Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Θ' ανατέλλωωω




Με περίμενε στην αποβάθρα του μετρό. Έδειχνε πανέμορφη... Μαύρο φόρεμα, μαύρα all star και κόκκινα χείλη.
Περάσαμε την ώρα μας μιλώντας με έναν διόλου αστείο τύπο, ο οποίος κατέβηκε μόλις μια στάση πριν από εμάς. Φτάνοντας στο Fuzz, τον είδαμε. Πήραμε τα εισιτήρια μας (εκείνη είχε πρόσκληση), και μπήκαμε μέσα. Πολλοί είχαν αρχίσει να πιάνουν θέσεις μπροστά από τη σκηνή ήδη...  Προτιμήσαμε το πάνω μέρος του μαγαζιού, όμως σύντομα φύγαμε για να πάρουμε μπύρες.

Γυρνώντας, την είδα. Τα κόκκινα μαλλιά της πιασμένα πάνω, φορούσε πορτοκαλί παντελόνι και άσπρο αμάνικο. Χαζογελούσε με έναν άγνωστο τύπο με μοϊκάνα. Ένοιωσα πόνο. Με χαιρέτησε αδιάφορα, το ίδιο και εγώ. Το βλέμμα της έδειχνε αδιαφορία. Ή μήπως θυμό; Δύσκολο να ξεχωρίσω...
Ένα κρουασάν και μία μπύρα αργότερα, μπήκαμε μέσα. Κάτσαμε στη γωνία, λιγάκι απομακρυσμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, περιμένοντας υπομονετικά να ξεκινήσει η συναυλία. Σκοτάδι...
Παίξαμε δυο τρία αστεία παιχνίδια, τα οποία έσπασαν τον πάγο. Ήμουν καλά.

Κατά τις δέκα, ξεκίνησε. Είχαμε σηκωθεί όρθιοι, αυτή και εγώ χορεύαμε, τραγουδούσαμε. Εκείνος, ήρεμος, λουφαγμένος στη γωνία του.

Είχα τρελαθεί. Κοπανιόμουν σαν τρελή, σε στίχους τόσο οικείους, μα και τόσο άγνωστους, σε μουσικές παραλλαγμένες...
Εκείνος έφυγε. Τον κοίταξα στα μάτια, όσο το σκοτάδι και ο καπνός μου επέτρεπαν, και τον φίλησα στο μάγουλο. Η άκρη του χειλιού μου ξέφυγε, πήγε πιο κοντά στο στόμα του -όχι επίτηδες. Μα, έφυγε.

Μετά από λίγο, πήγαμε κάτω. Γίναμε ένα με τον υπόλοιπο κόσμο. Σώμα ενιαίο, που βρωντοφώναζε στίχους, χόρευε, ποδοπατιόταν. Ούρλιαζε. Ωρυόταν.
"Χωρίς κανόνα", "Μια όμορφη μελαχρινή", "Ακούω την αγάπη", "Σιγά μην κλάψω" και άλλα πολλά. Χοροπηδούσα. Η εναλλαγή φωτός - σκοταδιού ήταν υπέροχη. Όλοι δίπλα μου φάνταζαν τρελοί και όμορφοι. Μια κοπέλα πίσω μου τραγουδούσε το "Ω δεσποινίς Ουτοπία" μεθυσμένη.

Και τέλειωσε. Όπως άρχισε... Γρήγορα, χωρίς πολλά πολλά. Αμέσως. Πριν καταλάβω πως έπρεπε να φύγω, ήμουν ήδη έξω.
Το μετρό ήταν γεμάτο τακούνια και ψεύτικα χαμόγελα. Αλήθεια, είναι πιο όμορφο το βράδυ... Το ίδιο και οι τοίχοι του.

Φτάνοντας σπίτι της, τον πήρα τηλέφωνο. Μου είπε πως ακουγόμουν λίγο παραπάνω από μεθυσμένη.
Και ύστερα, πέρασα το πιο ήρεμο βράδυ του κόσμου.


Παρασκευή, 12 Απριλίου 2013

Σκεύτομαι τετράγωνα



Να φοράω πυτζάμες νοσοκομείου και εσύ κοστούμι, γραβάτα και σκαρπίνια.
Να μην σε αναγνωρίζω... Να μου δώσεις να βάλω ένα κόκκινο φόρεμα και εγώ να τ' αρνηθώ, σκίζοντας αμέσως το κοστούμι και τα μάτια σου. Μόνο και μόνο για να μην βλέπεις τη χυδαιότητα μου, το σώμα μου βιασμένο με αιτία τον ενθουσιασμό.
Το δωμάτιό σου μυρίζει τσιγάρο και μαυρίλα, ενώ εσύ δεν κάπνισες ποτέ. Τ'ακούς; Εγώ σου χτυπώ την πόρτα

--

Νύχτα, καλοκαίρι. Αρνήσου να πας μαζί του στην συναυλία, σε παρακαλώ...
Αρνήσου το, ειδάλλως θα με γνωρίσεις.
Μη μου δώσεις το κινητό σου. Μη μου μιλήσεις για το bdsm.
Μη μου πεις για το πώς τέλειωσε η σχέση σου, σε παρακαλώ. Να... Τώρα σε συμπονώ!
Σταμάτα! Μην έρθεις να με βρεις στο Μοναστηράκι. Αχ... Κοίτα τι έκανες! Νοιάστηκες...
Μη με δέχεσαι σπίτι σου πριν το φροντιστήριο, σε ικετεύω!
Όχι, ΜΗ με φιλήσεις.
Γιατί μου επέτρεψες να σε φιλήσω και εγώ;
Σταμάτα ΣΤΑΜΑΤΑ.

ΜΗ
ΟΧΙ
ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!

Κρίμα που τα 'κανες όλα αυτα. Και δες πως είμαστε τώρα: ευτυχισμένοι.
Αλλά ξέρω πως θα σε χάσω, πως θα χαθούμε. Οι σχέσεις πάντα τελειώνουν. Και εφόσον μπαίνεις σε τέτοια διαδικασία, αρχίζεις και εσύ να διαγράφεις κύκλο.
Τα λέμε στο τέρμα...



Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

μια (διόλου) φανταστική ιστορία



Φοβάμαι τη γυναίκα του φι
Όχι γιατί είναι του φι
Ούτε γιατί είναι σπάνια
Τη φοβάμαι                                                 για το μυαλό της
              τις σκέψεις της
τις γνώσεις της
                το βλέμμα της
                                                                    τον έρωτα που κάνει
Και ας μην την ξέρω
Και ας μην υπάρχει
τη φοβάμαι

Και ας έχει μάτια άσπρα
βολβούς σπαραγμένος
και κούφια πέταλα για ψυχή
-εγώ τη φοβάμαι

Όχι γιατί είναι του φι
Ούτε γιατί είναι σπάνια
Τη φοβάμαι που κέρδισε





Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Τον προτιμητέο



Οι σκέψεις του ρέουν μέσα μου
Το άνοιγμα των χειλιών του
και το πετάρισμα που κάνουν τα μάτια του
που έχω ξεχάσει πώς είναι
επειδή λείπει μια βδομάδα,
είναι συνήθεις απλές
μα και μοιραίες.
Γιατί όποτε τις κάνει, εγώ βουτάω στο χάος
και πεθαίνω.
Δεν πονάει. Συνήθως τουλάχιστον.
Ζωγραφίζει χαμόγελα στο πρόσωπό μου
με πινέλα πρωτόγνωρα
και σοφά
όσο και παιδικά.
Είναι και στιγμές όμως
που με περιλούζει με κάλτσες
βρωμόνερα και πόνο.
Συνήθως χωρίς να το θέλει
συνήθως -λέω.
Γιατί αυτού δεν του πατάνε τις πρώην τρένα
ούτε καράβια.
Αν και αγαπάει τα καράβια
Και τις ναυτίες που προκαλούν
ΤΣΟΥΦ ΤΣΟΥΦ φωνάζουν τα τρένα τότε
ζηλεύοντας που το ύδωρ τους κλεύει τη δόξα.
Μα ξεχνάνε πως,
αυτό
δεν έχει να κάνει με δόξα
ούτε με κυκλωμένα άλφα
και καρμανιόλες.
Με βία έχει να κάνει
Και έρωτα -πολύ έρωτα
Και αγάπη -πολλή αγάπη
Ίσως και με ζώνες.
Δεν ξέρω
Ποιος ξέρει...

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013

ΣΜ



Έχω έναν καθηγητή που διδάσκει και λάμπουν τα μάτια του.
Ξέρει για ποιο πράγμα μιλάει, ξέρει τι θα ρωτήσεις πριν το κάνεις.
Μα πιότερο, λατρεύει αυτό που κάνει. Το ακούω στη φωνή του, φαίνεται στα μάτια του.
Θέλει να μας μάθει ζωή, να μας προσφέρει τροφή για σκέψη. Και αλήθεια, τα μάτια του λάμπουν...
Είναι θαύμα να δουλεύεις με έναν τέτοιο άνθρωπο. Με έκανε να πιστέψω στην εκπαίδευση, μου έδειξε πώς αλλιώς μπορεί να είναι ο εκπαιδευτικός.
Μας δίνεται. Κάθε μέρα γυμνώνει τις γνώσεις του και την ψυχή του, παραθέτοντάς τες στα άμαθά μας χέρια. Μαγεία σου λέω.
Θέλω λοιπόν και εγώ, εκ μέρους πολλών μαθητών, να πω:
Κουράγιο. Σας αγαπάμε. Συνεχίστε να εκφράζεστε, να εμπνέετε. Είμαστε εδώ.


Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

still too young to fail

Μυρίζει καλοκαίρι ξέρεις.
Έφτυσα αίμα φέτος -φροντιστήρια, μαθήματα, φωνές, νέοι φίλοι. Τόσα πολλά! Σαν κάποιος να με εκδικούνταν που πέρασα ένα αξέχαστο καλοκαίρι...
Δεν μετανιώνω, ούτε ζητάω τίποτα πίσω.΄Έμαθα επιτέλους την υπομονή και το κουράγιο, στοιχεία που δεν μπορώ να πω πως διέθετα. Και μυρίζει καλοκαίρι...  Δεν είναι υπέροχο αυτό;
Ήλιος γαμώ το. Ήλιος.
Άλλαξε και η ώρα, ποιος τη χάρη μας...
Μυρίζει κα-λο-καί-ρι.
Θέλω φέτος να είναι ακόμα πιο γεμάτο από το περσινό.
Γίνεται; Φυσικά. Θα το κάνω... Πιο πολλές συναυλίες. Πιο πολύς χορός, πιο πολλή μπύρα και ρετσίνα. Περισσότερη ώρα με 'μένα. Βιβλία βιβλία ΒΙΒΛΙΑ. Και παραλίες... Γεμάτα λεωφορεία και γέλια. Μαγιό... Παραπάνω Κρήτη επίσης. Πάρτυ και κρέπες με τα παιδιά. Ναι. Αυτό. Και ότι άλλο προκύψει...
Η "to Do list" είναι έτοιμη. Και την παραθέτω (για να μην ξεχαστεί σε κάνα συρτάρι).

To DO:

  • να κερδίσω το διαγωνισμό
  • να πάρω την canon/nikon (όποια κάτσε τελικά)
  • να φτιάξω ένα λεύκωμα με αφιερώσεις καθηγητών
  • να μάθω κ άλλα τραγούδια στην κιθάρα
  • να τελειώσω το "Ο Κόσμος της Σοφίας"
  • να γράψω ένα διήγημα για 'μένα., όχι για διαγωνισμό 
  • να δω την Κορίνα
  • να βάψω το μαλλί μου κόκκινο
  • να πάω στους Kill the Cat
  • να πάω στα Μεθυσμένα Ξωτικά
  • να πάω επιτέλους για βάψιμο

adios amigos.