Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Days are forgotten



Στέκομαι στο ίδιο σημείο που στεκόμουν πριν εννέα μήνες.
Η θάλασσα είναι εδώ, τα χόρτα και οι πέτρες το ίδιο. Ακόμα και ο ουρανός παρέμεινε αναλλοίωτος...
Μόνο εμείς αλλάξαμε.
Γδυθήκαμε, και φύγαμε. Χαθήκαμε για πάντα.
Πώς, όμως, τολμάω και μας προσδιορίζω σαν κάτι κοινό, ενιαίο; "Εμείς", χα! Δεν προλάβαμε να διεκδικήσουμε τον τίτλο της ένωσης. Και όμως, συνεχίζω να γράφω σε α' πληθυντικό...
Δεν πειράζει, νομίζω. Τι σημασία έχει, εξάλλου;

Το ξέρεις πως είσαι εδώ, έτσι; Εγώ σε κρατάω. Και δε ζητάω συγγνώμη.


Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

By luck



Είχε τα πιο καθάρια, ζεστά μάτια.
Τη στιγμή που τον κοίταξα, πίστεψα στον έρωτα με την πρώτη ματιά -αν και φυσικά, δεν ήταν. Ήταν κάτι άλλο, μια στιγμιαία ένωση, ένα χαροπάλεμα ψυχών.
Αφήσαμε την επόμενη συνάντησή μας στην τύχη. Και την επόμενη αυτής στη συνέχεια... Δυο φορές η τύχη (ή η υπερβολική θέλησή μου) με οδήγησαν σ'εκείνον. Απόψε είναι η τρίτη αναμέτρησή μου με τη ροή.
Εύχομαι, ελπίζω, μα δεν ξέρω. Είπε πως είναι σίγουρος πως θα με ξαναδεί. Και βασίζομαι σ'αυτό.


Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

χωρις ρολογια



Φαντάσου μια κοινωνία χωρίς χρήματα, διαθήκες, πορτοφόλια.
Φαντάσου έναν κόσμο χωρίς σύνορα και κυβερνήσεις, όπου όλοι θα δρουν με βάση το κοινό καλό. Όλοι θα προσφέρουν κάτι διαφορετικό -ότι μπορεί ο καθένας. Και οι πάντες θα μπορούν να δημιουργήσουν, και να ερωτευτούν με ελευθερία.
Λάθη δεν θα υπάρχουν, αφού δεν θα υπάρχουν και σωστά.
Τα παιδιά θα διδάσκονται την τέχνη και θα ανακαλύπτουν τη ζωή βιωματικά, θα μορφώνονται ουσιαστικά. Αδικήματα δεν θα υπάρχουν.
Όλα προσεγγίσημα και προσβάσιμα.

Όλα όμορφα, εξαιρετικά, ηλιόλουστα...


Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

σ'ένα βραδυ ολοένα και πιο ψεύτικο

Οι άνθρωποι περνούν και χάνονται.
Λες "για πάντα" και το εννοείς, μα ποιος σ' ακούει;
Οι δείκτες γυρνούν πίσω μπρος, γελούν ειρωνικά -μόνο αυτοί είναι αθάνατοι εξάλλου...
Κ' έπειτα φεύγουν. Φεύγεις. Και το μέρος που αφήνετε, πια δεν έχει καμία αξία στην καθημερινότητά σας. "Για τους επόμενους..." σκεύτεσαι, και ρίχνεις μαύρη πέτρα. Χάνεσαι.

Υπάρχει κάποιο μέρος που ζουν κούφια λόγια, ξεχασμένες υποσχέσεις και άτονες αναμνήσεις;


Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Να ερωτεύεσαι άνοιξη



Δεν είναι μαγικό το φως;
Σε πλημμυρίζει και σε γεμίζει ομορφιά και χαμόγελα -χωρίς σπασμένα δόντια.
Και είναι και αυτός, που μοσχοβολάει η ψυχή του και έχει στο κεφάλι πολύχρωμα γρανάζια που βουίζουν, και εγώ τον ερωτεύομαι κάθε μέρα χωρίς να νοιώθω πόνο ή θλίψη. Τον λατρεύω. Πιο πολύ, πιο πολύ, πιο πολύ.

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Εν κατακλείδι



"Διάβασα το διήγημα. Είναι εξαιρετικό. Δεν θα του κάνουμε καμία αλλαγή".
Μετά από τρία χρόνια, άκουσα την πολυπόθητη φράση. 
Δεν έχει σημασία αν, τελικά, θα κερδίσω. Η ικανοποίηση που πήρα από τα μάτια και τα λόγια του, ήταν αναντικατάστατη. 
Ήταν ο άνθρωπος που με ώθησε να ξανασχοληθώ με τη συγγραφή, που μου έκανε τις πρώτες επισημάνσεις, που με στήριξε σε νίκες αλλά και κατραπακιές.

Τελειώνει η χρονιά. Κλείνει ο κύκλος.
Όλα δείχνουν να τείνουν να γίνουν αναμνήσεις.
Τέλειωσε η ύλη στ' αρχαία. Το αρχαίο κείμενο φτάνει στην κορύφωσή του. Στα μαθηματικά κάνουμε πλέον μοναχά επαναλήψεις...
Οι καθηγητές χαμογελάνε πιο πολύ, λες και ξέρουν πως θα μας λείψουν.
Ο κάθε τοίχος έχει από χιλιάδες ιστορίες να διηγηθεί. Κάθε θρανίο, κάθε γόπα, κάθε πετραδάκι, είναι απομεινάρι στιγμής.
Μοναχά εμείς φεύγουμε...

Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Τα μίλησαμε;



Ίσως φταίει που έφυγε αυτή. Ίσως φταίει που δεν είναι Εκείνος εδώ. Ίσως φταίει που δεν είμαι εγώ εκεί. Τι φταίει; 
Τι με νοιάζει τι φταίει; Μια μελαγχολία τυλίγει τις ηλιόλουστες μέρες μου εδώ. Τι φταίει; Πολλά γίνονται, χωρίς καν να κουνιέται φύλλο. Σιωπή στη φασαρία. Αντιστίξεις που δεν ξέρω αν πλέον προκαλούν δέος... Μα, η μαγεία είναι ακόμα εδώ. Αναπνέω μολυσμένο αέρα, μα δεν στεναχωριέμαι. Όπου υπάρχει ευτυχία, υπάρχει και λύπη αντίστοιχα -για ποικιλία βρε αδερφέ.
Και οι αναμνήσεις; Κούφιος αέρας, ξεσκισμένα πρόσωπα, δάκρυα και χαμόγελα δίχως ουσία. Αυτό είναι οι αναμνήσεις!
Δεν ξέρω για τι γράφω, ούτε αν με διαβάζει κάποιος. Τι ειρωνεία όμως ε... Αυτοί που πρέπει να με διαβάζουν, αγνοούν την ύπαρξη του παρόντος ιστολογίου.
Θα δούμε.




Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Ένα Τόξο στο Αιγαίο

Το σχήμα και το χρώμα των ματιών του, ήταν ίδια με Εκείνου. Βαθύ γαλάζιο, να χάνεσαι μέσα τους, να μη θες να πάρεις τα βλέφαρά σου από πάνω τους.
Και ο χώρος, η ενέργεια, ήταν ίδια με εκείνου του καλοκαιριού. Με πονούσε η καρδιά μου... Τόσες πολλές ομοιότητες, και Εκείνος πουθενά. Ευχόμουν ο χωροχρόνος να εξαφανιζόταν, το παρόν με το παρελθόν να γίνονταν ένα, έτσι ώστε να ξαναζούσα τις όμορφες στιγμές αυτές.
Πονάω, έλα.