Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Αυτά


Τι θες;
Είναι έξι. Είναι σκοτεινά έξω.
Και μέσα βασικά.
Χασμουριέμαι. Τι θες γαμώ;
Πρέπει να κάνω εμετό.
Το σκυλί γρατζουνάει την πόρτα.
Πονάω ε.
Έχω μια περίεργη γεύση στο στόμα μου.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΕΜΕΤΟ.

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Έχω μια ιδέα

Η λίμνη ξεράθηκε, πριν καν γεμίσει
Και οι χάρτινες βάρκες χάθηκαν
Και τα πρόσωπα σκλήρυναν,
τα σαγόνια επέστρεψαν
και τα μάτια σκούριασαν.
Από αδιαφορία
και δύναμη
και ηρεμία.
Ο κήπος μαράθηκε ενώ
βρώμικες αντανακλάσεις
τον τριγυρνούσαν.
Τα πνεύματα κοιτάχτηκαν και πήγαν για ύπνο.
Δεν πέρασαν από τον κήπο.
Ούτε εμείς περάσαμε,
ούτε κανείς δικός μας.
Τρίγωνα και τετράγωνα εκτοξεύονται
ενώ η ασυμμετρία φθίνει ενοχλητικά
Η κουκουβάγια σταμάτησε τον ενοχλητικό της ήχο.
Παρέμεινε περήφανη
Σπιλώνοντας την καλοσύνη
και χλευάζοντας την επανάσταση του 2 και του 19
Ένα ρολόι πάει προς τα αριστερά
δείχνοντας τα σωστά και όχι τα λάθος
-όπως πολλοί θα πίστευαν.
Η σιωπή προσφέρει οργασμό
ενώ ηλεκτρόνια και γαλάζια μάτια
τρέχουν. Τρέχουν τρέχουν.
ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΤΙΚ ΤΟΚ.
Και κάποιος φωνάζει :"Όχι, τώρα είναι η αρχή"

"ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΜΕ ΛΕΝΕ ΝΑΥΣΙΚΑ ΤΕΝΕΜΠΡΑΕ"
Έτσι δεν είπε και αυτή;

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Ανάμεικτο μπλε

-Έχεις καμιά φίλη λεσβία;
-Τι σε νοιάζει;
-Πώς τη λένε;
-Δεν την ξέρεις.
-Με πήρε μια κυρία τηλέφωνο και μου είπε πως κάνεις παρέα με λεσβίες.
-Και αυτήν τι την νοιάζει;

Και ρωτάω εγώ τώρα: τι σε νοιάζει ο σεξουαλικός μου προσανατολισμός; Πόσο μάλλον, τι σε νοιάζει του άλλου; Δεν θα δίνω λογαριασμό για το ποια είμαι και τι κάνω. Για κανένα λόγο.
Και στην τελική, πρώτη φορά ακούτε για στρέιτ άνθρωπο που υπερασπίζεται με σθένος γκέι δικαιώματα;
Έχασα άλλη λίγη από την πίστη μου στον κόσμο και την ανθρωπότητα.
ΣΚΑΣΤΕ γόνοι της στενομυαλιάς και διαβάστε τίποτα χρήσιμο, μπας και σκευτείτε. ΟΥΣΤ.

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Μην της το πεις


Λατρεύω να χαϊδεύω τα μαλλιά της -τα δάχτυλά μου να ψηλαφούν τις πράσινες τούφες της. Αγαπώ να την βλέπω να ενθουσιάζεται ή να μελαγχολεί, να κάνει μήτες για να με φιλήσει. Ο τρόπος που το εύθραυστο σώμα της ταξιδεύει μέσα σε πολύχρωμα σαλβάρια και φαρδιά ρούχα είναι αναζωογονητικός.
Αυτό που πάντα είναι εκείνη που, σε ένα πρόβλημά μου, θα αντιδράσει ξεκινώντας την πρόταση με το να παραφράσει το όνομά μου...
Να της κρατάω το χέρι και να χανόμαστε στην άσχημη Αθήνα, ή να της σφίγγω το κεφάλι όταν ξαπλώνουμε και ορειβατούμε σε σκέψεις για πράσινα μπαρακούντα και περισπωμένες Αρχαίων.

Την αγαπώ... Το καταλαβαίνεις; 

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Άσπρο


Χιονίζει ρε πούστη. Και είναι όμορφα. Χαμογελάω. Τα χέρια μου ζεσταίνονται από την κούπα του καφέ. 7 το πρωί Ξαναπέφτω για ύπνο. Όλα άσπρα.
Πόσο θα κρατήσει το απόθεμα αυτοπεποίθησης;
Μμ.. Όχι. Κινούμαι λάθος. Το "απόθεμα" θα ανανεώνεται. Αυτοπεποίθηση είναι, όχι ντομάτες.
Χιονίζει -το ανέφερα ήδη;
Δες καθαρά σου λέει μετά. Ίσως με την ομίχλη όλα είναι πιο εμφανή. 

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Για τον Στέφανο


Δεν ξέρω γιατί γράφω -το σημειωματάριό μου με καλεί αδιακόπως μέσα από την τσάντα μου, θέλοντας να με κάνει να του αραδιάσω λέξεις σε γραμμές, πιθανώς χωρίς νόημα.
Το πλοίο κουνάει.
Μου λείπουν τα παιδιά. Ο Μούσου και οι μπύρες μας, ο Λουλούδης με τα χαμόγελα, ο Κοκός και ο Μάνος με το γαμημένο το "χοντρικά", και όλοι οι άλλοι. Η αλληλεγγύη, οι βόλτες, οι χωματόδρομοι, οι συμβουλές, οι κρέπες, τα πάντα μου λείπουν. Τι κάνω στην Αθήνα; Δεν ανήκω εδώ, και ας μεγαλώνω στα σπλάχνα της.
Έχω τρύπες να γεμίσω. Τρύπες χιλιομπαλωμένες, προχείρως ραμμένες, με κλωστές να πετάγονται από 'δω και από 'κει. Υποψήφιοι ράφτες εμφανίζονται κάθε τόσο, δίνουν κομμάτι του εαυτού τους... Μα βλέποντας πως η ύφανσή τους δεν προχωράει καλά, τους διώχνω.
Όχι, δεν είμαι κακιά, σνομπ ή οτιδήποτε άλλο επίθετο τέτοιας έννοιας -τουλάχιστον όχι για αυτόν τον λόγο.
Απλά σιχαίνομαι (πλέον) την προχειροδουλειά. Και αν κάποιος θέλει να με γεμίσει, θα το κάνει καλά.
Εγωισμός; Όχι. Αξιοπρέπεια και αυτοεκτίμηση είναι. Χαρακτηριστικά που αρχίζω να ξαναχτίζω δειλά δειλά, έπειτα από γλίστρες, τούμπες και κατραπακιές.


Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

ειμαι

Αίμα και σάβανο χορεύουν μέσα σε μια φωτιά.
Οι φλόγες χαμογελάνε και ύστερα, χάνονται. Το φως της φωτιάς δεν φτάνει πολύ μακριά -ίσα που φέγγει.
Δεν ανάψαμε εμείς τη φωτιά... Μόνη της άναψε.
Μύριζες μυστικά. Τέσσερα χρόνια απωθημένων βγήκαν στη φόρα σε ένα καλοκαιριάτικο βράδυ. Και το πρωί, με αποχαιρέτισες με το πιο άγαρμπο φιλί του πλανήτη.
Και μετά... Μετά κενό.
Περνάνε οι γαμημένοι οι μήνες και δεν μου λένε για σένα.
Ίσως όμως...

σου πα μοναχα "μη χανεσαι" και εσυ μου ειπες "ναι μωρε" και εφυγες ξεχνωντας τα τσιγαρα σου


Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Λίγο μίσος

Τέσσερα παιδιά.
Δεν έχει σημασία γιατί το έκαναν, τι έκαναν κλπ., τουλάχιστον όχι στο παρών κείμενο.
Κανείς δεν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. ΚΑΝΕΙΣ. Ακόμα και το μεγαλύτερο καθίκι του κόσμου δεν αξίζει τέτοιες απάνθρωπες πράξεις. Γιατί όχι, δεν είναι άνθρωπος εκείνος που αιμοδιψά και χαίρεται με τον απύθμενο πόνο του άλλου, ειδικά όταν ο "άλλος" είναι ένα παιδί 25 χρονών.
Μας σιχαίνομαι. Σιχαίνομαι την Ελλάδα και τους ανθρώπους της. Δεν θέλω να λέγομαι Ελληνίδα. Όχι, μισώ αυτή τη χώρα και το κάθε στέλεχός της. Ίσως μεγάλες κουβέντες, μα έχω επίγνωση των όσων λέω.
Θα μεγαλώσω και θα φύγω. Όχι πως οπουδήποτε αλλού θα βρω κάποια όαση, κάποια Εδέμ ή κάποιον παράδεισο, μα σίγουρα θα βρω ένα μέρος με λιγότερο θράσος.
Η Ελλάδα είναι σάπια. Τρίζουν τα εδάφη μας, σαν μουχλιασμένα σκαλοπάτια. Τα πάντα είναι καλυμμένα με ένα είδος γκρίζας γλίτσας, τα πάντα: από τα χαμόγελα των ανθρώπων μέχρι τις καρέκλες των υπουργών. Σιχαίνομαι την Ελλάδα. Την σιχαίνομαι. Και είμαι ακόμα παιδί...
Θα μεγαλώσουμε και αρκετοί θα φύγουμε. Οι μεγάλοι θα έχετε πεθάνει (διάολε, το λέω και χαίρομαι) και πίσω θα έχουν μείνει συνεχιστές του παρακράτους και της διαφθοράς. Και έτσι, η Ελλάδα θα είναι για πάντα η ίδια, θα ρέει πάντα στον ίδιο φαύλο κύκλο.

Με πολύ μίσος, αυτά.  

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Στιγμές

Ακολουθεί ανάρτηση-σεντόνι, γεμάτη με τραγούδια που μου θυμίζουν εποχές και καταστάσεις, αγαπημένες και μη.

Bootstroke - Όπως παλιά
"γιατί γουστάρω όπως γούσταρα παλιά.."
Μάιος 2012.Αθήνα
Περπατάω στο μονοπάτι, ενώ ο ήλιος με λούζει. Πάω να γράψω εξετάσεις.


Burning for You - Blue Oyster Cult
"Home isn't pretty... Ain't no home for me..."
Ιούλιος 2012. Κρήτη
Πρώτες μέρες πραγματικής καλοκαιρινής ανεμελιάς, τρίωρα κάτω από τον ήλιο.


Comfortably Numb - Pink Floyd
"Relax... I need some information first... Just the basic facts, just show me where it hurts"
Αύγουστος 2012. Μάνστεστερ
Magic bus με την αδελφή μου. Επιτέλους μαζί.

Glee - Halo/Walking on Sunshine
"I used to think maybe you love me, now baby I'm sure..."
Ιούνιος 2012. Λεωφορείο για Λούτσα.
"Μαζέέέψου Φένια!"

Alborosie - Herbalist
Αύγουστος 2012. Reggae Vibes. Κρήτη.
Χορός μέχρι το πρωί σε μια τεράστια παραλία, με όμορφες μυρωδιές, ποτό και πολλούς φίλους.


Eagles - Hotel California
"She had a lot of pretty pretty boys.. That she called "friends"... "
Ιούλιος 2012. Αθήνα.
Τέσσερις το πρωί. Νίκος-Στέφανος-Μαίρη. Στο αμάξι του Στέφανου, να ακούμε "Τρύπες" και άλλα, αρκετά ζαβλακωμένοι.

Kill the Cat - Μίσησε το φόβο
"Και είναι τα χρόνια που περνάνε και όλα μοιάζουνε τα ίδια, κοίτα τη ζωή σου μην πετάξεις στα σκουπίδια, κοίτα μην σε κάνουν να μισήσεις τον εαυτό σου..."
Αρχές Οκτώβρη 2012. Πλατεία Παναγούλη.
Μεθυσμένα Ξωτικά - Kill the Cat - Παρείσακτοι live. Ξελαρύγγιασμα, ποτό, χορός, Νικόλας.

Κυρίες και Κύριοι - Τουρνάς
"Άγριος άνεμος..."
Αύγουστος 2012. Κρήτη. Στο πιάνο με τη Μυρτώ, μόλις έχουν έρθει οι γονείς της, προσπαθούμε να βρούμε συγχορδίες.

Nek - Πάμε Τζαμάικα
"Τα προβλήματά μας θα περνάνε στο φλου, και δεν θα 'χουμε άγχος κανένα..."
Μάρτιος 2012. Απεργία. Πρώτη φορά στης Αναστασίας. Ταλιατέλες με αυγά.

Ο προσκυνητής - Αλκίνοος Ιωαννίδης 
"Κάποιος είπε πως ο δρόμος είναι η φλέβα της φωτιάς, ψυχή μου πάντα να γελάς..."
Καλοκαίρι 2011. Σούνιο. Τερέζα. ΦΑΚ ΠΜ. Οι 15 πιο όμορφές μου μέρες: κιθάρες, τζιτζίκια, παρέα, γέλιο γέλιο γέλιο, χορός.

Pink Floyd - Wish you were Here
"And did they make you to trade your heroes for ghosts?"
Πάσχα 2012. Κρήτη.
Ηλίας. Η πιο ζεστή παγωνιά του κόσμου.
Snuff - Slipknot
"I never claimed to be a saint..."
Ιούνιος 2012. Εθελόντρια σε συναυλία. Όλοι καθιστοί εκτός από εκείνον. Η πρώτη φορά που είδα τα μάτια του να λάμπουν τόσο.

Young girl - Gary Pucket & The Union Gap
"Better run girl, you're much too younger..."
Αύγουστος 2012. Βόλτα στο λιμάνι. Μοναξιά, ξέροντας πως ποτέ δεν θα με κοιτάξει. Και πολύ καλά θα κάνει.

Ακούω την Αγάπη - Τρύπες
"Ακούω τους ήλιους και τους πλανήτες σου.."
Ξωτικό. Να μου διαβάζει και εγώ να μισοκοιμάμαι δίπλα της, από την ηδονή που μου προσφέρει η ανάγνωσή της.


Μάνος Χατζιδάκις - Το χαμόγελο της Τζοκόντας
Μαέστρος μουσικής, κυνισμού και ελιτισμού. Παραμένω κολλημένη πάνω του.

Παύλος Σιδηρόπουλος - Να μ'αγαπάς 
"όσο μπορείς..."
 Ιούνιος 2012. Στο αυτοκίνητο της μαμάς με το Ξωτικό. Τραγουδάμε οι τρεις μας.