακαλώ, κάν' το... Για μένα κάν' το! Εξαφανίσου, να μην σε βλέπω, να μην σε ακούω, να μη...  Σε παρακαλώ, για μένα!

-...

-Άφησέ με! Ούτε να με ξαναπάρεις τηλέφωνο ούτε να σε ξαναδώ θέλω! Να πεθάνεις θέλω, ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ.


Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Oh well...



Να κοιτάμε το ηλιοβασίλεμα και να μου κρατάς το χέρι, να κοιτάω το ρολόι γιατί πρέπει να φύγω και εσύ να με αρπάζεις και να με φιλάς.
Να κοιταζόμαστε στα μάτια και να μεταφέρεται μια παράξενη ενέργεια.
Να διαβάζουμε μαζί και να δυσκολευόμαστε με θεωρήματα, να φιλοσοφούμε για μικρά πράγματα.
Να πηγαίνουμε σε συναυλίες και να σε πατάω καταλάθος.
Να κοιμηθούμε σε μια ταράτσα στο κέντρο και να κρυώνεις και να σου παίρνω την κουβέρτα.
Να μαγειρεύουμε και να μη μας πετυχαίνει το φαΐ.
Να τσακωνόμαστε και να μη μιλάμε για μέρες και εγώ να δακρύζω και μετά να θυμώνω και να σε βλέπω στο πάρκο και να με κερνάς παγωτό που δεν μ'αρέσει.
Να ζωγραφίζουμε μαζί και να πίνουμε καφέ με κανέλα.
Και να βάζουμε μαζί μπουγάδα και να κάνουμε μπάνιο τον χειμώνα στη θάλασσα.
Και να με βοηθάς να βάλω κάρτα στο κινητό.
Και να βαριέσαι να κάνουμε σεξ αλλά εγώ να έχω όρεξη και να σε πειράζω.
Και να χορεύουμε να χορεύουμε να χορεύουμε.
Και να βγαίνουμε σε κακόφημα μέρη και όταν πάνε να μας ληστέψουν να τους λες: "Μας κακομαθαίνετε κύριε Πρέσβη".
Να πηγαίνουμε σε πάρτι και μόλις πιούμε όλο το μπαρ να φεύγουμε αφού θα είναι τόσο δήθεν η φάση.
Να πηγαίνουμε για ψώνια και να σου παίρνω δώρο μια πράσινη γραβάτα -σιχαίνομαι το πράσινο.
Να βλέπουμε ταινίες αλλά να τις κλείνουμε γιατί έχω να διαβάσω αρχαία.
Να σου δανείζω βιβλία και εσύ cd.
Δεν έχει σημασία.



...μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο...

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Ω



δεν ξερω τι θελω. εχω αρχαια. 
βαριεμαι να βαλω τονους. ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ τους τονους. 
ολα μου φταινε. 
εγω, αυτος, το ηλιακο συστημα, το εκπαιδευτικο συστημα.
που δεν μ'αφηνουν να μαθω το νικολα.


ελα να με παρεις θειε. 
ελα να με παρεις να παμε σε κανα βουνο και να μου εξηγησεις

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

Ο Μικαέλλο


-Αυτή είναι η άλλη κόρη;
-Ναι, η μεγάλη.
-Γεια σας. Φένια.
-Μικαέλλο. Με τον μπαμπά σου ήμασταν φίλοι, τον αγαπώ πολύ.

Με φίλησε σταυρωτά στα μάγουλα. Τον κοίταξα για δευτερόλεπτα. Οι αγάπες και τα πάθη των 67 του χρόνων, σαν να μου μεταδόθηκαν μέσα από το έντονο βλέμμα του. 

-Από 'κει είναι τα δωμάτια;
-Ναι...
-Έχεις φωτογραφίες, αφίσες και τέτοια;
-Αμέ. Πολλές.
-Μου επιτρέπεις, έτσι...;
-Φυσικά!
-Θα με συνοδεύσεις;
-Ελάτε... Συγνώμη για την ακαταστασία...
-Α... Πολύ όμορφο. Μου αρέσει το μπλε στους τοίχους. Μου θυμίζει τότε στη Γαλλία...


Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

το χαμόγελο στο βάθος


Όλοι "μπράβο" μου έλεγαν. Όλοι αναγνώριζαν πως έχω ταλέντο, για όλους ανυψώθηκα. Για όλους, εκτός από εκείνον -κλασσικά. 
Πόσο κοστίζει ένα "συγχαρητήρια" γαμώ; Πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο; ένα χαμόγελο για μένα μόνο, για κανέναν άλλον, ένα χαμόγελο δικό μου, με τις ζάρες κάτω από τα μάτια και τα λακάκια στα μάγουλα και από όλα. Από πότε έγιναν τόσο δύσκολα αυτά;
Αφού σ'αρέσει να με βλέπεις ευτυχισμένη... Γιατί μου το κάνεις αυτό;
Μου δίνεις ένα, παίρνεις πίσω δέκα. "Άλλος ένας παράγοντας του συστήματος είναι, τι σε νοιάζει επιτέλους;" μου λένε. Ίσως να έχουν δίκιο. Άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα είναι και αυτός. 
Μα δεν με νοιάζει! Αυτά που προσέχω είναι τα μάτια του, πώς λάμπουν όταν κοιτάνε κάτι καινούριο, οι εκφράσεις του προσώπου του που αλλάζουν τακτικά, το χαμόγελο των εκατομμυρίων καρατίων, ο λαιμός, τα σακάκια, οι μπλε του ομπρέλες, το άρωμά του...


Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

ξαναχάσ' το ξαναβρέσ' το ξαναπές το


Ο καλοκαιρινός ήλιος να μας χαϊδεύει.
Τσακωνόμασταν.  Βάζαμε δέκα κιλά κολόνια  Γελούσαμε, αγαπηθήκαμε τελικά.
Είπαμε πως θα είμαστε η εξαίρεση. Πως "όλοι για όλους και όλοι για έναν".
Και τελικά..;
Συναντιόμαστε τυχαία στο μετρό, μιλάμε σπάνια και αυτό υπό αμηχανία.
Ας μου πει κάποιος πως, έστω έτσι, φιλία υπάρχει, αγάπη υπάρχει.


Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Ξεκινώντας κάτι που δεν μπορώ να τελειώσω


Κρατούσαμε τα χέρια μας. Νοιώθαμε πως κάναμε κάτι κακό. Όμως θέλαμε ο ένας τον άλλον.
Λες και, μέσα από την επαφή των χεριών μας,να του περάσω κάποιο μήνυμα, λίγη ενέργεια. Μου φιλούσε το χέρι, τον κοιτούσε παρακλητικά.
Ήθελα να με ζεστάνει με μια αγκαλιά, με το άρωμά του.
 Πολλές λέξεις περνούσαν συνεχώς από το μυαλό μου, μα δεν κατάφερνα να τις αρθρώσω.
Ήταν όλα τόσο βιαστικά, τόσο σύντομα και περιέργως, μαγικά.

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

Κοίτα πώς χάνεται!


Αλλά να, ξέρεις βρε παιδί μου. Είναι αυτό που νοιώθω μόνη. Με γρατζουνιές στην καρδιά και δάκρυα να τσούζουν μέσα στα μάτια μου.
Προσπαθώ να χάνομαι στη ρουτίνα, τα φροντιστήρια και τα βιβλία, για να ξεχνάω. Να ξεχνάω ποια είμαι. Και κάπως τα καταφέρνω.
Όμως είναι αυτές οι στιγμές όπως τώρα, που είμαι κουκουλωμένη στο κρεβάτι, που έρχομαι αντιμέτωπη με τις τύψεις, τις ευθύνες, με μένα.
Που νοιώθω μοναξιά και ξέρω πως κανείς δεν με σώζει.
Ξέρεις... Αυτές οι ώρες των περίεργων και θαρραλέων σκέψεων είναι οι πιο μάταιες, μα και ελπιδοφόρες. Γιατί αντιμετωπίζεις τη γύμνια σου, θες δεν θες. Γαμώ.